Ο «Allen» θυμίζει το ET, αλλά μένει σε προβλέψιμη φόρμα

Το «Allen», η πρώτη live-action ταινία της Ludo Studio που κυκλοφόρησε στο Netflix, επιχειρεί μια διαφορετική εκδοχή της γνωστής ιστορίας του ET, αλλά μένει εγκλωβισμένο σε μια προβλέψιμη φόρμα.

Η ταινία, παραγωγής της εταιρείας πίσω από το Bluey, στηρίζεται σε έναν χαριτωμένο εξωγήινο χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα και σε μια ιστορία που δεν απομακρύνεται ποτέ αρκετά από τα γνώριμα μονοπάτια.

Η αφήγηση ξεκινά σε ένα παιδικό δωμάτιο γεμάτο αντικείμενα της δεκαετίας του ’90, όπως φιγούρες των Ninja Turtles, το επιτραπέζιο HeroQuest και ένα βιβλίο Magic Eye. Οι συν-σκηνοθέτες Daley Pearson και Jeffrey Walker δίνουν από νωρίς το στίγμα της εποχής, σε ένα αποτέλεσμα που είναι μεν ευχάριστο, αλλά ιδιαίτερα άμεσο στον τρόπο που το υπογραμμίζει.

Ο Petey, που ως παιδί υποδύεται ο Edward A O’Sullivan, βλέπει παράξενα φώτα στον ουρανό του Queensland και γνωρίζει έναν αξιαγάπητο ET. Οι δυο τους δένονται αμέσως, γελούν, ακούνε CD και ζωγραφίζουν σε ένα Etch A Sketch, το οποίο ο Allen —όπως ονομάζεται σύντομα— μπορεί να χειριστεί με το μυαλό του.

«Θα μείνουμε μαζί για πάντα, έτσι;» ρωτά ο Petey τον νέο του εξωγήινο φίλο. Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το συναισθηματικό πλαίσιο, προσθέτει: «Είσαι ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ». Λίγο μετά επαναλαμβάνει: «Για πάντα μαζί, θυμάσαι;»

Η εξέλιξη αυτή είναι γνώριμη σε όσους έχουν δει το ET: The Extra-Terrestrial. Το αναμενόμενο είναι ο Allen να επιστρέψει στον κόσμο του και ο Petey να μείνει πίσω. Εκεί ακριβώς θα μπορούσε να τελειώσει η ιστορία, με την έμφαση στη φθορά του χρόνου και στο αποτύπωμα που αφήνει μια τέτοια εμπειρία.

Αντί γι’ αυτό, η ταινία μεταφέρει την υπόθεση στο παρόν, με τον ενήλικο πια Petey, τον οποίο υποδύεται ο TJ Powers, να θέλει απεγνωσμένα να ξαναδεί τον Allen. Ζει με τον μεγαλύτερο αδελφό του Jaden, τον Josh Helman, και την έγκυο σύζυγό του Carly, την Charlotte Nicdao. Και οι δύο έχουν γνωρίσει τον Allen, όμως έχουν προχωρήσει τη ζωή τους και προσπαθούν να πείσουν τον Petey να κάνει το ίδιο.

Φυσικά ο Allen επιστρέφει, με την πρώτη του ατάκα να αφήνει ξανά τα πράγματα απολύτως ξεκάθαρα: «Ο Allen γύρισε!»

Ο Petey και ο Allen ξαναβρίσκονται και περνούν καλά, όμως η πλοκή χρειάζεται μια δραματική ώθηση. Αυτή έρχεται μέσα από τον λόγο για τον οποίο επέστρεψε ο Allen. Η αποκάλυψη έχει ενδιαφέρον για λίγο, αλλά ως αφηγηματικό τέχνασμα έχει χρησιμοποιηθεί τόσες φορές που τελικά ενισχύει την αίσθηση ότι η ταινία ακολουθεί μηχανικά μια έτοιμη συνταγή.

Ένα από τα βασικά προβλήματα είναι ότι ο Allen δεν έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα. Παραμένει ένας τυπικός χαριτωμένος εξωγήινος φίλος, περισσότερο σύνολο γνωρισμάτων παρά ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Η συνεχής εκφραστικότητα του προσώπου του και οι επαναλαμβανόμενες επιφωνήσεις του κουράζουν γρήγορα.

Η ταινία έχει επίσης έναν αδύναμο κακό, τον τοπικό αστυνομικό Rory, τον οποίο υποδύεται ο Benedict Hardie. Ο ρόλος του μοιάζει να έχει τοποθετηθεί για να υπηρετήσει τον συμβατικό αντίπαλο της ιστορίας.

Οπτικά, το «Allen» υιοθετεί μια ρετρό, Amblin-ική ατμόσφαιρα, όμως οι σκηνοθέτες δίνουν στο σύνολο μια πιο έντονη, γυαλισμένη χρωματική παλέτα. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα καθαρή, σχεδόν τεχνητή, που επεκτείνεται και στο σενάριο.

Η ταινία εξηγεί μέχρι τέλους κάθε συναισθηματικό σημείο με διάλογο όπως το «Μερικές φορές ακόμη και οι καλύτεροι φίλοι πρέπει να πουν αντίο». Ακολουθούν κι άλλες παραλλαγές της ίδιας ιδέας, όπως «είναι όταν αγαπάς κάποιον αλλά τον αφήνεις να φύγει» και «είναι μέρος του να μεγαλώνεις».

Το αντίο είναι αναπόφευκτο, αλλά όταν φτάνει η στιγμή, το «Allen» έχει ήδη εξηγήσει τόσο αναλυτικά το συναισθηματικό της βάρος, ώστε απομένουν λίγα να νιώσει ο θεατής. Πρόκειται για μια καλοπροαίρετη οικογενειακή ταινία, αλλά επιμένει υπερβολικά στην έμφαση.

Πηγή: theguardian.com.