Χιλιάδες παιδιά πέθαναν από πείνα και ασθένειες στο Σουδάν λόγω Ελ Νίνιο

TAWILA, NORTH DARFUR, SUDAN. February 28, 2026: An elderly woman stands among displaced people, mostly women and children, queuing for food at a community kitchen in Daba Naira camp. The kitchens have become an essential source of food for families in camps around Tawila, where around 600,000 people have fled fighting in El Fasher and across Darfur. (Photo by Giles Clarke/Avaaz via Getty Images)

Εκατοντάδες παιδιά έχουν πεθάνει από πείνα και ασθένειες στη διάρκεια της ξηρασίας στο Σουδάν, η οποία προκλήθηκε από το ρεκόρ του Ελ Νίνιο. Ο κίνδυνος η κατάσταση να εξελιχθεί σε πλήρη λιμό αυξάνεται.

Σχεδόν η μισή χώρα πλήττεται από ξηρασία, η οποία σε ορισμένες περιοχές είναι η χειρότερη των τελευταίων δεκαετιών, σύμφωνα με προειδοποίηση της Integrated Food Security Phase Classification (IPC), μιας συνεργασίας του ΟΗΕ και ανθρωπιστικών οργανώσεων. Ως αποτέλεσμα, οι καλλιέργειες αποτυγχάνουν και άνθρωποι πεθαίνουν σε μια «ανθρωπιστική καταστροφή, ήδη ιστορικών διαστάσεων», ανέφερε.

Το Ελ Νίνιο θα φέρει προβλέψιμες καταστροφές, οπότε γιατί δεν είμαστε έτοιμοι;

Η πείνα έχει φτάσει σε επίπεδα λιμού σε δύο καταυλισμούς προσφύγων στο Νταρφούρ, περιοχή στο δυτικό Σουδάν. Αν και αυτό δεν αρκεί για να κηρύξει η IPC λιμό σε ολόκληρη την περιοχή, η συνεργασία ανέφερε ότι έχουν ήδη σημειωθεί εκατοντάδες θάνατοι. Οι περισσότεροι είναι παιδιά, που είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στον υποσιτισμό, αλλά και σε ξεσπάσματα χολέρας και ιλαράς. Τουλάχιστον 1.800 άνθρωποι έχουν πεθάνει από υποσιτισμό σε τρεις περιοχές του Νταρφούρ που ελέγχονται από αντάρτικη παράταξη με επικεφαλής τον Abdel Wahid al-Nur, σύμφωνα με την ίδια πηγή.

Σχεδόν 29 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το 62% του πληθυσμού της χώρας, αναγκάζονται ήδη να τρώνε λιγότερο ή να πεινούν. Καθώς συγκομίζεται η αποσπασματική παραγωγή, δεν θα μπορέσουν να αποθηκεύσουν τρόφιμα ή να βγάλουν χρήματα για να αγοράσουν πριν από την επόμενη περίοδο βροχών, τον Ιούνιο, αυξάνοντας δραματικά τον κίνδυνο ευρείας κλίμακας λιμού, λέει η Manon Radosta από τη μη κυβερνητική οργάνωση CARE, μέλος της IPC.

«Οι οικογένειες παραλείπουν γεύματα. Δεν τρώνε ή τρώνε μόνο χυλό», λέει. «Δεν χρειάζεται πολύ για να γείρει η ζυγαριά. Δεν μπορούμε να το προβλέψουμε, αλλά ανησυχούμε πάρα πολύ ότι η κατάσταση θα γίνει τόσο σοβαρή ώστε οι άνθρωποι να πεινούν μαζικά».

Οι ξηρασίες και οι πλημμύρες που προκαλεί το Ελ Νίνιο απειλούν τις καλλιέργειες σε όλο τον κόσμο, αυξάνοντας τον κίνδυνο ανόδου των τιμών και λιμών.

Το 2003, οι εθνοτικές μειονότητες στο Νταρφούρ εξεγέρθηκαν κατά της κυρίως αραβικής κυβέρνησης του Σουδάν και οι φιλοκυβερνητικές αραβικές παραστρατιωτικές ομάδες άρχισαν να σκοτώνουν αμάχους σε μια σύγκρουση που οδήγησε σε περίπου 300.000 θανάτους. Είκοσι χρόνια αργότερα, οι παραστρατιωτικές ομάδες ξεκίνησαν εμφύλιο πόλεμο κατά της νέας στρατιωτικής κυβέρνησης του Σουδάν και σκότωσαν χιλιάδες μη αραβικούς αμάχους στο Νταρφούρ. Ορισμένες από αυτές τις σφαγές έφεραν τα «χαρακτηριστικά της γενοκτονίας», όπως έκρινε ο ΟΗΕ.

Ο πόλεμος έχει εκτοπίσει 14 εκατομμύρια ανθρώπους και έχει διαταράξει τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι τιμές των τροφίμων και των καυσίμων έχουν επίσης εκτοξευθεί, καθώς η σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν διαταράσσει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ. Τώρα, το Ελ Νίνιο έχει μειώσει τις βροχοπτώσεις για καλλιέργειες, συμπεριλαμβανομένου του βασικού δημητριακού σόργου, και έχει ξεράνει τη βλάστηση για βοσκή. Το 90% της γεωργίας του Σουδάν βασίζεται στη βροχή και όχι στην άρδευση.

Κατά τη διάρκεια αυτής της φυσικής κλιματικής φάσης, οι εξασθενημένοι ανατολικοί αληγείς άνεμοι επιτρέπουν στο ζεστό νερό να επιστρέφει ανατολικά στον τροπικό Ειρηνικό. Ένα κέντρο ανόδου θερμού και υγρού αέρα που θερμαίνεται από αυτά τα νερά μετακινείται επίσης ανατολικά, μετατοπίζοντας την ατμοσφαιρική κυκλοφορία.

Μια ανασκόπηση του 2025 πρότεινε ότι ο αέρας που ανέρχεται στο κεντρικό και ανατολικό τμήμα του Ειρηνικού μεταφέρει θερμότητα ανατολικά και δυτικά μέσω ατμοσφαιρικών κυμάτων, ενισχύοντας την καθοδική κίνηση του αέρα αντί για την άνοδό του πάνω από την περιοχή Σαχέλ στην αφρικανική ήπειρο, συμπεριλαμβανομένου του Σουδάν.

«Αυτή η καθοδική κίνηση θερμαίνει και ξηραίνει τον αέρα, εμποδίζοντας την ανοδική κίνηση των αερίων μαζών που παράγει τις θερινές μουσώνιες βροχοπτώσεις», λέει η Emily Black από το Πανεπιστήμιο του Reading στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η μελέτη πρόσθεσε ότι τα ατμοσφαιρικά κύματα ενισχύουν ανατολικούς ανέμους που πνέουν αντίθετα με τη μετακίνηση θερμού, υγρού αέρα από τον Ατλαντικό Ωκεανό προς το εσωτερικό της Αφρικής.

Το Ελ Νίνιο αναμένεται επίσης να φέρει ενδεχομένως καταστροφική ξηρασία σε ευάλωτες χώρες της νότιας Αφρικής, αλλά και ισχυρές βροχοπτώσεις και πλημμύρες στο Κέρας της Αφρικής. Χώρες όπως οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν μειώσει τη χρηματοδότηση ανθρωπιστικής βοήθειας που θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε αυτά τα ακραία καιρικά φαινόμενα να μην εξελιχθούν σε ανθρωπιστικές καταστροφές.

Οι χώρες υψηλού εισοδήματος που προσφέρουν βοήθεια έχουν δώσει μόλις 1,25 δισ. δολάρια από τα 2,87 δισ. που έχει ζητήσει ο ΟΗΕ για το Σουδάν φέτος. «Το κενό σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή δεν είμαστε σε θέση να κρατήσουμε τους ανθρώπους στη ζωή», λέει η Radosta.

Ένα τεράστιο Ελ Νίνιο σχηματίζεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, όμως ίσως υπάρχουν τρόποι να αποτραπούν οι χειρότερες συνέπειές του.

Πέρα από τη χρηματοδότηση, άλλες χώρες θα πρέπει να πιέσουν τις εμπόλεμες πλευρές στο Σουδάν να σταματήσουν να βάζουν στο στόχαστρο αγορές και πηγές νερού με επιθέσεις drones, προσθέτει. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν κατηγορηθεί ότι εξοπλίζουν τις παραστρατιωτικές ομάδες, ενώ η Τουρκία, η Ρωσία, η Αίγυπτος και το Ιράν στηρίζουν τις ένοπλες δυνάμεις.

Το Ελ Νίνιο συνεχίζει να θερμαίνεται και μπορεί να ξεπεράσει το προηγούμενο ρεκόρ θερμοκρασίας επιφάνειας της θάλασσας κατά 60%. Αυτό θα θερμάνει την ατμόσφαιρα και πιθανότατα θα κάνει το 2027 το πιο θερμό έτος που έχει καταγραφεί. Μπορεί επίσης να φέρει καύσωνες στους τροπικούς τον ερχόμενο Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο, λέει η Liz Stephens, επίσης από το Πανεπιστήμιο του Reading.

Κατά το τελευταίο Ελ Νίνιο το 2024, το Σουδάν βίωσε παρατεταμένες θερμοκρασίες άνω των 40°C (104°F). «Φορτώνουμε τα ζάρια για πραγματικά ακραία ζέστη την επόμενη χρονιά σε όλο το Σαχέλ», λέει η Stephens. «Μπορεί να περιμένουμε αυξημένη θνησιμότητα και από αυτό».

