Τα νέα έξυπνα φωτάκια της Govee μπορούν να αλλάζουν χρώμα ανά λαμπάκι

Η Govee κυκλοφόρησε τα Outdoor Chromatic String Lights, διακοσμητικά φωτάκια εξωτερικού χώρου όπου κάθε λαμπάκι περιέχει 55 RGB LED και μπορεί να εμφανίζει ανεξάρτητα πλούσια εφέ χρωμάτων. Διατίθενται σε δύο μεγέθη, με τιμές από 170 έως 300 δολάρια, και υποστηρίζουν το πρότυπο Matter για σύνδεση με έξυπνα σπίτια.

Τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια του κήπου έχουν πλέον αναβαθμιστεί σε κάτι αρκετά πιο φιλόδοξο. Η Govee, μία από τις πιο δραστήριες εταιρείες στον χώρο των έξυπνων φωτιστικών, κυκλοφόρησε τα Outdoor Chromatic String Lights — μια σειρά διακοσμητικών φωτακιών εξωτερικού χώρου που ξεχωρίζουν για έναν απλό λόγο: κάθε λαμπάκι ξεχωριστά μπορεί να παράγει το δικό του χρώμα και εφέ, ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα.

Ο όρος «Chromatic» στο όνομα δεν είναι τυχαίος. Κάθε λαμπάκι περιέχει 55 RGB LED, κάτι που του επιτρέπει να δημιουργεί πλούσια, πολυεπίπεδα εφέ χρωμάτων από μόνο του. Σύμφωνα με την εταιρεία, οι χρήστες μπορούν να σχεδιάσουν ανεξάρτητα εφέ για κάθε λαμπάκι, με έως τρία επάλληλα κυκλικά εφέ ταυτόχρονα. Το αποτέλεσμα θυμίζει τα gradient εφέ που βλέπουμε σε μεγαλύτερα φωτιστικά της ίδιας εταιρείας, όπως το επερχόμενο Ceiling Light Ultra, ή ανταγωνιστικά προϊόντα όπως το LIFX Supercolor Candle Light.

Για όσους έχουν ήδη εμπειρία με άλλα προϊόντα της Govee — όπως τα Permanent Outdoor Lights Prism — η λειτουργία DIY θα είναι οικεία. Η εταιρεία επιβεβαίωσε ότι και τα νέα Chromatic String Lights τη διαθέτουν, επιτρέποντας στους χρήστες να δημιουργούν εντελώς προσαρμοσμένα εφέ μέσω της εφαρμογής.

Όσον αφορά τη συμβατότητα με έξυπνα σπίτια, τα φωτάκια υποστηρίζουν το πρότυπο Matter, που σημαίνει ότι λειτουργούν με όλα τα μεγάλα οικοσυστήματα — Apple Home, Google Home, Amazon Alexa και άλλα. Υπάρχει όμως μια σημαντική επιφύλαξη: το Matter δεν υποστηρίζει έλεγχο μεμονωμένων λαμπακιών ή των επιμέρους LED μέσα σε αυτά. Αυτό σημαίνει ότι μέσω των έξυπνων οικοσυστημάτων μπορείς να κάνεις on/off και να αλλάξεις χρώμα ή φωτεινότητα σε όλα τα λαμπάκια ταυτόχρονα — τίποτα παραπάνω. Για τα πιο σύνθετα εφέ, χρειάζεσαι την εφαρμογή της Govee.

Από πλευράς αντοχής, τα φωτάκια φέρουν πιστοποίηση IP67, που σημαίνει πλήρη προστασία από σκόνη και αντοχή σε προσωρινή βύθιση στο νερό. Η Govee ισχυρίζεται ότι αντέχουν περισσότερο από δέκα χρόνια σε τυπικές εξωτερικές συνθήκες. Διατίθενται σε δύο μεγέθη: 10 μέτρα για 170 δολάρια και 20 μέτρα για 300 δολάρια, από τον ιστότοπο της εταιρείας και το Amazon.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν η αγορά είναι έτοιμη να πληρώσει premium τιμές για διακοσμητικά φωτάκια κήπου. Η Govee φαίνεται να στοιχηματίζει ότι η εμπειρία του customization — το να μπορείς να σχεδιάσεις κυριολεκτικά κάθε λαμπάκι ξεχωριστά — αξίζει την επένδυση.

Retro Rewind: Η βάρδια στο βιντεοκλάμπ που δεν ήξερες ότι χρειαζόσουν

Το Retro Rewind σε βάζει πίσω από τον πάγκο ενός βιντεοκλάμπ του 1990 — με όλη την αγωνία των ρέστων, των καθυστερημένων επιστροφών και των απαιτητικών πελατών. Ένα simulator που μετατρέπει την καθημερινή ανία σε εθιστικό gameplay, με αρκετό χιούμορ και νοσταλγία για να σε κρατήσει κολλημένο.

Φαντάσου: είναι φθινόπωρο του 1990, δουλεύεις σε ένα βιντεοκλάμπ σε ένα προαστιακό mall, έχεις slurpee στο χέρι και στο συρτάρι κρύβεις το σενάριο που θα σε κάνει διάσημο. Ο χρόνος κυλάει ήρεμα — μέχρι που ο τύπος στην άκρη του πάγκου θέλει σύσταση για ένα παλιό δράμα με καλές κριτικές, η επόμενη πελάτισσα ζητάει slurpee με και τις πέντε γεύσεις, ο από πίσω της παραπονιέται για καθυστερημένη επιστροφή και το τηλέφωνο χτυπάει ασταμάτητα. Καλώς ήρθες στο Retro Rewind.

