Οι αναγνώστες θυμούνται πώς το New Scientist επηρέασε τη ζωή τους

Το πρώτο τεύχος του New Scientist κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 1956 και ορισμένοι αναγνώστες του είναι μαζί του από την πρώτη μέρα. Το περιοδικό ζήτησε από συνδρομητές, μικρούς και μεγάλους, να περιγράψουν πώς το γνώρισαν και με ποιον τρόπο επηρέασε τη ζωή τους.

Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη και τα μηνύματα ευγνωμοσύνης πολλά. Ακολουθούν μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές μαρτυρίες, από ένα εντυπωσιακό πείραμα με σκουλήκια μέχρι ποίηση εμπνευσμένη από την επιστήμη και ακόμη και μια γνωριμία που ξεκίνησε από το βραχύβιο dating site του New Scientist.

Ο Peter Hall γράφει ότι τον εντυπωσίασε το γεγονός πως το New Scientist παρουσιάστηκε «για όλους όσοι ενδιαφέρονται για την επιστημονική ανακάλυψη και τις βιομηχανικές, εμπορικές και κοινωνικές της συνέπειες». Όπως αναφέρει, στα 13 του μάζεψε ένα σελίνι από τα Saturday morning “jobs” για να αγοράσει το πρώτο τεύχος στις 22 Νοεμβρίου 1956 και έγινε ένας από αυτούς που ενδιαφέρονταν για την επιστημονική ανακάλυψη. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, παραμένει συνδρομητής, μετά από μια επιστημονική καριέρα που τον οδήγησε σε πολλές χώρες του κόσμου. Θυμάται επίσης ότι το περιοδικό κάλυπτε γεγονότα όπως τα εγκαίνια του τηλεσκοπίου Jodrell Bank το 1957 και, επειδή βρισκόταν μόλις περίπου 50 μίλια, δηλαδή 80 χιλιόμετρα, μακριά, πήγε με ποδήλατο για να δει πώς ήταν στην πραγματικότητα.

Ο Robyn Williams λέει ότι διαβάζει το New Scientist εδώ και 70 χρόνια. Θυμάται πως συνάντησε το πρώτο τεύχος όταν ήταν 12 ετών, σε μάθημα φυσικής δεύτερης χρονιάς στο Bec Grammar School, στο νότιο Λονδίνο, το 1956. Ο καθηγητής τους ανακοίνωσε την κυκλοφορία της νέας έκδοσης και μοίρασε αντίτυπα. Ο ίδιος θυμάται μόνο τις γκριζωπές, ίσως μπεζ, σελίδες του, που διάβασε βιαστικά, χωρίς να φαντάζεται ότι θα τον ακολουθούσαν σε όλη του τη ζωή και σε όλο τον κόσμο.

Ο Peter Inman αφηγείται ότι βρισκόταν στο Malvern College στην Αγγλία για τις εξετάσεις O level από το 1955 έως το 1958. Ο καθηγητής επιστήμης στο σχολείο είχε αναγνωρίσει το ενδιαφέρον του για την επιστήμη και την τεχνολογία και αγόρασε με δικά του χρήματα το πρώτο τεύχος του New Scientist. Στο επόμενο μάθημα, στάθηκε μπροστά στην τάξη, κούνησε το τεύχος και είπε: «Young Inman, a new UK science and technology magazine has been published and here is the first issue for you.» Ο Inman λέει ότι στη συνέχεια συμπλήρωσε 60 χρόνια ως μέλος του Institution of Civil Engineers στη Βρετανία.

Ο Frank Evans συνδέει το 1956 με τα σχολικά του χρόνια στο Fettes College του Εδιμβούργου. Το σχολείο υιοθέτησε το New Scientist από το πρώτο τεύχος και ήταν διαθέσιμο στη βιβλιοθήκη, όπου συνιστούσαν στους μεγαλύτερους μαθητές που ενδιαφέρονταν για την επιστήμη να το διαβάζουν. Έτσι, όπως λέει, άρχισε μια ζωή με το περιοδικό. Το διαβάζει τακτικά όσο θυμάται τον εαυτό του και το έχει ως συνδρομητής εδώ και πολύ καιρό. Το ευχαριστεί επειδή διατήρησε το ενδιαφέρον του για όλες τις επιστήμες και τις νέες εξελίξεις, κάτι που, όπως εκτιμά, τον βοήθησε να σκέφτεται πιο δημιουργικά και να καταλαβαίνει καλύτερα πώς λειτουργούν τα πράγματα.