Ιαπωνική αποστολή στον Φόβο για δείγματα από τον μεγαλύτερο δορυφόρο του Άρη

Μπορεί να βρισκόμαστε κοντά στην επίλυση του μυστηρίου των δορυφόρων του Άρη. Στις 20 Οκτωβρίου, το σκάφος Martian Moons eXploration (MMX) εκτοξεύεται με προορισμό τον μεγαλύτερο από τους δύο δορυφόρους, τον Φόβο, με στόχο να φέρει πίσω ένα δείγμα που ίσως δώσει επιτέλους απάντηση για το πώς σχηματίστηκαν ο Φόβος και ο αδελφός του, ο Δείμος.

Το MMX θα εκτοξευτεί από το διαστημικό κέντρο Tanegashima στην Ιαπωνία. Αν όλα εξελιχθούν όπως σχεδιάζεται, θα φτάσει στον Άρη τον Αύγουστο του 2027, μπαίνοντας σε τροχιά που θα το κρατά δίπλα στον Φόβο, ώστε να μπορέσει να χαρτογραφήσει με λεπτομέρεια την επιφάνειά του. Στην πορεία, θα παρατηρήσει επίσης την επιφάνεια του Δείμου.

Όταν ο χάρτης έχει ολοκληρωθεί σε ικανοποιητικό βαθμό, οι υπεύθυνοι της αποστολής στον Ιαπωνικό Οργανισμό Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης (JAXA) θα τον χρησιμοποιήσουν για να επιλέξουν το σημείο όπου θα προσγειωθεί το MMX στον Φόβο. Κατά τη διάρκεια μίας ή δύο σύντομων προσεδαφίσεων, το σκάφος θα αναλάβει δύο αποστολές: θα αφήσει στην επιφάνεια ένα μικρό ρόβερ με την ονομασία IDEFIX και θα συλλέξει δείγματα. Το ρόβερ είναι το πρώτο που έχει τοποθετηθεί ποτέ σε τόσο μικρό ουράνιο σώμα, οπότε μέρος του σκοπού του, πέρα από τις επιστημονικές παρατηρήσεις, είναι να επιβεβαιώσει ότι ένα ρόβερ με τροχούς μπορεί πράγματι να λειτουργήσει σε αντικείμενο με τόσο χαμηλή βαρύτητα.

Τα δείγματα, όμως, είναι το σημαντικότερο μέρος της αποστολής. Το MMX διαθέτει δύο διαφορετικά συστήματα δειγματοληψίας: το ένα εκτοξεύει μια ριπή αερίου στην επιφάνεια, σηκώνοντας σκόνη και μικρές πέτρες σε έναν συλλέκτη, ενώ το άλλο εκτοξεύει έναν κοίλο κύλινδρο στο έδαφος για να λάβει δείγμα από βάθος αρκετών εκατοστών. Αφού ληφθούν τα δείγματα, θα αποθηκευτούν μέσα στο σκάφος, το οποίο στη συνέχεια θα επιστρέψει προς τη Γη. Η άφιξή του αναμένεται το 2031.

Όταν τα δείγματα επιστρέψουν στη Γη και αναλυθούν από τους επιστήμονες, θα πρέπει επιτέλους να λύσουν το μυστήριο για το πώς σχηματίστηκαν ο Φόβος και ο Δείμος. Για περισσότερο από έναν αιώνα, οι ερευνητές συζητούν αν οι δύο δορυφόροι είναι αιχμαλωτισμένοι αστεροειδείς ή αν σχηματίστηκαν από πρόσκρουση στον Άρη, όπως σχηματίστηκε η Σελήνη της Γης. Με μια πρώτη ματιά, τα σχήματα και οι επιφάνειές τους θυμίζουν αστεροειδείς, όμως οι κυκλικές τροχιές τους γύρω από τον ισημερινό του Άρη συνάδουν περισσότερο με την υπόθεση της πρόσκρουσης. Η σύσταση των δειγμάτων αναμένεται να δώσει οριστική απάντηση.

Αυτό θα βοηθήσει επίσης να φωτιστεί η εικόνα του ηλιακού συστήματος πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, όταν σχηματίστηκαν αυτοί οι παράξενοι δορυφόροι. «Το να έχουμε την απάντηση θα βοηθήσει να φωτιστεί εκείνη η πρώιμη εποχή, όταν η Γη και οι άλλοι εσωτερικοί πλανήτες μπορεί να αποκτούσαν μεγάλο μέρος του νερού και των οργανικών ενώσεών τους», δήλωσε ο Tom Statler, μέλος της ομάδας της NASA που συνεργάζεται στην αποστολή MMX, σε ανακοίνωση.

Αν σταθούμε πολύ τυχεροί, τα δείγματα από τον Φόβο μπορεί να περιέχουν και επιπλέον ίχνη σκόνης και συντριμμιών από τον ίδιο τον Άρη. Προσκρούσεις στον πλανήτη θα μπορούσαν να είχαν εκτοξεύσει υλικό στο διάστημα, το οποίο θα συγκεντρωνόταν στην επιφάνεια του δορυφόρου και θα είχε διατηρηθεί εκεί για δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι τα δείγματα αυτά θα μπορούσαν να ρίξουν φως όχι μόνο στην ιστορία του Φόβου και του Δείμου, αλλά και του Άρη.

Νέα μελέτη: Ο «Παγετώνας της Αποκάλυψης» μπορεί να αυξήσει τη στάθμη της θάλασσας κατά 3 εκ. έως το 2100

Νέα επιστημονική μελέτη προειδοποιεί ότι ο παγετώνας Θουέιτς στην Ανταρκτική ενδέχεται να συμβάλει στην άνοδο της παγκόσμιας στάθμης της θάλασσας κατά περίπου 3 εκατοστά έως το 2100, διπλάσια από προηγούμενες εκτιμήσεις.

Η έρευνα αφορά τον παγετώνα της Δυτικής Ανταρκτικής που είναι γνωστός ως «Παγετώνας της Αποκάλυψης», λόγω του ρόλου του στη μελλοντική άνοδο των θαλάσσιων επιπέδων.

Σύμφωνα με επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ίρβιν και το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA (JPL), ο Θουέιτς λιώνει ταχύτερα από όσο προέβλεπαν τα προηγούμενα μοντέλα, αυξάνοντας τον κίνδυνο για τις παράκτιες ζώνες.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Nature Communications, εκτιμά ότι ο παγετώνας θα μπορούσε να προσθέσει έως και 1,2 ίντσες (περίπου 3 εκατοστά) στη στάθμη της θάλασσας έως το 2100, ακόμη και χωρίς περαιτέρω αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας. Η εκτίμηση αυτή είναι περίπου διπλάσια από τις προηγούμενες προβλέψεις.

Το κρίσιμο στοιχείο εντοπίζεται κάτω από τον πάγο. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι σχετικά θερμό θαλασσινό νερό εισχωρεί κάτω από τον παγετώνα μέσω μιας ευρύτερης ζώνης επαφής με τον πυθμένα, επιταχύνοντας την τήξη του.

Η διαδικασία αυτή αποδυναμώνει τα σημεία που συγκρατούν τον τεράστιο όγκο πάγου και ενδέχεται να επιταχύνει την υποχώρησή του.

Ο Θουέιτς έχει περίπου το μέγεθος της Φλόριντα και ήδη συνεισφέρει περίπου το 4% της σημερινής ανόδου της παγκόσμιας στάθμης της θάλασσας.

Αν λιώσει πλήρως, ο πάγος του θα μπορούσε να οδηγήσει σε άνοδο μεγαλύτερη από 60 εκατοστά.

Επειδή λειτουργεί ως φυσικό ανάχωμα που συγκρατεί μεγαλύτερες μάζες πάγου της Ανταρκτικής, η κατάρρευσή του θα μπορούσε, σε βάθος χρόνου, να συμβάλει σε πολύ μεγαλύτερη άνοδο, η οποία εκτιμάται ότι θα μπορούσε να προσεγγίσει τα 3 μέτρα.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι χρειάζονται περισσότερες μετρήσεις κάτω από τον παγετώνα για πιο ασφαλείς προβλέψεις.

Επιστημονική αποστολή σχεδιάζεται για το 2028, με στόχο την εγκατάσταση οργάνων που θα καταγράψουν άμεσα την κίνηση του θαλασσινού νερού κάτω από τον πάγο.

Η θετική ψυχολογία μειώνει τον κίνδυνο συνάχιου;

Ο κίνδυνος μοιάζει να είναι παντού. Στο μετρό, στο λεωφορείο, ακόμη και στην ουρά για καφέ, νιώθω ότι με περιβάλλουν βήχες και φτερνίσματα που μεταδίδουν ασθένειες.

Τρώω υγιεινά, γυμνάζομαι και προσπαθώ να κοιμάμαι 8 ώρες για να αποφύγω τη φοβερή αδιαθεσία. Μόλις πρόσφατα, όμως, άρχισα να αναρωτιέμαι αν και η ψυχική μας κατάσταση μπορεί να παίζει ρόλο στις άμυνες του οργανισμού. Και όσο περισσότερο έψαχνα τη διαθέσιμη βιβλιογραφία, τόσο περισσότερο πειθόμουν ότι αυτό είναι καθοριστικό.