Το παιχνίδι σε τοποθετεί στη θέση του ιδιοκτήτη ενός μόλις ανοιχτού βιντεοκλάμπ και ξεκινά με μια απλή αποστολή: σκάναρε τις ταινίες, πάρε τα χρήματα, δώσε τα σωστά ρέστα. Τόσο απλό. Φυσικά, δεν μένει έτσι για πολύ. Καθώς προχωράς, οι απαιτήσεις πολλαπλασιάζονται: πρέπει να ελέγχεις τις επιστροφές της προηγούμενης μέρας, να διαχειρίζεσαι το απόθεμα, να παραγγέλνεις νέες κυκλοφορίες, να επιβάλλεις χρεώσεις για καθυστερήσεις και σπασμένες κασέτες. Και κάθε Τρίτη εμφανίζεται ένας ύποπτος τύπος στην πίσω πόρτα με… εναλλακτικό υλικό.

Η δομή της κάθε μέρας έχει μια έξυπνη ισορροπία: το κατάστημα δεν ανοίγει μέχρι να ανάψεις εσύ την πινακίδα στη βιτρίνα, οπότε έχεις όσο χρόνο θέλεις το πρωί για να τακτοποιήσεις τις επιστροφές, να παραγγείλεις έπιπλα και διακοσμητικά, να βάλεις τα πράγματα σε τάξη. Μόλις ανοίξεις, όμως, ο χαμός αρχίζει.

Το Retro Rewind θυμίζει έντονα το Papers, Please — το cult indie παιχνίδι όπου ελέγχεις διαβατήρια στα σύνορα μιας φανταστικής σοβιετικής δημοκρατίας. Τα δύο παιχνίδια δεν θα μπορούσαν να έχουν πιο διαφορετική αισθητική, αλλά μοιράζονται την ίδια φιλοσοφία: ξεκινάς με μια απλή, επαναλαμβανόμενη εργασία και σταδιακά προστίθενται τόσα στρώματα πολυπλοκότητας που η απλή εργασία γίνεται πηγή άγχους και ικανοποίησης ταυτόχρονα.

Τα γραφικά είναι… ιδιόρρυθμα. Οι λεπτομέρειες του καταστήματος, τα εξώφυλλα των ταινιών και οι MS-DOS γραμματοσειρές του interface είναι απολύτως on point. Τα μοντέλα των χαρακτήρων, από την άλλη, κυμαίνονται από ανησυχητικά έως ευθέως τρομακτικά — κάτι που, αν μη τι άλλο, σε κάνει να θέλεις να τους εξυπηρετήσεις γρήγορα και να τους βγάλεις από μπροστά σου. Αντισταθμιστικά, τα ονόματα των φανταστικών ταινιών είναι ένα αυτόνομο κωμικό αριστούργημα: ο Steven Me Άφησε για τον Καναπέ (τρομερές κριτικές), το Βασανιστήριο Ψωμιού στο Υπόγειο (ανεξήγητα αγαπητό από τους κριτικούς) και Δύο Κυρίες για Έναν Γελωτοποιό μιλούν από μόνα τους.

Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που γνωρίζει ακριβώς τι είναι και το κάνει καλά — τόσο καλά που τα Steam forums του έχουν γεμίσει με πρώην υπαλλήλους της Blockbuster Video, άλλους που νοσταλγούν και άλλους που ημι-σοβαρά κατηγορούν το παιχνίδι ότι τους προκάλεσε PTSD. Για όποιον θέλει μια έξυπνη, χαλαρή απόδραση από τη δεκαετία του 2020, αξίζει κάθε λεπτό.

Η Alpaca θέλει να φέρει το αμερικανικό χρηματιστήριο σε όλο τον κόσμο

Η fintech startup Alpaca άντλησε 52 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση Series C για να επεκταθεί σε νέες αγορές της Μέσης Ανατολής, της Ευρώπης και της Ασίας. Η εταιρεία προσφέρει API υποδομή που επιτρέπει σε χρηματοοικονομικές εταιρείες παγκοσμίως να δίνουν στους πελάτες τους πρόσβαση στο αμερικανικό χρηματιστήριο. Με 5 εκατομμύρια λογαριασμούς και παρουσία σε 40 χώρες, η Alpaca στοχεύει να γίνει η παγκόσμια ραχοκοκαλιά του online trading.

Το αμερικανικό χρηματιστήριο είναι το μεγαλύτερο και πιο ρευστό στον κόσμο, αλλά για έναν επενδυτή στην Ιαπωνία, το Κουβέιτ ή τη Γερμανία, η πρόσβαση σε αυτό παραμένει εκπληκτικά δύσκολη. Η Alpaca, μια startup με έδρα το Σαν Ματέο της Καλιφόρνια, έχει χτίσει ολόκληρη επιχείρηση πάνω σε αυτό το κενό — και τώρα, με 52 εκατομμύρια δολάρια νέας χρηματοδότησης, ετοιμάζεται να επιταχύνει.

Η εταιρεία δεν απευθύνεται απευθείας σε μεμονωμένους επενδυτές. Αντίθετα, προσφέρει API υποδομή σε τράπεζες, fintech εταιρείες και χρηματοοικονομικές πλατφόρμες, επιτρέποντάς τους να ενσωματώσουν υπηρεσίες trading στις δικές τους εφαρμογές. Στην ουσία, αν μια εταιρεία θέλει να φτιάξει το δικό της Robinhood για την τοπική της αγορά, η Alpaca παρέχει τη ραχοκοκαλιά που κάνει αυτό εφικτό — χωρίς να χρειαστεί να αντιμετωπίσει μόνη της τον λαβύρινθο των αμερικανικών ρυθμιστικών απαιτήσεων.

Σήμερα η Alpaca εξυπηρετεί πάνω από 5 εκατομμύρια λογαριασμούς μέσω περισσότερων από 200 εταιρικών πελατών σε 40 χώρες. Τα τελευταία 18 μήνες, από τον τελευταίο γύρο χρηματοδότησης, τα έσοδα και τα υπό διαχείριση περιουσιακά στοιχεία τριπλασιάστηκαν, ενώ ο όγκος συναλλαγών τετραπλασιάστηκε. Η εταιρεία έχει επίσης αποκτήσει πλήρη αδειοδότηση ως broker-dealer με μέλος στο DTCC, που σημαίνει ότι διαχειρίζεται πλέον εσωτερικά ολόκληρη τη διαδικασία εκκαθάρισης και διακανονισμού συναλλαγών.

