Το νιαούρισμα της γάτας προς τους ανθρώπους έχει επικοινωνιακό ρόλο

Η γάτα σας μπορεί να έχει παράπονα από την «εξυπηρέτηση» που της προσφέρετε, σύμφωνα με νέα μελέτη που δείχνει ότι το νιαούρισμα λειτουργεί ως τρόπος επικοινωνίας με τους ανθρώπους.

Οι δυνατές φωνές, τα ουρλιαχτά και τα νιαουρίσματα μπορεί να μην εκφράζουν μόνο δυσαρέσκεια, αλλά και μια συνειδητή προσπάθεια να τραβήξουν την προσοχή σας, ώστε να «διορθώσετε» αυτό που τις ενοχλεί. Οι άνθρωποι, άλλωστε, δυσκολεύονται συχνά να καταλάβουν τι προσπαθούν να πουν οι γάτες.

Ερευνητές στη Βραζιλία, από το Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, έβαλαν ένα πρόβλημα στη ζωή 38 κατοικιδίων γατών και παρατήρησαν τι συνέβη όταν οι άνθρωποί τους ήταν παρόντες ή όχι για να το λύσουν.

Όταν ο αγαπημένος τους άνθρωπος ήταν εκεί, οι γάτες ήταν τέσσερις φορές πιο θορυβώδεις.

«Αυτά τα αποτελέσματα συνάδουν με το ότι το νιαούρισμα παίζει επικοινωνιακό ρόλο στις αλληλεπιδράσεις γάτας-ανθρώπου», γράφουν οι ερευνητές σε εργασία που δημοσιεύτηκε στο Animal Behaviour.

Οι γάτες διαθέτουν ένα ευρύ και συχνά πολύ διακριτικό φάσμα επικοινωνίας, όμως ένα στοιχείο της συμπεριφοράς τους φαίνεται να έχει εξελιχθεί ειδικά για να απευθύνεται σε ανθρώπους: το νιαούρισμα.

Είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες ότι οι γάτες νιαουρίζουν συχνά, και μερικές φορές δυνατά, όταν βρίσκονται κοντά σε ανθρώπους, ενώ το κάνουν πολύ σπανιότερα παρουσία άλλων γατών. Επίσης, οι αδέσποτες γάτες νιαουρίζουν πολύ λιγότερο από τις οικόσιτες, κάτι που δείχνει ότι η συμπεριφορά αυτή σχετίζεται με την εγγύτητα στον άνθρωπο.

Οι επιστήμονες έχουν υποθέσει ότι το νιαούρισμα βοηθά τις γάτες να πετύχουν αυτό που θέλουν από τους ανθρώπους, ακόμη και με διαφορετικούς ήχους για φαγητό, χάδια ή για να ανοίξει μια κλειστή πόρτα.

Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στο να διαμαρτύρεται μια γάτα επειδή ενοχλείται και στο να απευθύνεται σε έναν άνθρωπο για να κάνει κάτι.

Εδώ παρενέβη η Naila Fukimoto από το Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο και οι συνεργάτες της, με τη βοήθεια λίγης τροφής.

Οι ερευνητές επέλεξαν 38 κατοικίδιες γάτες των οποίων οι άνθρωποι ανέφεραν ότι νιαουρίζουν αρκετά όταν εμπλέκεται το φαγητό. Στη συνέχεια, έδωσαν σε κάθε γάτα ένα πρόβλημα που δεν μπορούσε να λύσει μόνη της: μια αγαπημένη λιχουδιά μέσα σε ένα μικρό πλαστικό κουτί με τρύπες. Η γάτα μπορούσε να μυρίσει τη λιχουδιά, ήξερε ότι ήταν εκεί, αλλά δεν μπορούσε να την πάρει με τις δικές της δυνατότητες.

Χρειαζόταν ένα εργαλείο που μόνο ένας άνθρωπος μπορούσε να προσφέρει: αντίχειρες.

Οι ερευνητές παρατήρησαν τι συνέβη για ένα λεπτό σε δύο συνθήκες: με άνθρωπο παρόντα και προσηλωμένο ή χωρίς άνθρωπο στο δωμάτιο.

Όταν υπήρχε άνθρωπος για να του απευθυνθούν, οι γάτες έγιναν πιο θορυβώδεις.

Καταγράφηκαν συνολικά 86 νιαουρίσματα με άνθρωπο παρόντα, έναντι μόλις 20 όταν η γάτα ήταν μόνη. Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι οι πιθανότητες να νιαουρίσει μια γάτα ήταν πάνω από 16 φορές μεγαλύτερες όταν υπήρχε άνθρωπος στο δωμάτιο.

Και πράγματι, φαίνεται ότι διαμαρτύρονταν για το πρόβλημά τους.

Οι ερευνητές κατέγραψαν επίσης τι έκαναν οι γάτες την ώρα που νιαούριζαν.

Συχνά γύριζαν το βλέμμα τους προς τον άνθρωπο, ενώ μερικές φορές εναλλάσσονταν ανάμεσα σε αυτόν που θα μπορούσε να τις βοηθήσει και στο κουτί με το φαγητό. Αυτό έδινε την εικόνα μιας έκκλησης να γίνει κάτι για την ανεπιθύμητη κατάσταση.

Επιπλέον, όταν ο άνθρωπος δεν ήταν παρών, οι γάτες περνούσαν περισσότερο χρόνο ακίνητες και κοιτάζοντας την πόρτα.

Αυτό δείχνει ότι δεν φώναζαν απλώς για τη γενικότερη αδικία του κόσμου, αλλά προσαρμόζαν τη συμπεριφορά τους ανάλογα με το ποιος μπορούσε να βοηθήσει.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι καταλάβαιναν συνειδητά πως οι άνθρωποί τους μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημα ή ότι κάθε νιαούρισμα ήταν μια σκόπιμη εντολή. Ωστόσο, δείχνει ότι το νιαούρισμα είναι κάτι περισσότερο από μια ακούσια έκφραση συναισθήματος.

«Ο προσανατολισμός της πλειονότητας των νιαουρισμάτων που καταγράψαμε στη μελέτη δείχνει ότι οι γάτες δεν φώναζαν απλώς στο περιβάλλον, αλλά απευθύνονταν σε συγκεκριμένο ακροατήριο, κάτι που συνάδει με ειδική ως προς τον αποδέκτη σηματοδότηση», γράφουν οι ερευνητές.

Υπάρχουν και επιφυλάξεις. Η μελέτη ήταν σχετικά μικρή και οι ερευνητές επέλεξαν σκόπιμα γάτες που ήταν ήδη γνωστό ότι είναι «φωνητικές» όταν πρόκειται για φαγητό. Τα αποτελέσματα ίσως δεν ισχύουν τόσο καθαρά για γάτες που προτιμούν να υπομένουν αθόρυβα την ταλαιπωρία τους.

Μελλοντικές μελέτες ενδέχεται επίσης να εξετάσουν τα ίδια τα νιαουρίσματα και να τα συγκρίνουν με νιαουρίσματα άλλων περιστάσεων, ώστε να φανεί αν οι γάτες χρησιμοποιούν διαφορετικούς ήχους για διαφορετικά αιτήματα.

Για όσους όμως ζουν με μία από αυτές τις χνουδωτές μικρές ντίβες, το αποτέλεσμα πιθανότατα δεν θα προκαλέσει έκπληξη.

Άλλωστε, όλοι ξέρουν ότι ο δρόμος είναι μονόδρομος. Και μάλλον αξίζει.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Animal Behaviour.

Πηγή: sciencealert.com.