Δεν έχετε χρόνο για διαλογισμό; Η μικρή δόση ενσυνειδητότητας έχει μεγάλα οφέλη για την υγεία

Έμαθα ότι οι στάσεις μας μπορούν να επηρεάζουν διακριτικά τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, κάτι που επηρεάζει άμεσα το πόσο πιθανό είναι να εμφανίσουμε συμπτώματα. Αν θέλουμε να αποφύγουμε τη μόλυνση, καλό είναι να φροντίζουμε και το μυαλό μας, όχι μόνο το σώμα μας.

Μία από τις πρώτες μελέτες που εξέτασαν αυτή την πιθανότητα δημοσιεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ο Sheldon Cohen από το Carnegie Mellon University στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια και οι συνεργάτες του στρατολόγησαν 334 πρόθυμους εθελοντές που δέχτηκαν να μολυνθούν με κοινό κρυολόγημα. Τον μήνα πριν από τη δοκιμή, συμπλήρωναν τακτικά ερωτηματολόγια για τα συναισθήματά τους μέσα στη μέρα, καταγράφοντας τόσο τα θετικά συναισθήματα, όπως η χαρά, η ηρεμία και η ενέργεια, όσο και τα αρνητικά, όπως η λύπη, η ένταση και η εχθρικότητα.

Την ημέρα της μόλυνσης, οι επιστήμονες έδωσαν σε κάθε συμμετέχοντα μια ρινική σταγόνα που περιείχε έναν από δύο ρινοϊούς γνωστούς για το ότι προκαλούν συνάχι και στη συνέχεια τους κράτησαν σε καραντίνα για πέντε ακόμη ημέρες, ώστε να παρατηρήσουν αν θα εμφανίσουν συμπτώματα, τα οποία καταγράφηκαν με αντικειμενικές μετρήσεις. Η ομάδα εκτίμησε, για παράδειγμα, την παραγωγή βλέννας συλλέγοντας και ζυγίζοντας τα χαρτομάντιλα που είχαν χρησιμοποιήσει.

Τα αποτελέσματα του Cohen ήταν ξεκάθαρα. Οι άνθρωποι με πιο φωτεινή συναισθηματική διάθεση είχαν περίπου κατά ένα τρίτο μικρότερη πιθανότητα να εμφανίσουν συμπτώματα σε σχέση με όσους είχαν λιγότερα θετικά συναισθήματα. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι η επίδραση των θετικών συναισθημάτων ήταν ανεξάρτητη από τα αρνητικά. Αυτό σημαίνει ότι άνθρωποι που κατάφερναν να νιώθουν ταυτόχρονα χαρούμενοι και ανήσυχοι, για παράδειγμα, είχαν και πάλι μικρότερη πιθανότητα να εμφανίσουν συμπτώματα από εκείνους που δεν ένιωθαν ούτε χαρά ούτε ανησυχία. Αυτό μπορεί να ακούγεται αντιφατικό, όμως είναι απολύτως δυνατό να νιώθουμε περισσότερα από ένα συναισθήματα την ίδια στιγμή, και τα αποτελέσματα του Cohen έδειχναν ότι τα θετικά συναισθήματα παίζουν τον σημαντικότερο ρόλο στην υγεία μας.

Θα ήμουν επιφυλακτικός αν υπήρχαν μόνο αυτά τα στοιχεία, όμως από τότε αρκετές άλλες μελέτες επιβεβαίωσαν και διεύρυναν τα ευρήματα. Ο Cohen και οι συνεργάτες του έδειξαν, για παράδειγμα, ότι ένα λεγόμενο θετικό συναισθηματικό στυλ (PES) μπορεί επίσης να προστατεύει τους συμμετέχοντες από τη γρίπη, ακόμη και αφού λήφθηκαν υπόψη πολλοί παράγοντες, όπως η ηλικία, το φύλο, η εκπαίδευση, η φυλή και ο δείκτης μάζας σώματος.

Αν και οι ακριβείς μηχανισμοί δεν είναι σαφείς, είναι σχεδόν βέβαιο ότι όλα σχετίζονται με το στρες, το οποίο είναι γνωστό ότι διαταράσσει τις άμυνες του οργανισμού. Κάποιος που βρίσκεται υπό μεγάλη πίεση μπορεί να δυσκολεύεται να ενεργοποιήσει τους πόρους που χρειάζονται για να αναγνωρίσει τον ιό μόλις εγκατασταθεί, με αποτέλεσμα να καταστέλλεται η ανοσολογική απόκριση. Εναλλακτικά, το ανοσοποιητικό μπορεί να ενεργοποιηθεί πολύ γρήγορα και υπερβολικά, βομβαρδίζοντας το σώμα με τη φλεγμονή που βρίσκεται πίσω από πολλά από τα συμπτώματά μας.

Πόσο σημαντικό είναι να σκέφτεστε την αναπνοή σας για να ηρεμήσετε; Πλέον ξέρουμε ότι η αργή αναπνοή είναι αποτελεσματική ακόμη και χωρίς συνειδητή προσπάθεια

Στην περίπτωση του κοινού κρυολογήματος, φαίνεται ότι ο δεύτερος πιθανός μηχανισμός είναι ο πιο σχετικός. Κάποιος με πιο θετική στάση ίσως να διαχειρίζεται ευκολότερα τα στρες της ζωής, πράγμα που σημαίνει ότι το σώμα του εμφανίζει λιγότερη φλεγμονή όταν έρχεται αντιμέτωπο με ένα παθογόνο. Σε αυτή τη γραμμή, ο Cohen έχει διαπιστώσει ότι τα συμπτώματα των ανθρώπων, όπως η καταρροή, συσχετίζονται άμεσα με τα επίπεδα της IL-6, μιας προφλεγμονώδους σηματοδοτικής πρωτεΐνης που ονομάζεται κυτταροκίνη, μετά τη μόλυνση. Τα επίπεδα αυτά ήταν πολύ χαμηλότερα σε όσους είχαν PES. Παράλληλα, μια ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τη Sara Puig Pérez από το Valencian National University της Ισπανίας διαπίστωσε ότι οι αισιόδοξοι έχουν χαμηλότερα επίπεδα μιας άλλης προφλεγμονώδους κυτταροκίνης, της TNFα, η οποία συνδέεται με την κόπωση και τη νωθρότητα που συχνά συνοδεύουν το συνάχι, και αυτό φάνηκε να αποτυπώνεται σε λιγότερα συνολικά συμπτώματα. Φαίνεται πως το σώμα του αισιόδοξου μπορεί απλώς να ρυθμίζει καλύτερα την αντίδρασή του στην απειλή που έχει μπροστά του.

Όσο ενδιαφέρον κι αν είναι αυτό, με απασχολεί κυρίως πώς μπορώ να αξιοποιήσω αυτή τη γνώση για να προστατευτώ, γι’ αυτό χάρηκα πολύ όταν βρήκα μια δοκιμή ενός οκταεβδομαδιαίου προγράμματος ενσυνειδητότητας από τον Bruce Barrett στο University of Wisconsin-Madison και τους συνεργάτες του. Όπως και ο Cohen, ο Barrett αναζήτησε αντικειμενικά στοιχεία λοίμωξης, με εξετάσεις αίματος, επιχρίσματα από το εσωτερικό του μάγουλου και ρινικές πλύσεις, αντί να βασιστεί μόνο στα αναφερόμενα συμπτώματα.

Το πρόγραμμα ενσυνειδητότητας είχε ήδη αποδειχθεί ότι καλλιεργεί πιο θετική ψυχολογία και αυτό είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα στην υγεία των συμμετεχόντων. Γενικά είχαν μικρότερη πιθανότητα να εμφανίσουν αναπνευστική ασθένεια μετά την εξάσκηση στην ενσυνειδητότητα. Και για όσους τελικά εμφάνισαν σημάδια λοίμωξης, τα συμπτώματα ήταν ηπιότερα. Τα οφέλη ήταν αντίστοιχα με εκείνα της άσκησης, η οποία επίσης είναι γνωστό ότι αυξάνει την αποτελεσματικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος. Όσοι έκαναν διαλογισμό είχαν επίσης μικρότερη πιθανότητα να πάρουν άδεια από τη δουλειά λόγω ασθένειας σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, η οποία είχε μπει σε λίστα αναμονής για το πρόγραμμα.

Η ενσυνειδητότητα μπορεί να μην είναι για όλους. Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, προσωπικά δυσκολεύτηκα με αυτή στο παρελθόν, αν και τώρα βρίσκω νέους τρόπους να την εντάξω στη ζωή μου. Με δεδομένη τη γενική σύνδεση με τα καλά συναισθήματα, είμαι βέβαιος ότι και πολλές άλλες μορφές αυτοφροντίδας θα προσέφεραν παρόμοια προστασία. Η κοινωνική επαφή φαίνεται επίσης να ενισχύει την ανοσολογική απόκριση, οπότε θα μπορούσατε, για παράδειγμα, να προσπαθήσετε να έρθετε σε επαφή με τους ανθρώπους που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία για εσάς.

Καθώς οι νύχτες μεγαλώνουν στο βόρειο ημισφαίριο, είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούμε από τη χειμωνιάτικη μελαγχολία, οπότε τώρα ίσως είναι η ιδανική στιγμή για να εστιάσουμε σε όσα μας προσφέρουν ανακούφιση. Μια σεζόν συνάχι χωρίς φτέρνισμα ίσως είναι μόνο ένα από τα πολλά οφέλη.

