Ο «hell chicken» ήταν δεινόσαυρος που πιθανόν έτρωγε φρούτα

Έναν νέο δεινόσαυρο με το παρατσούκλι «hell chicken» παρουσίασαν επιστήμονες από τις ΗΠΑ και τον Καναδά, καθώς περιέγραψαν επίσημα το είδος Infernogallus jamesi σε νέα μελέτη στο Nature Communications.

Παρά το φοβερό όνομά του, ο Infernogallus ήταν περίπου στο μέγεθος γαλοπούλας και ζύγιζε γύρω στα 12 κιλά. Δεν θα αποτελούσε απειλή για τίποτα, εκτός αν μπροστά του βρισκόταν ένα ζουμερό φρούτο.

Το νέο είδος και γένος φαίνεται πως ήταν ένας από τους πρώτους γνωστούς δεινόσαυρους που τρέφονταν με φρούτα. Ο εξελικτικός βιολόγος Thomas Dudgeon από το Royal Ontario Museum στον Καναδά λέει ότι είναι σπάνιο τα ζώα να εξειδικεύονται σε δίαιτα με φρούτα και ότι, όταν συμβαίνει αυτό, συνοδεύεται από αξιοσημείωτες προσαρμογές.

«Η ανατομία του Infernogallus είναι παράξενη ανάμεσα στους δεινόσαυρους και γρήγορα καταλάβαμε ότι είχαμε να κάνουμε με κάτι ξεχωριστό», σημειώνει.

Οι επιστήμονες βασίστηκαν στην ανάλυση πέντε δειγμάτων. Το κρανίο του, ειδικά, έδωσε ενδείξεις για τη διατροφή του. Ο Infernogallus είχε κυρτό ράμφος, παρόμοιο με εκείνο ενός σύγχρονου παπαγάλου ή χελώνας, όμως η δύναμη του δαγκώματός του ήταν πολύ πιο αδύναμη από ό,τι σε άλλα αντίστοιχα ζώα. Έτσι, δεν φαίνεται να έσπαζε σκληρούς ξηρούς καρπούς, σπόρους ή κελύφη.

Δεν δείχνει επίσης να έτρωγε ινώδη τροφή, όπως φτέρες, όπως έκαναν ορισμένοι φυτοφάγοι δεινόσαυροι. Δεν είχε τα δόντια για να αλέθει τέτοιο υλικό, ενώ στο πιο πλήρες δείγμα δεν βρέθηκαν σημάδια από γαστρόλιθους.

Αντί γι’ αυτό, ο «hell chicken» φαίνεται πως προτιμούσε μαλακές τροφές, όπως τα φρούτα. Οι αξονικές τομογραφίες έδειξαν ότι οι μύες των σιαγόνων του ήταν τοποθετημένοι σε κατεύθυνση μπρος-πίσω και όχι πάνω-κάτω. Αυτό σημαίνει ότι, όταν μασούσε, οι σιαγόνες κινούνταν εμπρός και πίσω για να λειάνουν την τροφή.

Η διάταξη αυτή είναι σχετικά σπάνια και συναντάται κυρίως σε ζώα με πολύπλοκες γνάθους, όπως οι άνθρωποι και ορισμένα είδη παπαγάλων που τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με φρούτα.

Ένα ακόμη στοιχείο προήλθε από τον ουρανίσκο του δεινοσαύρου. Αντί για δόντια, ο Infernogallus είχε δύο οστέινες επιφάνειες με σύνθετο μοτίβο από ραβδώσεις και αυλακώσεις, που πιθανότατα επιτελούσαν παρόμοια λειτουργία.

«Κατά την πρόσθια-οπίσθια κίνηση της κάτω γνάθου, η επαφή ανάμεσα στις έντονα υφές άνω και κάτω γνάθους θα παρείχε μηχανισμό για τεμαχισμό, πολτοποίηση ή σύνθλιψη μαλακών τροφών, παρόμοιο με γουδί και γουδοχέρι», γράφουν οι ερευνητές.

Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά και τις ομοιότητες με ζωντανούς παπαγάλους, οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο Infernogallus πιθανότατα προτιμούσε φρούτα όπως τα πυρηνόκαρπα, δηλαδή ροδάκινα και κεράσια, με έναν μεγάλο σπόρο στο κέντρο και μαλακή σάρκα γύρω του.

Υπάρχει, όμως, ένα ερώτημα: τι υπήρχε πραγματικά στο μενού εκείνης της εποχής; Τα φρούτα εμφανίστηκαν σχετικά αργά στη διάρκεια της κυριαρχίας των δεινοσαύρων.

Η ομάδα εντόπισε την προέλευση των caenagnathids, της οικογένειας στην οποία ανήκει ο Infernogallus, πριν από περίπου 107 έως 118 εκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με προηγούμενα δεδομένα, τα πρώτα πυρηνόκαρπα άρχισαν να εμφανίζονται προς το παλαιότερο άκρο αυτού του χρονικού εύρους.

Πρώιμα caenagnathids, όπως ο Microvenator, φαίνεται πως άρχισαν γρήγορα να αναπτύσσουν ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν να αξιοποιήσουν αυτό το νέο είδος τροφής. Όταν εμφανίστηκε ο Infernogallus, πριν από περίπου 68 έως 66 εκατομμύρια χρόνια, ήταν ήδη πλήρως εξοπλισμένος για να τρέφεται με φρούτα.

Οι ερευνητές γράφουν ότι ο φαινομενικά συγχρονισμένος χρόνος ανάμεσα στην εμφάνιση των προσαρμογών στους caenagnathids και στη διαφοροποίηση και αύξηση μεγέθους των ανθοφόρων φυτών που έδιναν φρούτα συμφωνεί με την υπόθεση πως η επεξεργασία φρούτων στο στόμα αποτελούσε σημαντικό μέρος της διατροφής τους.

Παράλληλα, η εξειδίκευση που βοήθησε τους caenagnathids να επιβιώσουν για δεκάδες εκατομμύρια χρόνια ίσως συνέβαλε και στην εξαφάνισή τους, όπως εκτιμά η ομάδα.

Ο Infernogallus φαίνεται να πληρούσε πολλά από τα κριτήρια που βοήθησαν τη γραμμή των πτηνών να επιβιώσει από τον αστεροειδή που εξαφάνισε τους μη πτηνούς δεινόσαυρους: μικρό μέγεθος σώματος, πιθανό μεταβολισμό παρόμοιο με των πτηνών και φυτοφαγική διατροφή.

Ωστόσο, οι αναλύσεις δείχνουν ότι είχε ιδιαίτερα εξειδικευμένη δίαιτα, η οποία μπορεί να βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε περιστασιακές ή εποχικές τροφές, δηλαδή τη σάρκα των φρούτων, και όχι σε πιο μόνιμα υλικά, όπως οι σπόροι στο εσωτερικό τους.

Παλαιότερη εργασία υποδηλώνει ότι η πρόσβαση σε σταθερές πηγές τροφής πιθανότατα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιβίωση, όταν οι βασικοί πόροι των χερσαίων τροφικών αλυσίδων κατέρρευσαν στο τέλος της Κρητιδικής.

Μελλοντική έρευνα θα μπορούσε να εξετάσει αν αυτοί οι δεινόσαυροι βοηθούσαν ενεργά στη διασπορά των σπόρων των φυτών, τρώγοντας τους καρπούς τους, όπως κάνουν σήμερα οι οργανισμοί που τρέφονται με φρούτα.

Όπως και να έχει, η νέα μελέτη προσθέτει ακόμη έναν χαρακτήρα στη μεγάλη ιστορία των δεινοσαύρων. Στην εικόνα που σχηματίζεται, ο μικρός αυτός «hell chicken» μπορεί να φανεί να τσιμπολογά κεράσια ενώ κάπου κοντά ένας T. rex συγκρούεται με έναν Triceratops.

Πηγή: sciencealert.com.