Η Τίλντα Σουίντον στο «Female Perversions» και η Μαντάμ Μποβαρί

Η Τίλντα Σουίντον έκανε το αμερικανικό της ντεμπούτο πριν από 30 χρόνια με το «Female Perversions», μια ασυνήθιστη, πειραματική ταινία γύρω από τον ερωτισμό και την ψυχική ένταση.

Η ερμηνεία της ξεχώρισε αμέσως, καθώς την ανέδειξε ως μια γυναικεία παρουσία διαφορετική από κάθε άλλη, δύσκολη να χωρέσει στα συνηθισμένα καλούπια του Χόλιγουντ. Το φιλμ ήταν η πρώτη αμερικανική ταινία της ηθοποιού και βασίστηκε στη διασκευή της Σούζαν Στράιτφελντ, που υπέγραψε και τη σκηνοθεσία και το σενάριο, πάνω στο μη μυθοπλαστικό βιβλίο της ψυχαναλύτριας Λουίζ Τζέι Κάπλαν, «Female Perversions: The Temptations of Emma Bovary».

Η Στράιτφελντ δεν εστιάζει στην Έμμα Μποβαρί. Η Σουίντον υποδύεται την Εύα, μια λαμπρή, όμορφη και ανύπαντρη δικηγόρο με κομψό, αυστηρό στυλ. Είναι χαριτωμένη, αλλά και αδέξια, σαν μικρό ελάφι που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του.

Η Εύα έχει παθιασμένη σχέση με τον Τζον, έναν σεισμολόγο τον οποίο υποδύεται ο Κλάνσι Μπράουν. Παράλληλα, έλκεται και από γυναίκες, ενώ τη στοιχειώνουν τραυματικές φαντασιώσεις ή αναδρομές από το παρελθόν της, με ενοχές, φόβο, κακοποίηση, απώλεια, αυτοτραυματισμό ή το σύνδρομο του απατεώνα.

Λίγο πριν διοριστεί δικαστής, αναγκάζεται να ταξιδέψει σε μια απομακρυσμένη πόλη της ερήμου για να βγάλει από τη φυλακή τη сестρά της, τη Μάντι, που την υποδύεται η Έιμι Μάντιγκαν, επειδή συνελήφθη για κλοπές από καταστήματα. Και αυτή η διαδρομή αποδεικνύεται, όπως περιγράφεται, μια ακόμη εμμονική και αισθησιακή εκτροπή.

Μέσα από αυτή τη συνάντηση γνωρίζει καλύτερα τη μελαγχολική ζωή της Μάντι και τη φίλη της, την Ανουντσιάτα, την οποία υποδύεται η Φράνσις Φίσερ. Εκείνη διατυπώνει το «μυστικό» της ελκυστικότητας και της μαθημένης θηλυκότητας: «Πρέπει να σβήσεις τον εαυτό σου· πρέπει να γίνεις γενική».

Στο κάδρο μπαίνει και η ερωτική ζωή της συγκάτοικου της Μάντι, της Έμμα, την οποία υποδύεται η Λάιλα Ρόμπινς και που έχει ένα μικρό παιδί. Εκεί η Εύα καλείται να αντιμετωπίσει και το δικό της παρελθόν.

Η Στράιτφελντ στήνει θεατρικές εικόνες ερωτικής λαχτάρας, με μαύρο χιούμορ, σε έναν δύσκολο συνδυασμό που δεν είναι εύκολο να λειτουργήσει. Σε ορισμένα σημεία θυμίζει ένα χαμηλής κλίμακας «L.A. Law», με παιχνίδι πάνω στη γοητεία των επαγγελματικών κοστουμιών, αν και η Σουίντον εμφανίζεται κάποια στιγμή με ένα εντυπωσιακό ροζ πλεκτό κοντομάνικο.

Το φιλμ παραπέμπει επίσης στο «Lost Highway» του Ντέιβιντ Λιντς και ακόμη και στο «The Misfits» του Τζον Χιούστον. Η Σουίντον κινείται μέσα σε αυτό με σχεδόν υπερφυσική ψυχραιμία, ακόμη και στις πιο ακραίες στιγμές αισθησιακής εγκατάλειψης.

Πηγή: theguardian.com.