Καταργούνται τα δευτερόλεπτα άλματος στον παγκόσμιο χρόνο

2H1GDXP Amsterdam, Netherlands - May 28, 2017: The Schiphol airport Real Time Schiphol Clock, by Maarten Baas, an art clock in the terminal, Amsterdam airport

Τα δευτερόλεπτα άλματος, που χρησιμοποιούνταν μέχρι σήμερα για να παραμένουν τα ρολόγια του κόσμου συγχρονισμένα με την περιστροφή της Γης, πρόκειται να καταργηθούν. Αντί γι’ αυτό, ο παγκόσμιος χρόνος θα μπορεί να αποκλίνει έως και μία ώρα από τον αστρονομικό χρόνο πριν γίνει η διόρθωση. Εκπρόσωποι από 69 χώρες ψήφισαν υπέρ της αλλαγής στις 15 Οκτωβρίου, σε συνεδρίαση του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών (BIPM) στις Βερσαλλίες της Γαλλίας.

Καθώς το χάσμα ανάμεσα στον χρόνο των ρολογιών και τον αστρονομικό χρόνο θα μεγαλώνει αργά, το αποτέλεσμα θα μοιάζει τελικά «σαν να ζεις στη θερινή ώρα», αλλά μόνιμα, λέει η Emily Akkermans, επιμελήτρια χρόνου στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς στο Λονδίνο.

Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, τα ρολόγια μας ρυθμίζονταν με βάση τη φαινομενική θέση του ήλιου στον ουρανό. Όμως, το 1967, μετά την ανάπτυξη εξαιρετικά ακριβών ατομικών ρολογιών, οι φυσικοί όρισαν ένα διεθνές πρότυπο χρόνου, το συντονισμένο παγκόσμιο χρόνο (UTC), που βασίζεται στην ταχύτητα μιας συγκεκριμένης δόνησης του ατόμου καισίου-133.

Οι φυσικές διακυμάνσεις στον ρυθμό περιστροφής της Γης σήμαιναν ότι χρειάζονταν περιοδικές διορθώσεις για να παραμένει ο παγκόσμιος χρόνος συγχρονισμένος με τον ουρανό. Καθώς η περιστροφή επιβραδυνόταν, οι φυσικοί πρόσθεταν επιπλέον δευτερόλεπτα άλματος. Από τότε που εισήχθησαν το 1972, έχουν προστεθεί 27 στον UTC.

Πλέον, αυτή η στρατηγική εγκαταλείπεται. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι τεχνολογικά συστήματα, από τις χρηματιστηριακές αγορές έως τις τηλεπικοινωνίες και το GPS, εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από τον ακριβή χρονισμό. Αυτό σημαίνει ότι η εισαγωγή δευτερολέπτων άλματος είναι πιο σύνθετη και ενδέχεται να προκαλέσει βλάβες σε δίκτυα κινητής τηλεφωνίας ή σε ηλεκτρικά δίκτυα. Προηγούμενα δευτερόλεπτα άλματος έχουν προκαλέσει κατάρρευση ιστοσελίδων και έχουν διαταράξει τα συστήματα κρατήσεων αεροπορικών εταιρειών, λέει ο Setnam Shemar από το Εθνικό Φυσικό Εργαστήριο (NPL) στο Τέντινγκτον του Ηνωμένου Βασιλείου.

«Ο χρόνος είναι πλέον πολύ πιο σημαντικός και ενσωματωμένος σε αυτά τα συστήματα», λέει η Akkermans. «Αυτό που κάποτε λειτουργούσε έχει γίνει πιο προβληματικό».

Επιπλέον, η περιστροφή της Γης έχει πρόσφατα αρχίσει να επιταχύνεται ελαφρώς, δημιουργώντας το δύσκολο ενδεχόμενο να χρειαστεί «το πρώτο αρνητικό δευτερόλεπτο άλματος», είπε ο Noël Dimarcq, επικεφαλής της επιτροπής του BIPM για τον χρόνο και τη συχνότητα, σε ανακοίνωση. Οι πρακτικές συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης προς τα πίσω στον χρόνο είναι δύσκολο να προβλεφθούν.

Οι φυσικοί συζητούν εδώ και 30 χρόνια τι θα αντικαταστήσει το δευτερόλεπτο άλματος. Στη συνεδρίαση του BIPM, τελικά ψήφισαν υπέρ μιας «ώρας άλματος», που σημαίνει ότι ο UTC θα μπορεί να αποκλίνει από τον αστρονομικό χρόνο έως και μία ώρα πριν διορθωθεί. Αυτό, σύμφωνα με τον Dimarcq, θα εξασφαλίσει αδιάκοπη ροή του χρόνου για «αρκετούς αιώνες». Η αλλαγή θα τεθεί σε ισχύ από τις 20 Μαΐου 2027.

Ο Shemar επισημαίνει ότι οι επιπτώσεις είναι πολύ μικρές: «Θα χρειαστούν πολλές εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες χρόνια πριν χρειαστεί μια ώρα άλματος». Προσθέτει ότι οι φυσικοί θα συνεχίσουν να παρακολουθούν με ακρίβεια την περιστροφή της Γης, ώστε να παρέχουν πληροφορίες για την αστρονομία και την ουράνια ναυσιπλοΐα.

Η ώρα άλματος δεν είναι η μόνη χρονική αλλαγή που σχεδιάζεται. Η συνεδρίαση του BIPM ζήτησε επίσης προτάσεις για νέο ορισμό του δευτερολέπτου, καθώς τα οπτικά ρολόγια είναι πλέον πολύ ακριβέστερα από το ρολόι καισίου στο οποίο βασίζεται σήμερα ο χρόνος, και κάλεσε τους διεθνείς οργανισμούς να αρχίσουν να εξετάζουν πώς θα οριστεί ένα παγκόσμιο πρότυπο χρόνου για τη Σελήνη. Συνολικά, οι αλλαγές «θα έχουν βαθύ αντίκτυπο στον μελλοντικό χρονομετρητικό τρόπο, τόσο στη Γη όσο και σε άλλους πλανήτες», είπε ο Dimarcq.

Η Google δείχνει πιο αποτελεσματικό τρόπο περιορισμού σφαλμάτων στους κβαντικούς υπολογιστές

Η κατασκευή κβαντικών υπολογιστών που δεν θα κάνουν σφάλματα είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της τεχνολογίας σήμερα. Ερευνητές της Google Quantum AI έδειξαν τώρα έναν τρόπο να γίνει αυτό πιο αποτελεσματικά. Η δουλειά τους δείχνει ότι οι μικρότεροι κβαντικοί υπολογιστές που θα είναι διαθέσιμοι τα επόμενα χρόνια μπορεί να αποδειχθούν πιο σημαντικοί απ’ όσο αναμενόταν.

Οι κβαντικοί υπολογιστές μπορούν να εκτελούν μαθηματικές πράξεις, ανάλογες με την πρόσθεση ή τον πολλαπλασιασμό, που οι συμβατικοί υπολογιστές δεν μπορούν να κάνουν. Αυτό τους καθιστά κατάλληλους για την επίλυση ορισμένων προβλημάτων που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν άλυτα, όπως εκείνα στα οποία βασίζεται η κρυπτογραφία.

Ανάμεσα στις πιο σημαντικές κβαντικές πράξεις που εκτελούν οι υπολογιστές αυτοί είναι οι «non-Clifford gates», τα βασικά συστατικά αλγορίθμων που ξεπερνούν τις δυνατότητες της συμβατικής υπολογιστικής.

Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Οι κβαντικοί υπολογιστές είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στα σφάλματα και τα δομικά τους στοιχεία, τα qubits, πρέπει πρώτα να κωδικοποιηθούν σε ειδικές ομάδες, τα λεγόμενα «logical qubits», πριν μπορέσουν να εκτελέσουν πράξεις με αξιοπιστία. Η εκτέλεση non-Clifford gates με διόρθωση σφαλμάτων απαιτεί μεγάλο αριθμό qubits, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να κατασκευαστούν πολύ μεγάλοι κβαντικοί υπολογιστές — ένα ιδιαίτερα δύσκολο τεχνικό εγχείρημα.

Τώρα, η Emma Rosenfeld από τη Google Quantum AI και οι συνεργάτες της χρησιμοποίησαν τον κβαντικό υπολογιστή Willow της εταιρείας για να δείξουν ότι η διαδικασία διόρθωσης σφαλμάτων μπορεί να γίνει πιο αποδοτική. Η νέα τεχνική τους μείωσε τελικά τα σφάλματα του Willow κατά 40 φορές.

Στο επίκεντρο της προόδου βρίσκεται η ιδέα του «magic state», μιας ειδικής κβαντικής κατάστασης που πρέπει να αποκτήσουν τα qubits πριν ο κβαντικός υπολογιστής μπορέσει να εκτελέσει non-Clifford πράξεις με διόρθωση σφαλμάτων. Η δημιουργία αυτών των καταστάσεων είχε μέχρι τώρα εξελιχθεί σε σημαντικό εμπόδιο για την κβαντική υπολογιστική, λέει η Rosenfeld. «Καταναλώνει πολλά qubits και πολύ χρόνο», σημειώνει.

Το 2024, οι συνάδελφοί της στη Google Quantum AI πρότειναν μια πιο αποδοτική μέθοδο δημιουργίας magic states, που ονομάζεται «magic state cultivation». Σε αυτήν, αντί για πολλά ατελή qubits που συνδυάζονται και χειρίζονται επανειλημμένα μέχρι να σχηματιστεί ένα magic state το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποιείται για μια διορθωμένη ως προς τα σφάλματα πράξη, το magic state «καλλιεργείται» μέσα σε ένα μικρότερο σύνολο qubits.