Η Anne Rodgers γράφει ότι, ως μαθήτρια σε σχολείο θηλέων στη βόρεια Αγγλία στα μέσα της δεκαετίας του 1960, βρήκε μια μέρα ένα αντίτυπο του New Scientist στη βιβλιοθήκη. Έμεινε άφωνη από ένα άρθρο για τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν και τη διαστολή του χρόνου, μαζί με έγχρωμο διάγραμμα. Σπούδασε στη συνέχεια φυσικές και υλικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο και εργάστηκε οκτώ χρόνια στην έρευνα. Αργότερα στράφηκε στην αγγειοπλαστική, την οποία κάνει με το χέρι εδώ και πάνω από 55 χρόνια. Λέει ότι η επιστημονική της εκπαίδευση δεν πήγε χαμένη και ότι πέρασε και στις κόρες της, μία από τις οποίες διαβάζει το New Scientist online στη Γαλλία. Κάθε εβδομάδα, όπως γράφει, το έντυπο τεύχος που φτάνει στο γραμματοκιβώτιό της το «καταβροχθίζει» με ενθουσιασμό.

Ο Mel θυμάται πως τα θέματα που τον ενδιέφεραν περισσότερο αφορούσαν τα αναδυόμενα ηλεκτρονικά, τον δορυφόρο Sputnik και την εκτόξευση του διαστημικού σκύλου Laika. Το τελευταίο τον οδήγησε να κατασκευάσει μια μικρή μονάδα για να βάλει μέσα ένα σκουλήκι πάνω σε ένα πυροτέχνημα 3 πενών και να το εκτοξεύσει. Αργότερα ανέκτησε το σκουλήκι σώο και το χρησιμοποίησε την επόμενη μέρα ως δόλωμα για ψάρεμα.

Η Diana Currie, η Dawn Segrue και η Marlow Science Group περιγράφουν μια ομάδα 12 γυναικών «μιας κάποιας ηλικίας» που συναντιούνται μία φορά τον μήνα για να συζητήσουν τρία ή τέσσερα άρθρα από το New Scientist. Ασχολούνται με θέματα όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κβαντική πληροφορική και η κοσμολογία, τα οποία χαρακτηρίζουν απαιτητικά. Συνεχίζουν να προσπαθούν να τα καταλάβουν, αναζητούν όρους και έννοιες που δεν γνωρίζουν και στη συνέχεια τις εξηγούν η μία στην άλλη. Διαβάζουν επίσης με ενδιαφέρον άρθρα για την κλιματική αλλαγή και την ιατρική επιστήμη, επειδή τα θεωρούν πιο κοντινά στην καθημερινότητα. Σκοπεύουν να αποκτήσουν τις ηχογραφήσεις των ομιλιών από το New Scientist Live του Οκτωβρίου, ώστε να τις παρακολουθήσουν μαζί και να τις συζητήσουν. Θέλουν να ευχαριστήσουν το περιοδικό γιατί κάνει την επιστήμη προσιτή και γιατί, όσο μεγαλώνουν, θεωρούν σημαντικό να μην παραδίδονται στον πειρασμό να αγνοούν τις νέες ανακαλύψεις και τις αλλαγές στον κόσμο.

Ο Terence Watts αναφέρει ότι ένα άρθρο για τα πειράματα του Benjamin Libet τη δεκαετία του 1980, που έδειχναν πως υπάρχει χρονικό κενό ανάμεσα στη στιγμή που ο εγκέφαλος παίρνει μια απόφαση και στη συνειδητή επίγνωση αυτής της απόφασης, τον ενέπνευσε να αναζητήσει τρόπο αξιοποίησης αυτού του κενού στον χώρο της ψυχολογικής θεραπείας. Δύο χρόνια έρευνας και δοκιμών αργότερα, δίδαξε την πρώτη ομάδα σπουδαστών και τώρα η μέθοδος χρησιμοποιείται από ψυχολόγους, συμβούλους, ψυχιάτρους και ψυχοθεραπευτές σε όλο τον κόσμο.

Ο Stephen Wang αφηγείται ότι το 2019 βρήκε τυχαία ένα εντυπωσιακό περιοδικό στα ράφια ενός καταστήματος Tesco. Το κεντρικό άρθρο τον τράβηξε: «Does this one microbe cause all these conditions… and does that mean we can beat them?» Λέει πως εκείνη τη στιγμή ερωτεύτηκε πραγματικά τη βιολογία. Τα χρόνια που ακολούθησαν, αποφοίτησε με πτυχίο στις επιστήμες από το University of Edinburgh και σήμερα είναι ξανά φοιτητής στο ίδιο πανεπιστήμιο, όπου κάνει μεταπτυχιακές σπουδές έρευνας στις βιοεπιστήμες. Ελπίζει κάποτε να συμβάλει, έστω και λίγο, στην προσπάθεια της ανθρωπότητας απέναντι στις ασθένειες.

