Soul Patrol: η πρώτη μαύρη ομάδα ειδικών επιχειρήσεων στο Βιετνάμ

Το ντοκιμαντέρ Soul Patrol αφηγείται την ιστορία της αμιγώς μαύρης ομάδας Long-Range Reconnaissance Patrol του αμερικανικού στρατού στον πόλεμο του Βιετνάμ, μέσα από τη μάχη και τον ανελέητο ρατσισμό που αντιμετώπισαν οι νεαροί στρατιώτες.

Βασίζεται σε ένα αξιοσημείωτο βιβλίο απομνημονευμάτων του 2003 με τον ίδιο τίτλο, το οποίο έγραψε ο Ed Emanuel, μέλος της μονάδας, αφού είχε ακολουθήσει αργότερα καριέρα στη δημοσιογραφία. Η ομάδα, γνωστή ως “Soul Patrol”, ήταν ένα εξαμελές τμήμα κυρίως έφηβων Αφροαμερικανών στρατιωτών, στην Company F 51st Infantry.

Καθήκον τους ήταν να περνούν πίσω από τις γραμμές του εχθρού, των Βιετκόνγκ, κουβαλώντας ο καθένας 150 λίβρες εξοπλισμού και ένα τυφέκιο M16, και να αναφέρουν τις κινήσεις του εχθρού κάτω από συνθήκες τρομακτικού κινδύνου. Μία από τις πιο έντονες ιστορίες αφορά ένα μέλος της μονάδας που πανικοβλήθηκε, επειδή δεν είχε ξαναδεί πυγολαμπίδες και πίστεψε πως είχε εντοπίσει αντάρτη των Βιετκόνγκ μέσα στη βλάστηση, να καπνίζει τσιγάρο.

Η ταινία παρακολουθεί επίσης την επανένωσή τους πολλά χρόνια αργότερα, όταν πια ήταν ηλικιωμένοι, χρησιμοποιώντας οικιακά αρχεία βίντεο από την εποχή εκείνη και αναπαριστώντας δραματικά ορισμένες σκηνές.

Το βιβλίο του Emanuel κυκλοφόρησε με στόχο να φέρει ξανά στο φως και άλλους πρώην στρατιώτες, κάτι που τελικά συνέβη. Σε ένα επίπεδο, η Soul Patrol παρουσιάζεται ως μονάδα ειδικών δυνάμεων, μια επίλεκτη ομάδα σκληραγωγημένων, ικανών και ευρηματικών στρατιωτών που λειτουργούσαν με τα υψηλότερα πρότυπα. Την ίδια στιγμή, όμως, βρέθηκε αντιμέτωπη με ρατσιστική εκμετάλλευση και χρησιμοποιήθηκε σαν αναλώσιμο προσωπικό.

Αυτό ήταν κάτι που πολλά μέλη της μονάδας άρχισαν να υποψιάζονται. Ένας από τους συμμετέχοντες στην ταινία περιγράφει μάλιστα την αίσθηση, σχεδόν παραισθητική, ότι ο ίδιος ο εχθρός τους είχε γλιτώσει από βέβαιο θάνατο στη ζούγκλα, γνωρίζοντας τον φρικτό, θυσιαστικό τους ρόλο.

Όπως και πολλοί Αφροαμερικανοί στρατιώτες στο Βιετνάμ, έτσι και τα μέλη της Soul Patrol δεν επιστρατεύτηκαν, αλλά κατατάχθηκαν εθελοντικά για να ξεφύγουν από τη βία και τον ρατσισμό της πατρίδας τους. Οι επιζώντες επέστρεψαν τελικά, αλλά για δεκαετίες δυσκολεύονταν να διαχειριστούν την οργή και το μετατραυματικό στρες.

Πηγή: theguardian.com.