Οι ερευνητές της Google έδειξαν ότι η magic state cultivation θα μπορούσε, θεωρητικά, να επιτρέψει στους κβαντικούς υπολογιστές να εκτελούν κρίσιμα προγράμματα με μόλις το ένα δέκατο των qubits που πιστεύαμε ότι θα χρειαζόταν. Το νέο πείραμα της Rosenfeld και των συνεργατών της αποδεικνύει ότι η μέθοδος λειτουργεί και στην πράξη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που νέες μέθοδοι για την παραγωγή magic states μειώνουν τα ποσοστά σφάλματος ενός κβαντικού υπολογιστή. Πρόοδοι στη δημιουργία magic states και στη διόρθωση non-Clifford gates έχουν επίσης επιτευχθεί σε πειράματα με κβαντικούς υπολογιστές των οποίων τα qubits βασίζονται σε ιόντα. Τα qubits του Willow, που βασίζονται σε μικροσκοπικά υπεραγώγιμα κυκλώματα, πέτυχαν ποσοστά σφάλματος αντίστοιχα με εκείνα των προηγούμενων πειραμάτων, όμως η Rosenfeld λέει ότι λειτουργούν ταχύτερα, κάτι που μπορεί να μειώσει τον συνολικό χρόνο εκτέλεσης του κβαντικού υπολογιστή.

«Πρόκειται για μια εντυπωσιακή επίδειξη μιας πολλά υποσχόμενης πρόσφατης ιδέας που πρωτοπορεί η Google», λέει ο Isaac Kim από το University of California, Davis. «Είναι μια προσέγγιση που μπορεί να κάνει την ανθεκτική στα σφάλματα κβαντική υπολογιστική σημαντικά φθηνότερη». Η νέα δουλειά δείχνει ένα από τα απαραίτητα δομικά στοιχεία για την καθολική κβαντική υπολογιστική και μπορεί να αποτελέσει «gamechanger» για την κατασκευή κβαντικών υπολογιστών μεσαίου μεγέθους, με εκατοντάδες logical qubits, λέει ο Dominik Hangleiter από το ETH Zurich στην Ελβετία.

Ο Zhenyu Cai από το Imperial College London λέει ότι, παρότι το πείραμα αποτελεί σημαντικό βήμα μπροστά, τα σφάλματα του Willow θα πρέπει να μειωθούν κι άλλο πριν μπορέσει να αντιμετωπίσει πραγματικά χρήσιμα προβλήματα. Επιπλέον, ο Kim λέει ότι στο πείραμα ο Willow παρήγαγε καλά magic states μόνο σε ένα μέρος των υπολογισμών του: μόλις το 8% των υπολογισμών του Willow παρήγαγε υψηλής ποιότητας magic states που μπορούσαν στη συνέχεια να αξιοποιηθούν περαιτέρω.

Η Rosenfeld λέει ότι αυτό το ποσοστό θα πρέπει να αυξηθεί όσο εκείνη και οι συνεργάτες της βελτιώνουν την τεχνική και αναβαθμίζουν το υλικό του Willow. Στην προκειμένη περίπτωση, επηρεάζεται επίσης από μια πολύ προσεκτική τεχνική αξιολόγησης που χρησιμοποίησε η ομάδα, η οποία ίσως να μην χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές εφαρμογές, σημειώνει. «Αυτή είναι η πρώτη επίδειξη ότι οι ιδέες λειτουργούν. Δεν έχουμε τελειώσει», λέει.

Science DOI: 10.1126/science.aee7961

Θα είναι η φυσική ο επόμενος τομέας που θα ανατραπεί από την AI;

Binary Code

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει προοδεύσει τόσο πολύ στην επίλυση μαθηματικών γρίφων, ώστε κάποιοι επικριτές της φοβούνται πως ο καταιγισμός νέων αποδείξεων που παράγει θα υπερφορτώσει τους ακαδημαϊκούς και θα γυρίσει τον κλάδο πίσω. Μέχρι σήμερα, η επίδρασή της σε άλλους τομείς της επιστήμης ήταν περιορισμένη. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι η φυσική μπορεί να βρίσκεται μπροστά σε μια αντίστοιχη ανατροπή.

Ο John Sous από το Yale University λέει ότι τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης ίσως έχουν άδικα κακή φήμη στη φυσική, λόγω του τρόπου με τον οποίο δοκιμάζονται. Τα πιο εξελιγμένα μοντέλα έχουν καταγράψει βαθμολογίες ακόμη και 30% σε έξι διαφορετικά τεστ που σχεδιάστηκαν ειδικά για να αξιολογήσουν την ικανότητα της AI σε δύσκολα προβλήματα φυσικής, όμως αυτό δεν συμβαδίζει με τις επιτυχίες που έχει δει ο ίδιος και οι συνεργάτες του όταν τα χρησιμοποιούν, λέει.

Ο έλεγχος των προβλημάτων στα συγκεκριμένα benchmarks αποκάλυψε πλήθος λαθών και ασαφών ορισμών. Όταν αυτά διορθώθηκαν, οι βαθμολογίες εκτινάχθηκαν έως και στο 94%. Το πρόβλημα δεν βρισκόταν στην AI, αλλά στο ότι τα τεστ δεν παρείχαν τις απαραίτητες πληροφορίες.

«Νομίζω ότι οτιδήποτε είναι καλά ορισμένο, ακόμη κι αν είναι πολύ δύσκολο, υποψιάζομαι ότι η AI θα είναι πολύ καλή σε αυτό – ίσως μάλιστα καλύτερη από τους κορυφαίους ειδικούς», λέει ο Sous. «Αυτό επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα μας».

Όμως, ενώ ορισμένα πεδία της φυσικής μπορούν να οριστούν με μεγάλη ακρίβεια — ο φυσικός Vladimir Arnold είχε πει κάποτε ότι τα μαθηματικά είναι το μέρος της φυσικής όπου τα πειράματα είναι φθηνά — πολλά άλλα δεν μπορούν. Και ακριβώς στα νέα, αχαρτογράφητα, ασαφή και αιχμής πεδία της φυσικής είναι πιθανό η AI να δυσκολευτεί.

Ο Sous λέει ότι η ενδιαφέρουσα φυσική προκύπτει όταν βρίσκουμε κάτι ακατανόητο: ένα φαινόμενο που παρατηρούμε στη φύση, ένα υλικό ή το σύμπαν που δεν καταλαβαίνουμε. Τότε είναι δουλειά του φυσικού να δημιουργήσει ένα μοντέλο, μια προσέγγιση ή μια προσομοίωση που να αποτυπώνει και να προβλέπει αυτό το φαινόμενο.

«Αυτό είναι μια πολύ καλλιτεχνική, πολύ δημιουργική διαδικασία», λέει ο Sous. «Μπορεί η AI πραγματικά να κάνει το επόμενο βήμα και να αναλάβει όλο το έργο ενός θεωρητικού φυσικού; Να κάνει έρευνα από την αρχή ως το τέλος: να ορίσει, να δημιουργήσει, να εξερευνήσει, να δοκιμάσει; Η εικόνα δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη».

Ένας λόγος για τον οποίο τα μαθηματικά βρέθηκαν στην αιχμή της προόδου της AI είναι η τυποποίηση. Η τεχνική αυτή μετατρέπει μια μαθηματική ιδέα σε κώδικα υπολογιστή, ο οποίος μπορεί να ελεγχθεί συστηματικά. Η διαδικασία είναι τόσο αυστηρή, ώστε αν ένα θεώρημα περάσει ανέπαφο, θεωρείται σωστό πέρα από κάθε λογική αμφιβολία. Έτσι η AI μπορεί να επεξεργαστεί ένα πρόβλημα και να αναγνωρίσει πότε έχει φτάσει σε σωστή λύση.

Αν και έχουν γίνει ορισμένα βήματα στη χρήση της τυποποίησης για τη φυσική, βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή σε σύγκριση με τα μαθηματικά. Και τα προβλήματα στη φυσική συχνά είναι πιο ακατάστατα και πιο δύσκολο να προσδιοριστούν με ακρίβεια.

Εκείνο που είναι σαφές είναι ότι η AI χρησιμοποιείται ήδη από φυσικούς, όχι μόνο για να γράφει κώδικα και να κάνει υπολογισμούς, αλλά ακόμη και για να σχεδιάζει και να εκτελεί πειράματα. Ο Logan Wright, επίσης στο Yale University, διδάσκει πλέον ένα μάθημα για τη χρήση της AI στην έρευνα της φυσικής και λέει ότι η ύλη αλλάζει διαρκώς για να συμβαδίζει με τις εξελίξεις.

Το κλειδί, λέει ο Wright, είναι να σχεδιάζονται πειράματα στα οποία οι είσοδοι και οι έξοδοι μπορούν να ελέγχονται από υπολογιστή. Τότε αυτός ο έλεγχος μπορεί να περάσει σε μια AI, η οποία μπορεί να χειριστεί τα κατάλληλα «μοχλάκια» για να εξερευνήσει τον χώρο του προβλήματος και να φτάσει σε ουσιαστικά αποτελέσματα.

«Δεν έχει χέρια, δεν έχει μάτια, αλληλεπιδρά με τον κόσμο μόνο μέσω της γλώσσας και του κώδικα», λέει ο Wright. «Άρα, αν μπορούμε να στήσουμε ένα πείραμα στο οποίο όλες οι παρατηρήσεις μετατρέπονται σε κώδικα και όλες οι ενέργειες μετατρέπονται σε κώδικα… τότε η AI μπορεί πραγματικά να είναι πολύ χρήσιμη».