Ο Anthony J. Nieduszynski είναι 87 ετών και διαβάζει το New Scientist κάθε εβδομάδα από τον Οκτώβριο του 1964. Κρατά ακόμη ένα σημείωμα του εγγονού του, Maximilian, από τότε που ήταν 5 ετών και τον ευχαριστούσε επειδή διάβαζαν μαζί το περιοδικό. Σήμερα ο Maximilian σπουδάζει βιολογία στο Merton, το παλιό κολέγιο του Nieduszynski στο University of Oxford. Στο μεταξύ, ταξιδεύοντας με τη μητέρα του στην Amazonia, κατάφερε να αναγνωρίσει, να περιγράψει, να ονομάσει και να δημοσιεύσει ένα νέο γένος και είδος λιβελούλας. Ο ίδιος και ο εγγονός του συζητούν ακόμη θέματα όπως η εξέλιξη, παρότι ο Nieduszynski έχει κλασική παιδεία.

Η Krystyna Rodriguez γράφει ότι το περιοδικό είναι πολύτιμο για την οικογένειά της και πως προκαλεί πολλές συζητήσεις γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. Ο 11χρονος εγγονός της προλαβαίνει συχνά όλους και παίρνει το τελευταίο τεύχος, ενώ ο 6χρονος ενθουσιάζεται με το εξώφυλλο από τα 3 του. Η ίδια κόβει τα σκίτσα και τα βάζει στο ψυγείο, όπου έχουν γίνει το «σκίτσο της εβδομάδας». Συχνά, όπως λέει, τα εγγόνια της παρατηρούν λεπτομέρειες που εκείνη δεν είχε προσέξει.

Ο Bryan Wilson λέει ότι διαβάζει το New Scientist σχεδόν σε όλη τη διάρκεια ζωής του περιοδικού, αφού ξεκίνησε όταν προετοιμαζόταν για τις εξετάσεις A level το 1959/60. Το άρθρο που τον επηρέασε περισσότερο ήταν ένα για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας με δελφίνια που χαλούσαν τις δοκιμές τορπιλών, τρέχοντας δίπλα τους και δίνοντας, όπως γράφει, «ενθάρρυνση ή ίσως πρόκληση», με αποτέλεσμα να τις βγάζουν εκτός στόχου. Αυτό τον έκανε να επιλέξει την τεχνολογία και, περίπου έξι χρόνια αργότερα, εργάστηκε ως μηχανικός σε ομάδα που προσπαθούσε να σχεδιάσει πτερύγια τουρμπίνας με μεγαλύτερη απόδοση. Σήμερα είναι 83 ετών και συνταξιούχος, αλλά λέει πως εξακολουθεί να διαβάζει κάθε τεύχος από την αρχή ως το τέλος.

Η Celia Berrell αφηγείται ότι γνώρισε το περιοδικό όταν ήταν 18 ετών. Δεν έγινε συνδρομήτρια παρά μόνο όταν ξεκίνησε τη μικρή της πορεία ως ποιήτρια επιστημονικών ρίμων για παιδιά, το 2009. Λέει ότι οι συγγραφείς του περιοδικού, μεταξύ των οποίων οι Graham Lawton, Michael Marshall και Leah Crane, την ενέπνευσαν να γράψει 26 από τα 80 ποιήματα που δημοσίευσε στο παιδικό επιστημονικό περιοδικό Double Helix του CSIRO στην Αυστραλία, μαζί με πολλές ακόμη ποιητικές δημιουργίες. Το 2021 το New Scientist δημοσίευσε το ποίημά της Brassica Bonanza στη στήλη Almost the last word, στις 9 Ιανουαρίου, ενώ το Frosty Window Pane μπήκε επίσης στη στήλη το 2023, στις 13 Μαΐου. Όπως λέει, αισθάνεται ότι είναι πια φίλοι αλλά και συνεργάτες. Σε κάποιο σημείο, το περιοδικό έγινε και κάτι πιο προσωπικό: το χρησιμοποιεί ως ασφαλές υποκατάστατο για τα τσιγάρα, επειδή σε κάθε διάλειμμα τη βοηθά να μην αναζητά τη νικοτίνη.