Ο συνιδρυτής και CEO Yoshi Yokokawa, πρώην επενδυτικός τραπεζίτης στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, περιγράφει το νέο κεφάλαιο ως καταλύτη για τη μετατροπή της Alpaca από αμερικανοκεντρική εταιρεία σε παγκόσμια υποδομή. Τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για την απόκτηση ρυθμιστικών αδειών σε νέες περιοχές, την ανάπτυξη νέων προϊόντων — συμπεριλαμβανομένων ευρωπαϊκών και ασιατικών μετοχών — και την υποστήριξη trading αμερικανικών μετοχών πέντε ημέρες την εβδομάδα, 24 ώρες το 24ωρο. Η εταιρεία έχει ήδη ανοίξει νέο γραφείο στη Νέα Υόρκη και διατηρεί άδειες λειτουργίας στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τις Μπαχάμες.

Ο Yokokawa αναγνωρίζει ως κύριο ανταγωνιστή την Interactive Brokers, αλλά επισημαίνει μια κρίσιμη διαφορά: η Interactive Brokers ιδρύθηκε το 1978 και κουβαλά δεκαετίες τεχνολογικής κληρονομιάς. Οι νέες τράπεζες και fintech εταιρείες που θέλουν να προσφέρουν σύγχρονες εμπειρίες στους πελάτες τους προτιμούν συνεργάτες που έχουν χτιστεί από μηδενική βάση με σύγχρονη αρχιτεκτονική. Αυτή είναι η στοιχηματισμένη πρόταση αξίας της Alpaca — και μέχρι στιγμής φαίνεται να λειτουργεί.

Με συνολική χρηματοδότηση που φτάνει τα 170 εκατομμύρια δολάρια και ένα προϊόν που απευθύνεται σε μια δομική ανάγκη της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής αγοράς, η Alpaca βρίσκεται σε ενδιαφέρουσα θέση. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ζήτηση για αυτό που κάνει — υπάρχει, και μεγαλώνει. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να πλοηγηθεί στο πολύπλοκο ρυθμιστικό τοπίο δεκάδων χωρών ταυτόχρονα, χωρίς να χάσει την ταχύτητα που την έχει φέρει ως εδώ.

Η Stripe αποκαλύπτει AI μοντέλο για πληρωμές και βαθαίνει τη συνεργασία με Nvidia

Η Stripe παρουσίασε ένα θεμελιώδες AI μοντέλο εκπαιδευμένο σε δεκάδες δισεκατομμύρια συναλλαγές, σχεδιασμένο να εντοπίζει απάτες με πρωτοφανή ακρίβεια. Παράλληλα, ανακοίνωσε stablecoin-powered λογαριασμούς, νέο εργαλείο Orchestration και τη γρηγορότερη μετεγκατάσταση που έχει καταγράψει ποτέ — αυτή της Nvidia.

Η Stripe δεν είναι πλέον απλώς μια εταιρεία πληρωμών. Στο ετήσιο συνέδριο Stripe Sessions, η εταιρεία παρουσίασε μια σειρά από προϊόντα που δείχνουν ότι στοιχηματίζει βαριά στην τεχνητή νοημοσύνη — και ότι έχει στα χέρια της ένα από τα πιο πολύτιμα datasets στον κόσμο: δεκάδες δισεκατομμύρια πραγματικές χρηματικές συναλλαγές.

Το επίκεντρο των ανακοινώσεων ήταν ένα νέο θεμελιώδες AI μοντέλο ειδικά για πληρωμές. Σύμφωνα με την Emily Glassberg Sands, επικεφαλής πληροφοριών της εταιρείας, το μοντέλο αυτό «καταγράφει εκατοντάδες λεπτά σήματα για κάθε συναλλαγή» που άλλα συστήματα αδυνατούν να εντοπίσουν. Η εκπαίδευσή του βασίστηκε σε αυτό-εποπτευόμενη μάθηση, πράγμα που σημαίνει ότι το μοντέλο ανακαλύπτει μόνο του τα χαρακτηριστικά που έχουν σημασία — χωρίς να χρειάζεται ανθρώπινη καθοδήγηση για κάθε παράμετρο.

Το πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα αφορά την ανίχνευση απάτης. Τα προηγούμενα μοντέλα της Stripe είχαν μειώσει τις λεγόμενες επιθέσεις card-testing κατά 80% σε διάστημα δύο ετών — μια σταδιακή, αλλά σημαντική βελτίωση. Το νέο μοντέλο κατάφερε να αυξήσει τον εντοπισμό τέτοιων επιθέσεων σε μεγάλες επιχειρήσεις κατά 64% «σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη». Οι επιθέσεις card-testing είναι μια διαδεδομένη μορφή απάτης όπου κάποιος δοκιμάζει κλεμμένα στοιχεία καρτών για να επαληθεύσει αν είναι ακόμα ενεργά. Ο Will Gaybrick, πρόεδρος προϊόντος και επιχειρήσεων της Stripe, εξήγησε ότι τα γενικευμένα μοντέλα ξεπερνούν επανειλημμένα τα εξειδικευμένα, κυρίως λόγω της ευελιξίας τους να προσαρμόζονται σε νέα μοτίβα απάτης.

Εκτός από το AI μοντέλο, η Stripe ανακοίνωσε και την επέκτασή της στον χώρο των stablecoins. Σε συνεργασία με startups όπως η Ramp, η Squads και η Airtm, σχεδιάζει να φέρει κάρτες που υποστηρίζονται από stablecoins σε επιχειρήσεις σε πολλές χώρες — επιτρέποντάς τους να λειτουργούν στο ίδιο νόμισμα για πρώτη φορά. Η κίνηση αυτή έρχεται τρεις μήνες μετά την εξαγορά της πλατφόρμας stablecoins Bridge, και δείχνει ότι η Stripe θέλει να παίξει κεντρικό ρόλο στο μέλλον των ψηφιακών νομισμάτων στις επιχειρηματικές συναλλαγές.