Ένα τέτοιο πείραμα που βρίσκεται αυτή την περίοδο σε εξέλιξη στο εργαστήριο του Wright εξετάζει πώς διαφορετικά σχήματα παλμών λέιζερ επηρεάζουν ένα άτομο ρουβιδίου. Οι ερευνητές χρησιμοποιούν το Claude της Anthropic για να ελέγχουν τους παλμούς του λέιζερ και να συλλέγουν δεδομένα για τα αποτελέσματά τους.

«Το Claude μπορεί πλέον ουσιαστικά να πει “νομίζω ότι αυτός ο παλμός λέιζερ θα παράγει αυτό το αποτέλεσμα”, σωστά;» λέει ο Wright. «Και μπορεί να το δοκιμάσει».

Ο Wright λέει ότι τέτοια πειράματα μπορούν να τρέχουν όλη τη νύχτα και να ολοκληρώνουν τόση δουλειά όση θα έκανε ένας άνθρωπος σε μία εβδομάδα. Οι ανθρώπινοι φυσικοί μπορούν μάλιστα να χρησιμοποιούν μια εφαρμογή στο κινητό τους για να προτείνουν ιδέες που τους έρχονται όσο βρίσκονται μακριά από το εργαστήριο και να παίρνουν τα αποτελέσματα όταν επιστρέφουν.

«Δεν θα είναι [η περίπτωση ότι] όλο το σύμπαν μπορεί να εξερευνηθεί έτσι. Θα πρόκειται για πολύ περιορισμένους τομείς», λέει ο Wright. «Νομίζω ότι μέρος του επόμενου ορίζοντα της φυσικής θα είναι να προχωρήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε σε αυτούς τους τομείς».

Ο Wright λέει ότι είναι ήδη απολύτως πιθανό η AI σύντομα να σχεδιάσει ένα πείραμα που οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν, να ζητήσει από ανθρώπους να το κατασκευάσουν και να δώσει συναρπαστικά νέα αποτελέσματα. «Αλλά για να είμαστε σαφείς, όπως και στα μαθηματικά, υπάρχει μια συζήτηση για το αν αυτό μετράει ως επιστήμη, αν παίρνουμε ένα αποτέλεσμα για το οποίο δεν καταλαβαίνουμε τίποτα», λέει ο Wright.

Το Tesla Roadster πέταξε, κινήθηκε ανάποδα και έπιασε τα 60 mph σε λιγότερο από 1 δευτερόλεπτο

Η επόμενη γενιά του Roadster βρίσκεται υπό ανάπτυξη εδώ και σχεδόν μια δεκαετία. Ίσως, όμως, άξιζε η αναμονή.

Ο Elon Musk είχε υποσχεθεί ένα ιπτάμενο αυτοκίνητο. Και το Tesla Roadster έκανε ακριβώς αυτό.

Η Tesla παρουσίασε τη νέα γενιά του Roadster σε εκδήλωση στο Waco του Τέξας, όπου το ηλεκτρικό supercar κινήθηκε ανάποδα, πέταξε για λίγο και επιτάχυνε στα 60 mph σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Ήταν μια εντυπωσιακή επίδειξη για ένα αυτοκίνητο που, αν περάσει ποτέ στην παραγωγή, πιθανότατα θα συνοδεύεται από σοβαρούς περιορισμούς και επιφυλάξεις.

Η εκδήλωση διήρκεσε λιγότερο από 30 λεπτά και έμοιαζε περισσότερο με σόου εντυπωσιασμού παρά με παρουσίαση προϊόντος. Δεν έγινε καμία αναφορά στην τιμή, στην ημερομηνία διάθεσης ή σε άλλα τέτοια απλά στοιχεία. Ο Musk υποσχέθηκε ότι το hypercar θα μπει στην παραγωγή το 2028, αλλά μετά από σχεδόν εννέα χρόνια, ποιος μετράει. Οι παρευρισκόμενοι ήταν εκεί για να δουν ένα αυτοκίνητο να πετά, και αυτό ακριβώς τους έδωσε η Tesla.

Πρώτα, το Roadster ανέβηκε μια πολύ ψηλή, πολυώροφη ράμπα, χρησιμοποιώντας την εντυπωσιακή κάθετη δύναμή του για να παραμένει κολλημένο στο κάθετο οδόστρωμα. Όταν έφτασε στην κορυφή, αναποδογύρισε, χρησιμοποιώντας τους ψυχρής αερίου πυραυλοκινητήρες του για να επιστρέψει απαλά στο έδαφος. Το αυτοκίνητο χρησιμοποιεί ένα σύστημα αναρρόφησης με ανεμιστήρες, που παρέχεται από τη SpaceX και είναι τοποθετημένο στο κάτω μέρος του οχήματος, ικανό να παράγει δύναμη αναρρόφησης έως και δύο G.

Στη συνέχεια, το Roadster πέταξε πάνω από το υπόλοιπο μοντέλων της Tesla, μεταξύ των οποίων τα Model 3, Model Y, Cybertruck, Semi και Cybercab — κάνοντας αυτό που ο αντιπρόεδρος μηχανικής της Tesla, Lars Moravy, χαρακτήρισε «kick flip». Ο Musk εξήγησε ότι διαθέτει πυραυλοκινητήρες ελέγχου στάσης, καθώς και κύριους πυραυλοκινητήρες στο πίσω μέρος, δίνοντας στο Roadster δυνατότητες που θυμίζουν πύραυλο.

«Ουσιαστικά μπορεί να πετάξει σαν πύραυλος», είπε ο Musk. «Και μπορεί να κάνει περιστροφές. Μπορεί να κάνει, ας πούμε, τρελά ακροβατικά. Ό,τι θέλετε, πραγματικά. Βέβαια, πρέπει να πω ότι δεν πρόκειται απαραίτητα για ένα αυτοκίνητο βελτιστοποιημένο για ασφάλεια. Αλλά ανεβάζει τον δείκτη διασκέδασης στο 11 από το 10».

Το Roadster διαθέτει δύο δεξαμενές αέρα υπερυψηλής πίεσης, με συνολικό όγκο 600 λίτρα, που περιέχουν περίπου 250 κιλά αέρα, και χρησιμοποιεί 10 ακροφύσια για να εκτελεί τους ελιγμούς του. Μπορεί ακόμη και να επαναφορτίζει τη δική του δεξαμενή, χωρίς να απαιτείται ειδικό χημικό προωθητικό. Ο συμπιεσμένος αέρας που αποθηκεύεται παρέχει την ώθηση που χρειάζεται για την ανύψωση του αυτοκινήτου και για τους ελιγμούς που παρουσιάστηκαν.

Ο Musk υποστήριξε ότι «αυτό θα είναι ένα πραγματικό αυτοκίνητο που θα κυκλοφορεί στους δρόμους» — αν και αργότερα η εταιρεία παραδέχτηκε ότι δεν θα είναι νόμιμο για οδήγηση σε δημόσιο δρόμο. Κάτι τέτοιο, βέβαια, μοιάζει προφανές. Φανταστείτε να έπρεπε να ικανοποιεί αυστηρές κανονιστικές απαιτήσεις της Federal Aviation Administration και της National Highway Traffic Safety Administration. Το Roadster θα μπορούσε να μπει στην παραγωγή το 2028, όπως υποσχέθηκε ο Musk — ή θα μπορούσε να χαθεί για άλλη μια δεκαετία σε καθυστερήσεις και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Πάλι, όμως, ποιος νοιάζεται; Το αυτοκίνητο πέταξε.

Για το ίδιο το Roadster, ο Musk το χαρακτήρισε «το τελευταίο καλύτερο αυτοκίνητο για οδηγό». Ο Moravy είπε ότι η Tesla άντλησε έμπνευση από αεροδιαστημικά σχέδια, όπως το αναγνωριστικό SR-71. Πρόκειται για διθέσιο μοντέλο, με τα καθίσματα ενσωματωμένα απευθείας στο πλαίσιο. Τα συστήματα διεύθυνσης και ελέγχου χρησιμοποιούν τεχνολογία steer-by-wire, μεταξύ των οποίων yoke steer-by-wire, φρένα και γκάζι. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου βρίσκονται οι πυραυλοκινητήρες και οι ανεμιστήρες, τοποθετημένοι γύρω από την περιοχή του διαχύτη. Διαθέτει επίσης αναδιπλούμενη πίσω αεροτομή για επιπλέον κάθετη δύναμη.

Η Tesla έχει επίσης πει ότι το Roadster μπορεί να επιταχύνει από 0-60 mph σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Στην εκδήλωση, η εταιρεία υποστήριξε ότι το πέτυχε σε 0,81 δευτερόλεπτα. Ο Musk εξήγησε ότι η αύξηση της ασκούμενης δύναμης, σε συνδυασμό με τη μείωση της μάζας του οχήματος, βοηθά στην ενίσχυση της επιτάχυνσης. Μάλιστα, είπε ότι το μοντέλο παραγωγής θα πρέπει να βελτιώσει το αποτέλεσμα που παρουσιάστηκε, αν και αναγνώρισε τις ακραίες δυνάμεις που εμπλέκονται και την ανάγκη να αποφεύγονται τέτοιες καταπονήσεις για τους επιβάτες.

«Πρέπει να αγγίζεις περίπου τη μισή ταχύτητα του ήχου, νομίζω», είπε αστειευόμενος ο Musk. «Mach 0.5. Ίσως και λίγο παραπάνω».

