Το «Gone Girl» ως παράδοξη comfort movie για τον συντάκτη

Το «Gone Girl» του David Fincher είναι για τον συντάκτη μια παράδοξη comfort movie, καθώς επιστρέφει σε αυτήν κάθε χρόνο όταν αρχίζουν να μικραίνουν οι μέρες. Η γοητεία της, όπως γράφει, βρίσκεται στη σκοτεινή κάθαρση που προσφέρει η ιστορία εκδίκησης της Amy Dunne.

Η ταινία του 2014, βασισμένη στο μπεστ σέλερ θρίλερ, ξεκινά με τον Nick Dunne, τον οποίο υποδύεται ο Ben Affleck, να λέει: «Όταν σκέφτομαι τη γυναίκα μου, πάντα σκέφτομαι το πίσω μέρος του κεφαλιού της». Στη συνέχεια περιγράφει τη σκέψη του να της σπάσει το όμορφο κρανίο, αναζητώντας απαντήσεις στα «πρωταρχικά ερωτήματα κάθε γάμου».

Στην αρχή, το «Gone Girl» μοιάζει με μια ασυνήθιστη επιλογή για feelgood ταινία. Παρακολουθεί τον Nick και την Amy Dunne, την οποία υποδύεται η Rosamund Pike, σε έναν γάμο που από φαινομενικά ιδανικός έχει μετατραπεί σε ιστορία δυσαρέσκειας και απιστίας. Όταν η Amy εξαφανίζεται κάτω από ύποπτες συνθήκες, η ιστορία γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική.

Ο συντάκτης βλέπει σε αυτήν την εξέλιξη μια παράξενη αίσθηση ανακούφισης. Το στοιχείο που τον κρατά είναι η προσεκτικά σχεδιασμένη εκδίκηση μιας περιφρονημένης γυναίκας, βήμα βήμα.

Το σπίτι του ζευγαριού προβάλλεται ως τέλειο, με εικόνα που θυμίζει βιτρίνα προαστιακής ευημερίας. Όμως, όσο η υπόθεση προχωρά, αποκαλύπτεται ότι ο γάμος βρίσκεται σε κρίση και οι δύο ήρωες έχουν μετατραπεί σε ρόλους που ορκίζονταν πως δεν θα γίνουν ποτέ. Ο Nick εμφανίζεται ως άπιστος και ανικανοποίητος σύζυγος, ενώ η Amy περιγράφει τον εαυτό της ως «nagging shrew» και «controlling bitch».

Το πρώτο μισό της ταινίας κινείται σαν κλασικό μυστήριο δολοφονίας. Η υπόθεση ξετυλίγεται μέσα από τα ολοένα και πιο ανησυχητικά ημερολόγια της Amy, ενώ η αστυνομία ψάχνει απαντήσεις και ο Nick γίνεται στόχος των μέσων ενημέρωσης, με υποψίες ότι τη σκότωσε. Η ανατροπή έρχεται όταν ακούγονται εννέα λέξεις που αλλάζουν τα πάντα: «I am so much happier now that I’m dead.»

Τότε αποκαλύπτεται ότι η Amy δεν είχε εξαφανιστεί. Είχε στήσει την παγίδα της, ενοχοποιώντας τον σύζυγό της για τη δολοφονία της ως εκδίκηση για τις απιστίες του.

Παρά το ότι πολλά από τα πρώτα ημερολόγιά της ήταν επινοημένα, ο συντάκτης θεωρεί γοητευτική τη ψυχραιμία της αφήγησής της από τη Rosamund Pike. Τη συνδέει με σειρές όπως το «Sex and the City» και το «Desperate Housewives», όπου ο αφηγητής μοιάζει πανταχού παρών και γνωρίζει όσα πρόκειται να συμβούν.

Υπάρχει επίσης, όπως γράφει, κάτι απελευθερωτικό στο ότι η Amy αρνείται να χαθεί στο περιθώριο. Στη σημαντικότερη μονολογία της, εξηγεί πως προσπάθησε να γίνει η «cool girl» — μια γυναίκα σέξι και χαλαρή, που βλέπει ταινίες του Adam Sandler, πίνει μπύρα από κουτάκι και τρώει κρύα πίτσα χωρίς να παχαίνει — αλλά ούτε αυτό αρκεί για να σταματήσει ο Nick να την απατήσει με μια φοιτήτρια γύρω στα 20.

Όταν η Amy εξαφανίζεται, η εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνη γίνεται το ισχυρότερο όπλο της. Ξέρει ότι θα τη δουν ως αβοήθητη, αθώα και αφελή γυναίκα που προδόθηκε από τον άντρα της, παρότι στην πραγματικότητα υπονομεύει αθόρυβα αυτές τις προσδοκίες. Και όταν το σχέδιό της αρχίζει να καταρρέει, βρίσκει πάλι τρόπο να βγει κερδισμένη.

Με ένα καλοκουρεμένο καρέ και δίψα για εκδίκηση, η Amy παρουσιάζεται ταυτόχρονα τρομακτική και θαυμαστή. Ο συντάκτης μιλά για μια σχεδόν σαδιστική, απαγορευμένη απόλαυση στο να βλέπεις μια γυναίκα αποφασισμένη να μην ηττηθεί με κανένα κόστος. «Νομίζεις ότι θα τον άφηνα να με καταστρέψει και να τελειώσει ευτυχισμένος;» λέει η Amy. «Καμία περίπτωση. Δεν θα τον αφήσω να νικήσει». Και, όπως παραδέχεται, ο συντάκτης είναι με το μέρος της.

Πηγή: theguardian.com.