Ένα ακόμα σημαντικό νέο ήταν η μετεγκατάσταση της Nvidia στο Stripe Billing — μια διαδικασία που ολοκληρώθηκε σε μόλις έξι εβδομάδες, όταν συνήθως απαιτεί πολλούς μήνες. Η Nvidia μετέφερε ολόκληρη τη βάση συνδρομητών της στην πλατφόρμα, σε ό,τι η Stripe χαρακτηρίζει ως «την ταχύτερη μετεγκατάσταση που έχουμε δει ποτέ». Η συνεργασία των δύο εταιρειών αποκτά ιδιαίτερο βάρος αν αναλογιστεί κανείς ότι η Nvidia βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας έκρηξης της τεχνητής νοημοσύνης — και ότι πολλές από τις μεγαλύτερες AI εταιρείες, από την OpenAI και την Anthropic μέχρι την Perplexity και την ElevenLabs, χρησιμοποιούν ήδη το Stripe Billing.

Η Stripe δεν είναι η μόνη εταιρεία που χτίζει AI εργαλεία για ανίχνευση απάτης — η Sardine, για παράδειγμα, μόλις άντλησε 70 εκατομμύρια δολάρια για παρόμοιες λύσεις. Αλλά η κλίμακα των δεδομένων που διαθέτει η Stripe είναι δύσκολο να αντιγραφεί. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η τεχνητή νοημοσύνη θα αλλάξει τον τρόπο που κινείται το χρήμα — αλλά ποιος θα ελέγχει τα μοντέλα που θα το αποφασίζουν.

Tesla και SpaceX ανακοινώνουν εργοστάσιο chips $25 δισ. — τι κρύβεται πίσω από τη “Terafab”

Οι εταιρείες του Έλον Μασκ ανακοίνωσαν κοινή επένδυση ύψους 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την κατασκευή εργοστασίου παραγωγής ημιαγωγών με την κωδική ονομασία “Terafab”. Η κίνηση αυτή έρχεται σε μια περίοδο που η εξάρτηση από εξωτερικούς προμηθευτές chips έχει αποδειχθεί ευάλωτη για ολόκληρο τον κλάδο. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν πρόκειται για στρατηγική ανεξαρτησία ή για κάτι πιο επείγον.

Όταν δύο από τις πιο φιλόδοξες εταιρείες του κόσμου ανακοινώνουν από κοινού επένδυση 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε εργοστάσιο chips, η πρώτη αντίδραση είναι θαυμασμός. Η δεύτερη, πιο ψύχραιμη, είναι να αναρωτηθείς γιατί τώρα και γιατί μαζί.

Η Tesla και η SpaceX, δύο εταιρείες που συνδέονται κυρίως μέσω του κοινού τους ιδιοκτήτη, ανακοίνωσαν το project “Terafab” — ένα φιλόδοξο σχέδιο για την κατασκευή εγχώριας παραγωγικής μονάδας ημιαγωγών. Το ποσό των 25 δισ. δολαρίων το τοποθετεί αυτόματα ανάμεσα στις μεγαλύτερες επενδύσεις στον κλάδο παγκοσμίως, συγκρίσιμο με τα γιγαντιαία projects της TSMC και της Intel στις ΗΠΑ.

Η λογική πίσω από την κίνηση είναι κατανοητή. Τόσο η Tesla όσο και η SpaceX εξαρτώνται βαθιά από εξειδικευμένα chips — η πρώτη για τα συστήματα αυτόνομης οδήγησης και τα supercomputers εκπαίδευσης AI, η δεύτερη για τα συστήματα πλοήγησης και επικοινωνίας των πυραύλων και δορυφόρων Starlink. Η κρίση ημιαγωγών της περιόδου 2020-2022 έδειξε με τον πιο επώδυνο τρόπο πόσο ευάλωτη είναι μια εταιρεία που δεν ελέγχει την αλυσίδα εφοδιασμού της.

Αυτό που κάνει την ανακοίνωση να ξεχωρίζει — και να προκαλεί ερωτήματα — είναι ο συνδυασμός του μεγέθους με την ταχύτητα. Η κατασκευή εργοστασίου ημιαγωγών από το μηδέν είναι μια διαδικασία που κανονικά απαιτεί πολλά χρόνια και τεράστια τεχνογνωσία. Εταιρείες όπως η TSMC έχτισαν την υπεροχή τους σε δεκαετίες. Το να ισχυριστεί κανείς ότι μπορεί να μπει στο παιχνίδι με μια μόνο ανακοίνωση και ένα μεγάλο ποσό είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αισιόδοξο.

Υπάρχει επίσης το ζήτημα του timing. Η ανακοίνωση έρχεται σε μια περίοδο που η Tesla αντιμετωπίζει αυξημένο ανταγωνισμό στην αγορά ηλεκτρικών οχημάτων, ιδιαίτερα από κινεζικές εταιρείες, ενώ η SpaceX βρίσκεται σε έναν αγώνα δρόμου για την ανάπτυξη του Starship. Μια τέτοια ανακοίνωση έχει και αφηγηματική αξία — στέλνει μήνυμα αυτάρκειας και μακροπρόθεσμης στρατηγικής σε μια στιγμή που και οι δύο εταιρείες χρειάζονται θετικές ειδήσεις.