Μετά την εκδήλωση, η Tesla ανανέωσε την ιστοσελίδα της με λεπτομέρειες για τα τρία διακριτά επίπεδα επιδόσεων της επόμενης γενιάς Roadster, παρουσιάζοντας πώς τα αμφιλεγόμενα συστήματα ψυχρής αερίου ώσης κλιμακώνονται σε όλη τη γκάμα.

Η επόμενη γενιά του Roadster ακολούθησε σίγουρα τον πιο μακρύ δρόμο μέχρι εδώ. Το πρωτότυπο ανακοινώθηκε ως έκπληξη τύπου «one more thing» κατά την εκδήλωση της Tesla Semi το 2017. Οι προδιαγραφές ακούγονταν υπερβολικές ακόμη και τότε: 0-60 mph σε 1,9 δευτερόλεπτα, τελική ταχύτητα πάνω από 250 mph, μπαταρία 200 kWh με αυτονομία έως 620 μίλια και αρχική τιμή 200.000 δολάρια. Ο Musk είχε πει ότι οι παραδόσεις θα ξεκινούσαν το 2020, κάτι που τότε έμοιαζε απολύτως εφικτό.

Οι πρώτοι αγοραστές κατέβαλαν γρήγορα προκαταβολές 50.000 δολαρίων (ή 250.000 δολάρια για τη περιορισμένη σειρά Founders Series), ουσιαστικά άτοκα δάνεια για να στηρίξουν τις φιλοδοξίες επέκτασης της Tesla. Όμως στη συνέχεια η Tesla φάνηκε να ξεχνά το Roadster, εδραιώνοντας έτσι τη φήμη του ως το απόλυτο vaporware. Οι προθεσμίες παραγωγής μετατέθηκαν, καθώς η Tesla έδινε προτεραιότητα σε μοντέλα μαζικής αγοράς όπως το Model Y, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να αντιμετωπίσει την υπερβολικά περίπλοκη Cybertruck. Κατά καιρούς, όταν ο Musk θυμόταν ότι το Roadster υπάρχει, ανέβαζε τον πήχη για τις δυνατότητές του. Αυτό κορυφώθηκε με το «SpaceX package», που θα εξόπλιζε το supercar με πυραυλοκινητήρες ψυχρής αερίου, δίνοντάς του δυνατότητες αιώρησης και χρόνο 0-60 κάτω από ένα δευτερόλεπτο.

Ο Musk έχει επίσης επιχειρήσει να υποβαθμίσει τη σημασία του Roadster, αποκαλώντας το «μικρή υπόθεση» που δεν θα «κουνήσει τη βελόνα σε μεγάλο βαθμό οικονομικά». Έχει παρουσιάσει το supercar περισσότερο ως κοινή μηχανολογική συνεργασία ανάμεσα στην Tesla και τη SpaceX, αμφισβητώντας μάλιστα αν «είναι καν αυτοκίνητο» δεδομένου του πειραματικού χαρακτήρα του. Ορισμένοι αναλυτές θεωρούν ότι η απόφαση να επανέλθει το Roadster μπορεί να στοχεύει στο να προετοιμάσει το έδαφος για μια φημολογούμενη συγχώνευση Tesla-SpaceX.

Η αδυναμία της Tesla να φέρει το Roadster στην αγορά επέτρεψε σε άλλους κατασκευαστές να περάσουν μπροστά με τα δικά τους υπερ-ισχυρά ηλεκτρικά οχήματα. Η Rimac έχει σπάσει ρεκόρ επιδόσεων με το Nevera, η Porsche έχει εξελίξει τις ηλεκτρικές επιδόσεις με το Taycan και κινεζικοί όμιλοι όπως η BYD παράγουν supercars έτοιμα για πίστα σε πολύ χαμηλότερο κόστος. Το Roadster δεν προκαλεί πια τον κόσμο ως ένα αδύνατο πρωτότυπο· προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος απέναντι σε μια βιομηχανία που πέρασε εννέα χρόνια φτιάχνοντας ό,τι η Tesla απλώς σχεδίασε.

Αλλά, πάλι, κανένα από αυτά τα αυτοκίνητα δεν πέταξε.

Λύκειο στη Βιρτζίνια αποκτά κβαντικό υπολογιστή

Τον Ιανουάριο, το Skyview High School στη Βιρτζίνια θα γίνει το πρώτο λύκειο στις ΗΠΑ που θα έχει κβαντικό υπολογιστή στις εγκαταστάσεις του. Ο υπολογιστής, που κατασκευάζεται από την εταιρεία κβαντικής υπολογιστικής και ανίχνευσης XeedQ, θα χρησιμοποιηθεί ως εκπαιδευτικό εργαλείο με στόχο να εμπνεύσει τη νέα γενιά των καινοτόμων της κβαντικής τεχνολογίας.

Ο κλάδος της κβαντικής υπολογιστικής βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης και τόσο οι κυβερνήσεις όσο και οι ιδιώτες επενδυτές στρέφουν ολοένα και περισσότερο την προσοχή τους σε αυτόν. Ωστόσο, πολλά από τα ηγετικά στελέχη του χώρου συμφωνούν ότι, πέρα από τις επενδύσεις στην κβαντική τεχνολογία, χρειάζεται και συντονισμένη προσπάθεια για την ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού. Τα δημόσια σχολεία της κομητείας Fairfax (FCPS) στη Βιρτζίνια επιδιώκουν να ανταποκριθούν σε αυτή την πρόκληση, προσφέροντας στους μαθητές λυκείου άμεση πρόσβαση σε έναν λειτουργικό κβαντικό υπολογιστή. Η επόπτρια των FCPS, Michelle Reid, λέει ότι πρόκειται για ένα στοίχημα σε μια επαγγελματική διαδρομή που «αναπτύσσεται εκρηκτικά σε παγκόσμιο επίπεδο» και μπορεί να προετοιμάσει τους μαθητές για μία από τις 800.000 θέσεις εργασίας σχετικές με την κβαντική τεχνολογία που προβλέπεται να δημιουργηθούν μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Ο κβαντικός υπολογιστής, που ονομάζεται XQ1, θα περιέχει τέσσερα qubits, δηλαδή τα βασικά δομικά στοιχεία της κβαντικής υπολογιστικής, καθένα από τα οποία θα βασίζεται σε ένα διαμάντι με ειδικά σχεδιασμένες ατέλειες. Αυτοί οι τύποι qubits μπορούν να λειτουργούν σε θερμοκρασία δωματίου. Ο Gopalakrishnan Balasubramanian της XeedQ λέει ότι η εταιρεία σχεδίασε το XQ1 —που έχει περίπου το μέγεθος ενός μικρού ψυγείου— ώστε να είναι αρκετά ανθεκτικό για να αντέχει τις συνθήκες μιας σχολικής αίθουσας και να λειτουργεί αδιάκοπα για αρκετά χρόνια. Ο ίδιος αναφέρει ότι το XQ1 θα κοστίζει περίπου 900.000 δολάρια. Η Reid λέει ότι, ακόμη κι έτσι, το κόστος για τα FCPS θα είναι χαμηλότερο από, για παράδειγμα, ένα νέο πρόγραμμα για τη διδασκαλία δεξιοτήτων συγκόλλησης.

Η υπολογιστική ισχύς ενός κβαντικού υπολογιστή συνδέεται με τον αριθμό των qubits του, οπότε το XQ1 δεν θα επιτρέπει στους μαθητές να τρέχουν σύνθετα προγράμματα. Θα τους δίνει, όμως, τη δυνατότητα να αναπτύξουν διαίσθηση για, για παράδειγμα, την πιθανοκρατική φύση των qubits. Οι μαθητές θα μπορούν να δοκιμάζουν πώς η επανειλημμένη προετοιμασία ενός qubit στην ίδια κβαντική κατάσταση, που ισοδυναμεί με το να δίνεις ξανά και ξανά τις ίδιες εισόδους στον κβαντικό υπολογιστή, δεν οδηγεί απαραίτητα πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα ή στην ίδια έξοδο όταν το qubit διαβάζεται αργότερα, λέει ο Balasubramanian.

Με αυτόν τον τρόπο, μερικοί από τους πιο θεμελιώδεις τρόπους με τους οποίους οι κβαντικοί υπολογιστές συμπεριφέρονται διαφορετικά από τους συμβατικούς θα γίνουν κατανοητοί στους μαθητές πολύ πριν εγγραφούν στο πανεπιστήμιο και ακολουθήσουν μια αυστηρή, τυπική εκπαίδευση στην κβαντική φυσική, λέει ο ίδιος. Επιπλέον, οι μαθητές θα μπορούν να αλλάζουν τα ηλεκτρομαγνητικά παλμικά σήματα που ελέγχουν τα qubits, καθώς και να μελετούν τις επιπτώσεις του περιβαλλοντικού θορύβου στη λειτουργία τους. Θα εργάζονται σε ομάδες των δύο ή τριών ατόμων και, στη διαδικασία, θα μαθαίνουν τη γλώσσα προγραμματισμού Python.