Η Andrea Cohen λέει ότι γνώρισε τον σύζυγό της, Simon, μέσω του dating website του New Scientist το 2012. Χρειάστηκε 50 χρόνια για να τον βρει και, χωρίς το περιοδικό, πιθανότατα δεν θα τα είχε καταφέρει. Περιγράφει ότι είναι τα δύο μισά ενός όλου και ότι είναι ευτυχώς παντρεμένοι εδώ και 11 χρόνια. Τον χαρακτηρίζει πηγή χαράς, λέει ότι την κάνει να γελά, φορά αμπιγιέ γραβάτες με τα T-shirts του και είναι, όπως και η ίδια, ιδιαίτερος χαρακτήρας. Συνεχίζει να διαβάζει το New Scientist κάθε εβδομάδα και ελπίζει να το διαβάζει για πολλά ακόμη χρόνια. Μιλά με θαυμασμό για την ποιότητα των άρθρων και λέει ότι κάποια μέρα ίσως καταφέρει να καταλάβει και την κβαντική φυσική. Μαζί αγαπούν τα σκίτσα του Tom Gauld και κρατούν μερικά στον τοίχο της τουαλέτας για να διασκεδάζουν τους επισκέπτες.

Ο Tom Eastwood γράφει ότι χάρηκε όταν η ερώτησή του για το αν τρώει κανείς σφήκες δημοσιεύτηκε στη στήλη The Last Word στις 29 Ιανουαρίου 2005 και ακόμη περισσότερο όταν υπήρξε ολόκληρη σελίδα με απαντήσεις. Εντυπωσιάστηκε επίσης όταν το ερώτημά του εμφανίστηκε στον τίτλο του πρώτου βιβλίου ερωτήσεων του New Scientist αργότερα την ίδια χρονιά. Σύμφωνα με τον ίδιο, το βιβλίο έγινε ένα από τα best sellers των Χριστουγέννων εκείνης της χρονιάς και ακολούθησαν δύο διαδοχικές κριτικές στους Times. Για τον ίδιο, αυτό ήταν το σύνολο της μέχρι τότε δημοσιευμένης επιστημονικής του γραφής. Οι αρχικοί απαντητές έλαβαν από 25 λίρες ο καθένας, ενώ ο ίδιος όχι χρήματα αλλά μια σύντομη, ασαφή φήμη. Όπως λέει, δεν πρόκειται να ακυρώσει τη συνδρομή του.

Ο Mike Follows αναφέρει ότι απάντησε στις δύο πρώτες ερωτήσεις της στήλης The Last Word το 1997, όταν η στήλη ήταν ακόμη καινούργια. Και οι δύο απαντήσεις του δημοσιεύτηκαν στο ίδιο τεύχος, κάτι που, όπως λέει, οι κανόνες πλέον δεν επιτρέπουν. Είχε πάντα εκτίμηση για το New Scientist, αλλά δεν φανταζόταν ότι θα δημοσίευε ποτέ κάτι δικό του, ίσως από ένα είδος συνδρόμου απατεώνα. Σχεδόν 30 χρόνια μετά, συνεχίζει να στέλνει απαντήσεις. Του αρέσουν ιδιαίτερα οι ερωτήσεις που απαιτούν πρόχειρους υπολογισμούς ή λίγη μαθηματική μοντελοποίηση, γιατί τον βυθίζουν σε ένα πρόβλημα και τον αναγκάζουν να εξηγήσει κάτι δύσκολο με καθαρό και σύντομο τρόπο. Όπως λέει, αυτός είναι ένας από τους λίγους τρόπους με τους οποίους βιώνει την ενσυνειδητότητα.

Ανέφερε επίσης ότι ορισμένες ερωτήσεις πήραν απρόσμενη τροπή. Μία για το αν τα περιστέρια ιδρώνουν οδήγησε σε email, ενώ έκανε καταδύσεις στην Ταϊλάνδη, με πρόσκληση να εμφανιστεί στην εκπομπή BBC Breakfast. Άλλες απαντήσεις εξελίχθηκαν σε άρθρα αλλού, μερικές φορές αφού διάβασε την απάντηση κάποιου άλλου και αναθεώρησε τη δική του. Η αγαπημένη του φράση, όπως λέει, είναι ότι η προσοχή του λειτουργεί σαν το Μάτι του Σάουρον: είναι πάντα στραμμένη σε εκείνο που κοιτάζει εκείνη τη στιγμή.

Πηγή: newscientist.com.