Αν η “Terafab” υλοποιηθεί όπως ανακοινώθηκε, θα αλλάξει πραγματικά τη δυναμική της αμερικανικής βιομηχανίας ημιαγωγών. Αν όμως παραμείνει στο επίπεδο της μεγαλόστομης ανακοίνωσης, θα προστεθεί σε μια μακρά λίστα projects που υποσχέθηκαν πολλά και παρέδωσαν λιγότερα. Η διαφορά μεταξύ των δύο σεναρίων θα φανεί στα επόμενα δύο με τρία χρόνια.

Το DCU έχει τη δική του Gotham — και θα τη δούμε πριν από The Batman 2

Πριν ο Robert Pattinson επιστρέψει ως Dark Knight, το DCU παρουσιάζει τη δική του εκδοχή της Gotham City μέσα από την ταινία Clayface, που κυκλοφορεί στις 23 Οκτωβρίου 2025. Πρόκειται για δύο διαφορετικές Gotham που συνυπάρχουν στο σύμπαν της DC — και η διαφορά τους είναι εσκεμμένη.

Η Gotham City είναι ίσως η πιο εμβληματική φανταστική πόλη στην ιστορία των κόμικς — και σύντομα θα έχουμε δύο εκδοχές της στη μεγάλη οθόνη ταυτόχρονα. Η πρώτη είναι η σκοτεινή, νεο-νουάρ Gotham του Matt Reeves, που γνωρίσαμε μέσα από The Batman και The Penguin, με αισθητική εμπνευσμένη από τη Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του ’60. Η δεύτερη είναι η Gotham του νέου DCU — πιο γοτθική, πιο στυλιζαρισμένη, πιο κοντά στο Batman: The Animated Series.

Αυτή η δεύτερη Gotham κάνει την πρώτη της live-action εμφάνιση στις 23 Οκτωβρίου, με την ταινία Clayface. Σκηνοθετημένη από τον James Watkins και γραμμένη από τον Mike Flanagan — τον δημιουργό του The Haunting of Hill House — η ταινία ακολουθεί τον Matt Hagen, έναν ηθοποιό που μεταμορφώνεται στον ομώνυμο villain με τις σχεδόν απεριόριστες ικανότητες αλλαγής μορφής. Τον ρόλο υποδύεται ο Tom Rhys Harries, γνωστός από το White Lotus.

Ο Flanagan έχει ξεκαθαρίσει από πού αντλεί έμπνευση: όχι από τον Reeves, αλλά από το “Feat of Clay”, το διπλό επεισόδιο της animated σειράς του 1992 με τον Ron Perlman στη φωνή του Clayface. “Για μένα, όλα ξεκινούν από εκεί. Το Batman: The Animated Series είναι τέχνη”, είπε σε πρόσφατο panel. Αυτή η επιλογή δεν είναι τυχαία — η animated σειρά παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο επιδραστικά έργα στην ιστορία του superhero storytelling, και η αισθητική της έχει επηρεάσει γενιές δημιουργών.

Η DCU εκδοχή της Gotham έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη σειρά Creature Commandos, σε flashbacks που έδειχναν την άνοδο του Doctor Phosphorus στον υπόκοσμο της πόλης. Η αισθητική ήταν σκόπιμα διαφορετική από αυτή του Reeves: πιο σκοτεινή, πιο φανταστική, λιγότερο ρεαλιστική. Ο James Gunn έχει επιβεβαιώσει ότι το DCU δεν επιβάλλει ενιαία αισθητική στις παραγωγές του — κάθε ταινία και σειρά μπορεί να έχει τον δικό της οπτικό κόσμο, αρκεί να ανήκει στο ίδιο αφηγηματικό σύμπαν.

Αυτή η προσέγγιση έχει πρακτικά πλεονεκτήματα: το Clayface έχει budget περίπου 40 εκατομμυρίων δολαρίων — σεμνό για superhero ταινία — και η ελευθερία στην αισθητική επιτρέπει στους δημιουργούς να δουλέψουν με αυτό που έχουν. Παράλληλα, ο Reeves συμμετέχει ως παραγωγός, αν και ο ρόλος του παραμένει ασαφής. Η δική του Gotham θα επιστρέψει στις 1 Οκτωβρίου 2027, με το The Batman: Part 2.

Δύο Gotham, δύο Batman, δύο οπτικές γλώσσες — η DC δοκιμάζει κάτι που δεν έχει ξαναγίνει σε αυτή την κλίμακα: να διατηρήσει παράλληλες εκδοχές του ίδιου μύθου χωρίς να τις συγχωνεύσει. Αν λειτουργήσει, ανοίγει έναν ενδιαφέροντα δρόμο για το μέλλον των franchise. Αν όχι, η σύγχυση για το κοινό μπορεί να αποδειχθεί ακριβό λάθος.

Το μουσείο Καποδίστρια κινδυνεύει να κλείσει — και αυτό λέει πολλά για εμάς

Στα έξι χιλιόμετρα δυτικά της πόλης της Κέρκυρας, το μοναδικό μουσείο αφιερωμένο στον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας αντιμετωπίζει σοβαρό κίνδυνο αναστολής λειτουργίας λόγω έλλειψης σταθερής χρηματοδότησης. Η επέτειος των 250 χρόνων από τη γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια βρίσκει το ίδρυμα να παλεύει για επιβίωση, εξαρτώμενο αποκλειστικά από τρεις τοπικές πολιτιστικές ενώσεις και σποραδικές χορηγίες.

Στην περιοχή Κουκουρίτσα, που στα κερκυραϊκά σημαίνει «κορυφή του λόφου», ένας παλιός δρόμος οδηγεί σε ένα κτίριο που λίγοι εκτός Κέρκυρας γνωρίζουν. Το Μουσείο Καποδίστρια, το μοναδικό στην Ελλάδα αφιερωμένο αποκλειστικά στη ζωή και το έργο του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, στεγάζεται στην ιστορική κατοικία της οικογένειας Καποδίστρια και αφηγείται μια ιστορία που ξεκινά από την παιδική ηλικία του Κόμη στο νησί και φτάνει ως τη δολοφονία του στο Ναύπλιο το 1831. Οικογενειακά κειμήλια, πίνακες ζωγραφικής, έπιπλα και έγγραφα από την κυβερνητική περίοδο 1828-1831 συνθέτουν μια έκθεση που άνοιξε τις πόρτες της το 1981, χάρη στη δωρεά της Μαρίας Καποδίστρια-Δεσύλλα, απογόνου του κυβερνήτη και πρώτης γυναίκας δημάρχου Κέρκυρας τη δεκαετία του 1950.