«Προσδοκούμε ότι οι μαθητές θα εργάζονται απευθείας με το σύστημα και θα παρακολουθούν τη φυσική να εξελίσσεται μπροστά τους», λέει η Reid. Όπως σημειώνει, το XQ1 θα ενταχθεί αρχικά στα μαθήματα μαθηματικών και φυσικής για μαθητές της τελευταίας ή της προτελευταίας τάξης του λυκείου, αλλά το πρόγραμμα σπουδών μπορεί να επεκταθεί τα επόμενα χρόνια. Μαθητές από άλλα σχολεία στην κομητεία Fairfax θα έχουν επίσης την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με το μηχάνημα μέσα από σαββατοκυριακάτικα προγράμματα, λέει. «Οι νέοι μας είναι πολύ ενθουσιασμένοι γι’ αυτό», λέει η Reid.

Ο παγετώνας Thwaites θα συνεχίσει να λιώνει ακόμη κι αν ψυχράνουν οι ωκεανοί

Mandatory Credit: Photo by NASA/ZUMA Wire/Shutterstock (16393770a) January 31, 2019 - Antarctica - gigantic cavity, two-thirds the area of Manhattan and almost 1,000 feet tall, growing at the bottom of Thwaites Glacier in West Antarctica is one of several disturbing discoveries reported in a new NASA-led study of the disintegrating glacier. The findings highlight the need for detailed observations of Antarctic glaciers' undersides in calculating how fast global sea levels will rise in response to climate change. Antarctic's Thwaites 'Doomsday' Glacier, Antarctica - 31 Jan 2019

Ο μεγαλύτερος παγετώνας του κόσμου, ο Thwaites στην Ανταρκτική, καταρρέει ήδη με ανησυχητικό ρυθμό εξαιτίας της θέρμανσης των ωκεανών, με σοβαρές συνέπειες για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας παγκοσμίως. Νέα μελέτη δείχνει ότι θα συνεχίσει να χάνει πάγο για τουλάχιστον τα επόμενα 150 χρόνια, ακόμη και στο αδύνατο σενάριο των εξαιρετικά ψυχρών ωκεανών.

Αυτό σημαίνει ότι η μελλοντική απώλεια πάγου από τον παγετώνα είναι αναπόφευκτη, ακόμη και στα πιο αισιόδοξα σενάρια περιορισμού της κλιματικής αλλαγής.

Ο παγετώνας, που έχει αποκτήσει το προσωνύμιο «παγετώνας της καταστροφής», έχει περίπου το μέγεθος της Μεγάλης Βρετανίας ή της Φλόριντα. Μαζί με τον γειτονικό παγετώνα Pine Island, αποτελεί την περιοχή της Ανταρκτικής που χάνει τον περισσότερο πάγο, κυρίως λόγω της τήξης που προκαλούν τα θερμότερα νερά των ωκεανών.

Η προσπάθεια να γίνει κατανοητό πώς και πότε θα καταρρεύσει ο Thwaites

«Οι παγετώνες Pine Island και Thwaites είναι αυτή τη στιγμή οι μεγαλύτεροι συντελεστές της ανόδου της στάθμης της θάλασσας στην Ανταρκτική και χάνουν πάγο με αυξανόμενο ρυθμό», λέει η Rosie Williams από το British Antarctic Survey.

Αν ο παγετώνας Thwaites καταρρεύσει πλήρως, αναμένεται να προκαλέσει ευρύτερη απώλεια του στρώματος πάγου που καλύπτει τη Δυτική Ανταρκτική, οδηγώντας σε καταστροφική άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 5 μέτρα. Η κατανόηση της μελλοντικής του συμπεριφοράς είναι, επομένως, κρίσιμη.

Για να το εξετάσουν, η Williams και οι συνεργάτες της «έκαναν κάτι αρκετά παράτολμο», όπως λέει η ίδια. Σε τρία διαφορετικά υπολογιστικά μοντέλα του στρώματος πάγου, απενεργοποίησαν όλη την τήξη που προκαλείται από τον ωκεανό — μια αδύνατη συνθήκη στην πραγματικότητα, ακόμη και στα πιο ακραία σενάρια ψύξης των ωκεανών — και παρακολούθησαν τι θα συνέβαινε τα επόμενα 150 χρόνια. Στόχος ήταν να φανεί η μελλοντική πορεία των παγετώνων Thwaites και Pine Island, ακόμη και χωρίς θερμότερους ωκεανούς.

Το αποτέλεσμα ήταν απρόσμενο. Οι δύο παγετώνες ακολούθησαν αντίθετες πορείες. Ο παγετώνας Pine Island άρχισε να προελαύνει ξανά και έγινε πιο σταθερός. «Αλλά με τον Thwaites βρήκαμε κάτι πολύ διαφορετικό», λέει η Williams. Σε όλη τη διάρκεια των 150 ετών των προσομοιώσεων, ο παγετώνας συνέχισε να χάνει πάγο, παρότι ο ρυθμός της απώλειας επιβραδύνθηκε με τον χρόνο. «Η γενική μας εκτίμηση ήταν… ότι αν σταματούσες αυτή την τήξη από τον ωκεανό, ο πάγος θα μπορούσε να παχύνει και να επεκταθεί ξανά. Είναι κάπως απρόσμενο ότι ο παγετώνας Thwaites δεν μπορεί να το κάνει αυτό».

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο Thwaites εξακολουθεί να επηρεάζεται από ακραίες συνθήκες El Niño της δεκαετίας του 1940, οι οποίες αποσταθεροποίησαν τους παγετώνες της Ανταρκτικής και ξεκίνησαν την υποχώρησή τους. «Βλέπουμε ακόμα σήμερα να εξελίσσεται αυτή η επίδραση στον Thwaites. [Οι παγετώνες] κινούνται πολύ αργά. Έχουν μεγάλη μνήμη», λέει η ίδια.

Πέρα από αυτό, η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή πιθανότατα έχει επιταχύνει την τήξη, λέει ο Ted Scambos από το University of Colorado Boulder, ο οποίος δεν συμμετείχε στην ανάλυση. «Η θερμότητα των ωκεανών που μεταφέρθηκε στη βάση του πάγου… τα τελευταία τέσσερα περίπου δεκαετίες, ως αποτέλεσμα της ανθρωπογενούς θέρμανσης, έχει οδηγήσει το σύστημα Thwaites σε μια εγγενώς ασταθή διαμόρφωση», σημειώνει.

Ο θερμότερος ωκεανός οδηγεί σε «αλλαγή καθεστώτος» στους πάγους της Ανταρκτικής

Παρότι η μελλοντική απώλεια πάγου μοιάζει πλέον δεδομένη, αυτό δεν σημαίνει ότι οι προσπάθειες για περιορισμό της κλιματικής αλλαγής και της θέρμανσης των ωκεανών είναι μάταιες. «Ακριβώς το αντίθετο», λέει η Williams. «Στο σενάριο μηδενικής τήξης, [ο παγετώνας Thwaites] εξακολουθεί να χάνει πάγο, αλλά όσο περισσότερη θέρμανση υπάρχει στον ωκεανό, τόσο πιο γρήγορα χάνεται αυτός ο πάγος. Άρα είναι ακόμα απολύτως απαραίτητο να μειώσουμε τις εκπομπές μας και να ελέγξουμε τον ρυθμό της απώλειας πάγου».

«Κάθε κλάσμα του βαθμού μετράει πραγματικά όταν προσπαθούμε να διατηρήσουμε αυτούς τους παγετώνες στο μέλλον, κάτι που αφορά όλους μας, σε ό,τι έχει να κάνει με την παγκόσμια άνοδο της στάθμης της θάλασσας», λέει η Williams.

Η θερμοκρασία του ωκεανού δίπλα στον παγετώνα Thwaites προβλέπεται να αυξηθεί με τριπλάσιο ρυθμό από τον ιστορικό σε όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα, οδηγώντας σε μεγαλύτερη τήξη του πάγου. Ο μεγάλος φόβος είναι ότι αυτό μπορεί να πυροδοτήσει ένα σενάριο ανεξέλεγκτης κατάρρευσης του Thwaites, το οποίο με τη σειρά του θα προκαλούσε την κατάρρευση ολόκληρου του Δυτικού Ανταρκτικού Παγετώνα, σε μια διαδικασία που ονομάζεται marine ice sheet instability.

Το επιπλέον τμήμα πάγου του μεγαλύτερου παγετώνα του κόσμου, του Thwaites στην Ανταρκτική, αποκολλάται, με ανησυχητικές συνέπειες για την παγκόσμια άνοδο της στάθμης της θάλασσας

Σε αυτό το σημείο, η μελέτη της Williams και των συνεργατών της προσφέρει μια μικρή ελπίδα. «Δεν έχουμε περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή», λέει ο Mattieu Morlighem από το Dartmouth College, New Hampshire, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Στο καλύτερο σενάριο… αν σταματήσει η τήξη από τον ωκεανό, ο Thwaites δεν… οδηγεί σε κατάρρευση του Δυτικού Ανταρκτικού Παγετώνα».

Το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον είναι τι θα συμβεί με ρεαλιστικές θερμοκρασίες ωκεανού, λέει η Williams, η οποία εργάζεται ήδη πάνω σε αυτό.

Παράλληλα, άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα έφερε ακόμη πιο ανησυχητικά νέα για τον παγετώνα Thwaites. Ένα πιο ακριβές μοντέλο για τον τρόπο με τον οποίο ο παγετώνας αλληλεπιδρά με τον ωκεανό δείχνει ότι ίσως υποχωρεί ταχύτερα από ό,τι είχε εκτιμηθεί μέχρι σήμερα, συμβάλλοντας ενδεχομένως στη διπλάσια άνοδο της στάθμης της θάλασσας σε σχέση με τις προηγούμενες προβλέψεις.

Geophysical Research Letters DOI: 10.1029/2026GL122843