Σήμερα, ενώ η συζήτηση για τον Καποδίστρια έχει αναζωπυρωθεί με αφορμή την ομώνυμη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, το μουσείο κινδυνεύει να αναστείλει τη λειτουργία του. «Τα διαθέσιμα κεφάλαια δεν επαρκούν για να καλύψουν βασικές λειτουργικές ανάγκες και τα ετήσια έξοδα ξεπερνούν συστηματικά τα έσοδα», εξηγεί η ιστορικός και διευθύντρια του μουσείου Μάγια Χαραλαμποπούλου. Το αποτέλεσμα είναι απτό: αναστολή λειτουργίας τους χειμερινούς μήνες, απουσία μόνιμου προσωπικού, περιορισμοί στη συντήρηση. Ένα μικρό δίκτυο εθελοντών κρατά ζωντανό το ίδρυμα, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι μόνιμη λύση.

Η ιστορία του μουσείου ξεκινά το 1979, όταν η Καποδίστρια-Δεσύλλα δώρισε το κτήμα στις τρεις πολιτιστικές ενώσεις της Κέρκυρας — την Αναγνωστική Εταιρεία, τη Φιλαρμονική Εταιρεία και την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών. Η δωρεά, όμως, δεν συνοδεύτηκε από κεφάλαιο που να εξασφαλίζει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά του. «Οι ενώσεις αντιμετωπίζουν τα συνηθισμένα οικονομικά προβλήματα. Δεν έχουν χρήματα να διαθέσουν στο μουσείο. Είναι απλό και αυτονόητο», λέει ο δικηγόρος Μάριος Δονάτος Παϊπέτης, που υπέγραψε το αρχικό συμβόλαιο δωρεάς. Το 2012 το μουσείο έκλεισε προσωρινά για ανακαίνιση και επαναλειτούργησε το 2017, αφού ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και η συνδρομή εθελοντών έδωσαν νέα πνοή στο κτίριο. Εκείνη η επιτυχία, όμως, δεν εξασφάλισε τη μελλοντική του πορεία.

Τόσο ο Παϊπέτης όσο και η ιστορικός Ελένη Σταμπόγλη, πρόεδρος του συλλόγου «Φίλοι του Μουσείου Καποδίστρια», καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: το Ελληνικό Κοινοβούλιο πρέπει να αναλάβει τη μόνιμη χρηματοδότηση και λειτουργία του μουσείου. «Ο Καποδίστριας συνδέεται με τις διαδικασίες μετάβασης από τον προεπαναστατικό κόσμο στη διαμόρφωση του εθνικού κράτους. Επομένως, το Κοινοβούλιο οφείλει να διασφαλίσει την ομαλή λειτουργία και ανάπτυξή του», υποστηρίζει η Σταμπόγλη. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για τοπικό ζήτημα — πρόκειται για εθνική ευθύνη.

Το μουσείο σχεδιάζει εκδηλώσεις για τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Καποδίστρια, με ορίζοντα που φτάνει ως το 2031, επέτειο διακοσίων χρόνων από τη δολοφονία του. Αν όμως δεν εξασφαλιστεί σταθερή χρηματοδότηση, αυτά τα σχέδια παραμένουν στον αέρα. «Τι λέει αυτό για τη σχέση μας με το πρόσφατο παρελθόν μας;» αναρωτιέται η Σταμπόγλη. Η ερώτηση δεν είναι ρητορική.

Topical Dancer: Όταν το dancefloor γίνεται πολιτικό βήμα

Το άλμπουμ των Charlotte Adigery και Bolis Pupul από το 2022 είναι ένα από τα πιο ευφυή ηλεκτρονικά records της δεκαετίας — χορευτικό, αιχμηρό και πολιτικά φορτισμένο ταυτόχρονα. Συνδυάζει ηλεκτρονικούς ρυθμούς με rock αναφορές και σχολιασμό για ρατσισμό, ξενοφοβία και ταυτότητα, χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την ενέργεια του dancefloor.

Υπάρχουν άλμπουμ που χορεύεις χωρίς να σκέφτεσαι, και άλμπουμ που σε κάνουν να σκέφτεσαι ενώ χορεύεις. Το Topical Dancer των Charlotte Adigery και Bolis Pupul ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία — και αυτό ακριβώς το κάνει να ξεχωρίζει.

Κυκλοφόρησε το 2022 και έχει ήδη αποκτήσει τη φήμη ενός από τα πιο ενδιαφέροντα ηλεκτρονικά records της δεκαετίας. Το ντουέτο — η Adigery είναι Βελγο-Γκουαδελουπιανή τραγουδίστρια, ο Pupul παραγωγός με ρίζες στο Χονγκ Κονγκ — φτιάχνει μουσική που ακούγεται σαν να έχει μεγαλώσει ταυτόχρονα σε Brussels club και σε αμερικανικό college radio των 80s. Οι αναφορές στους Talking Heads είναι εμφανείς, αλλά ποτέ αντιγραφή — είναι περισσότερο πνεύμα παρά ήχος.

Το άλμπουμ δεν κρύβει τις πολιτικές του προθέσεις. Στο “Blenda”, η Adigery επαναλαμβάνει σαν μάντρα: “Go back to your country, where you belong. Siri, can you tell me where I belong?” — μια ερώτηση που ακούγεται αστεία και οδυνηρή ταυτόχρονα, πάνω από ένα groove που δεν σε αφήνει να σταθείς ακίνητος. Η ειρωνεία είναι το εργαλείο της, και το χρησιμοποιεί με χειρουργική ακρίβεια.

Στο “Esperanto”, η προσέγγιση γίνεται ακόμα πιο τολμηρή. Η Adigery προσφέρει “συμβουλές” σε όσους λένε προβληματικά πράγματα, παρατείνοντας συλλαβές και παίζοντας με τον ρυθμό της ομιλίας με τρόπο που παραπέμπει σε cringe comedy — αλλά με δόντια. Δεν κηρύττει, δεν εξηγεί, δεν δικάζει. Απλώς σε βάζει στη θέση του άλλου, και σε αφήνει εκεί να νιώσεις άβολα.

Δεν είναι όμως μόνο αντιπαράθεση. Το “HAHA”, ένα από τα highlights του δεύτερου μισού, είναι σχεδόν τέσσερα λεπτά γέλιο — κυριολεκτικά. Η Adigery γελάει, σταματάει μόνο για να πει “Guess you had to be there”, και συνεχίζει. Είναι ταυτόχρονα αφοπλιστικό και ανατρεπτικό, μια υπενθύμιση ότι το χιούμορ μπορεί να είναι η πιο ανατρεπτική πολιτική πράξη.

Το Topical Dancer δεν είναι άλμπουμ που ακούς μια φορά και το βάζεις στο ράφι. Είναι από εκείνα που επιστρέφεις σε αυτά γιατί κάθε φορά ακούς κάτι διαφορετικό — μια λέξη, μια παύση, μια νότα που την είχες χάσει. Σε έναν κόσμο όπου η pop μουσική συχνά επιλέγει ανάμεσα σε διασκέδαση και νόημα, αυτό το ντουέτο αρνείται να διαλέξει.

Τα «Όσκαρ» για AI influencers: ο διαγωνισμός που κρίνει αν έχεις τα σωστά δάχτυλα

Μια κοινοπραξία εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης διοργανώνει τον πρώτο θεσμοθετημένο διαγωνισμό για AI personalities, με έπαθλο 20.000 δολάρια και τελετή απονομής που φιλοδοξεί να γίνει τα «Όσκαρ» των εικονικών influencers. Η βιομηχανία των AI δημιουργών μεγαλώνει γρήγορα — και μαζί της τα ερωτήματα για αυθεντικότητα, ανωνυμία και αναπαραγωγή bias.

Μετά τους διαγωνισμούς ομορφιάς με AI μοντέλα και τα φεστιβάλ AI μουσικής, ήταν θέμα χρόνου να φτάσουμε εδώ: στο βραβείο AI Personality of the Year. Ο διαγωνισμός, κοινή πρωτοβουλία του generative AI studio OpenArt και της πλατφόρμας δημιουργών Fanvue — με υποστήριξη από την ElevenLabs — ανοίγει τις εγγραφές του και θα τρέξει για έναν μήνα. Στόχος, σύμφωνα με τους διοργανωτές, είναι να «γιορτάσει το δημιουργικό ταλέντο πίσω από τους AI influencers» και να αναγνωρίσει την αυξανόμενη εμπορική και πολιτισμική τους βαρύτητα.

Το συνολικό έπαθλο ανέρχεται σε 20.000 δολάρια, μοιρασμένα ανάμεσα σε έναν γενικό νικητή και επιμέρους κατηγορίες: fitness, lifestyle, κωμωδία, μουσική και χορός, καθώς και fictional cartoon, anime ή fantasy personality. Η τελετή απονομής προγραμματίζεται για τον Μάιο και οι διοργανωτές τη χαρακτηρίζουν ανοιχτά ως τα «Όσκαρ για AI personalities». Για να συμμετάσχεις, πρέπει να αναπτύξεις τον AI influencer σου στην πλατφόρμα του OpenArt και να υποβάλεις αίτηση μαζί με τα social media handles σου, την ιστορία πίσω από τον χαρακτήρα και λεπτομέρειες για τυχόν συνεργασίες με brands.

Ανάμεσα στους κριτές βρίσκονται ο 13 φορές βραβευμένος με Emmy σεναριογράφος Gil Rief, οι δημιουργοί του ισπανικού AI μοντέλου Aitana Lopez και ο Christopher Townsend, γνωστός για τον AI gospel τραγουδιστή Solomon Ray. Τα κριτήρια αξιολόγησης περιλαμβάνουν ποιότητα, απήχηση στα social media, εμπορική ελκυστικότητα και την έμπνευση πίσω από τον avatar. Ανάμεσα στις πιο συγκεκριμένες απαιτήσεις: ο χαρακτήρας να έχει «τον σωστό αριθμό δαχτύλων» και να διαθέτει «αυθεντική αφήγηση» — μια φράση που ακούγεται παράδοξη για έναν εντελώς φανταστικό χαρακτήρα.

Το παράδοξο γίνεται ακόμα πιο έντονο από το γεγονός ότι οι δημιουργοί μπορούν να παραμείνουν ανώνυμοι. Ο Matt Jones, επικεφαλής brand του Fanvue, εξήγησε ότι δεν υπάρχει υποχρέωση δημόσιας αποκάλυψης της ταυτότητας: «Αν κάποιος δεν θέλει να εκτεθεί, αυτό είναι απολύτως εντάξει. Γιορτάζουμε το έργο, όχι το πρόσωπο.» Η ανωνυμία, όμως, έχει ήδη επιτρέψει σε αμφιλεγόμενες φιγούρες να ευδοκιμήσουν στο οικοσύστημα των AI influencers — από λευκό εθνικιστή AI ράπερ μέχρι MAGA fantasy personas με κατασκευασμένες βιογραφίες.

Η Fanvue δεν είναι άγνωστη σε αυτές τις αντιπαραθέσεις. Το 2024, αρθρογράφος του Guardian χαρακτήρισε τον διαγωνισμό ομορφιάς «Miss AI» ως κάτι που «παίρνει κάθε τοξικό έμφυλο πρότυπο ομορφιάς και το συσκευάζει σε ένα εντελώς ανέφικτο πακέτο». Τα ερωτήματα για πρωτοτυπία, αναπαραγωγή bias και αντιγραφή από πραγματικούς δημιουργούς παραμένουν ανοιχτά. Ο Jones, από την πλευρά του, επιμένει ότι οι δημιουργοί αφήνουν πάντα κάτι από τον εαυτό τους στους χαρακτήρες που φτιάχνουν: «Δεν μπορείς να μην βάλεις λίγο από τον εαυτό σου στις ιστορίες που λες.» Είναι μια ιδέα που ταιριάζει απόλυτα στη λογική του influencer economy — όχι αυστηρά αληθινή, αλλά αρκετά αληθοφανής για να λειτουργεί.

Ο πάγος 3 εκατομμυρίων ετών αλλάζει αυτά που ξέραμε για το κλίμα

Επιστήμονες μέτρησαν για πρώτη φορά άμεσα τα αέρια της ατμόσφαιρας από την εποχή του Πλειόκαινου, πριν από 3 εκατομμύρια χρόνια, μέσα από φυσαλίδες σε παγόκορο της Ανταρκτικής. Τα επίπεδα CO₂ και μεθανίου που βρήκαν είναι πολύ χαμηλότερα από τις προηγούμενες εκτιμήσεις — και αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το κλίμα της Γης είναι πολύ πιο ευαίσθητο στις αλλαγές από ό,τι πιστεύαμε.

Πριν από τρία εκατομμύρια χρόνια, η Γη ήταν περίπου έναν βαθμό Κελσίου πιο ζεστή από σήμερα και η στάθμη της θάλασσας έφτανε ως και 25 μέτρα ψηλότερα. Η εποχή αυτή, γνωστή ως ύστερο Πλειόκαινο, χρησιμοποιείται συχνά ως προειδοποιητικό παράδειγμα για το τι μπορεί να μας περιμένει αν συνεχίσουμε να θερμαίνουμε τον πλανήτη. Τώρα, για πρώτη φορά, επιστήμονες κατάφεραν να μετρήσουν άμεσα τα αέρια που υπήρχαν τότε στην ατμόσφαιρα — και αυτό που βρήκαν τους άφησε έκπληκτους.

Η Julia Marks-Peterson του Πανεπιστημίου του Όρεγκον και η ομάδα της ανέλυσαν παγόκορο από την περιοχή Allan Hills της Ανταρκτικής, όπου ο παλαιότερος πάγος βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια λόγω διάβρωσης από τον άνεμο. Μέσα στις φυσαλίδες αέρα που είναι παγιδευμένες στον πάγο, βρήκαν επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στα 250 μέρη ανά εκατομμύριο και μεθανίου στα 507 μέρη ανά δισεκατομμύριο. Τα νούμερα αυτά είναι εντυπωσιακά χαμηλότερα από τις προηγούμενες εκτιμήσεις που βασίζονταν σε έμμεσες μεθόδους — εκτιμήσεις που έδειχναν CO₂ γύρω στα 400 μέρη ανά εκατομμύριο, κοντά στα σημερινά επίπεδα.

Αν τα νέα δεδομένα είναι σωστά, η συνέπεια είναι ανησυχητική: η Γη μπορεί να αντιδρά πολύ πιο έντονα σε μικρές μεταβολές των αερίων του θερμοκηπίου από ό,τι υποθέταμε. «Ίσως το σύστημα της Γης να είναι ακόμα πιο ευαίσθητο στις αλλαγές του CO₂ από ό,τι έχουμε καταλάβει», λέει η Marks-Peterson. «Αυτό είναι λίγο τρομακτικό». Ο Cristian Proistosescu του Πανεπιστημίου του Ιλινόις το θέτει ακόμα πιο ξεκάθαρα: αν τα επίπεδα CO₂ στο Πλειόκαινο ήταν χαμηλότερα από ό,τι νομίζαμε, τότε η μελλοντική κλιματική αλλαγή μπορεί να είναι χειρότερη από ό,τι προβλέπουμε.

Η έρευνα έχει και τους επικριτές της. Ο Thomas Chalk του Ευρωπαϊκού Κέντρου Έρευνας για τις Περιβαλλοντικές Γεωεπιστήμες επισημαίνει ένα βασικό πρόβλημα: η παραμόρφωση του αρχαίου πάγου κάνει αδύνατο να ξέρουμε αν τα χαμηλά επίπεδα CO₂ αντιστοιχούν σε μια ψυχρή περίοδο, μια θερμή, ή αν είναι ένας αντιπροσωπευτικός μέσος όρος. «Αντιπροσωπεύει κάτι. Πρέπει να μάθουμε τι», λέει. Ο Tim Naish από το Πανεπιστήμιο Victoria της Νέας Ζηλανδίας συμφωνεί ότι χρειάζεται περισσότερη δουλειά πριν τα δεδομένα αυτά τροφοδοτήσουν τα κλιματικά μοντέλα.

Η ομάδα σχεδιάζει να συγκρίνει τα αποτελέσματά της με τον συνεχή παγόκορο που εξήγαγε πέρυσι η ομάδα Beyond EPICA — τον παλαιότερο συνεχή παγόκορο που έχει εξαχθεί ποτέ, που φτάνει πίσω πάνω από ένα εκατομμύριο χρόνια. Η σύγκριση αυτή θα βοηθήσει να επαληθευτεί το νέο αρχείο και να καταλάβουμε καλύτερα τι ακριβώς καταγράφει. Μέχρι τότε, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: αν ο πλανήτης ήταν τόσο ζεστός με τόσο λίγο CO₂, τι σημαίνει αυτό για έναν κόσμο που σήμερα έχει πολύ περισσότερο;

1...368369370...1,696Page 369 of 1,696