Το Retro Rewind σε βάζει πίσω από τον πάγκο ενός βιντεοκλάμπ του 1990 — με όλη την αγωνία των ρέστων, των καθυστερημένων επιστροφών και των απαιτητικών πελατών. Ένα simulator που μετατρέπει την καθημερινή ανία σε εθιστικό gameplay, με αρκετό χιούμορ και νοσταλγία για να σε κρατήσει κολλημένο.
Φαντάσου: είναι φθινόπωρο του 1990, δουλεύεις σε ένα βιντεοκλάμπ σε ένα προαστιακό mall, έχεις slurpee στο χέρι και στο συρτάρι κρύβεις το σενάριο που θα σε κάνει διάσημο. Ο χρόνος κυλάει ήρεμα — μέχρι που ο τύπος στην άκρη του πάγκου θέλει σύσταση για ένα παλιό δράμα με καλές κριτικές, η επόμενη πελάτισσα ζητάει slurpee με και τις πέντε γεύσεις, ο από πίσω της παραπονιέται για καθυστερημένη επιστροφή και το τηλέφωνο χτυπάει ασταμάτητα. Καλώς ήρθες στο Retro Rewind.
Το παιχνίδι σε τοποθετεί στη θέση του ιδιοκτήτη ενός μόλις ανοιχτού βιντεοκλάμπ και ξεκινά με μια απλή αποστολή: σκάναρε τις ταινίες, πάρε τα χρήματα, δώσε τα σωστά ρέστα. Τόσο απλό. Φυσικά, δεν μένει έτσι για πολύ. Καθώς προχωράς, οι απαιτήσεις πολλαπλασιάζονται: πρέπει να ελέγχεις τις επιστροφές της προηγούμενης μέρας, να διαχειρίζεσαι το απόθεμα, να παραγγέλνεις νέες κυκλοφορίες, να επιβάλλεις χρεώσεις για καθυστερήσεις και σπασμένες κασέτες. Και κάθε Τρίτη εμφανίζεται ένας ύποπτος τύπος στην πίσω πόρτα με… εναλλακτικό υλικό.
Η δομή της κάθε μέρας έχει μια έξυπνη ισορροπία: το κατάστημα δεν ανοίγει μέχρι να ανάψεις εσύ την πινακίδα στη βιτρίνα, οπότε έχεις όσο χρόνο θέλεις το πρωί για να τακτοποιήσεις τις επιστροφές, να παραγγείλεις έπιπλα και διακοσμητικά, να βάλεις τα πράγματα σε τάξη. Μόλις ανοίξεις, όμως, ο χαμός αρχίζει.
Το Retro Rewind θυμίζει έντονα το Papers, Please — το cult indie παιχνίδι όπου ελέγχεις διαβατήρια στα σύνορα μιας φανταστικής σοβιετικής δημοκρατίας. Τα δύο παιχνίδια δεν θα μπορούσαν να έχουν πιο διαφορετική αισθητική, αλλά μοιράζονται την ίδια φιλοσοφία: ξεκινάς με μια απλή, επαναλαμβανόμενη εργασία και σταδιακά προστίθενται τόσα στρώματα πολυπλοκότητας που η απλή εργασία γίνεται πηγή άγχους και ικανοποίησης ταυτόχρονα.
Τα γραφικά είναι… ιδιόρρυθμα. Οι λεπτομέρειες του καταστήματος, τα εξώφυλλα των ταινιών και οι MS-DOS γραμματοσειρές του interface είναι απολύτως on point. Τα μοντέλα των χαρακτήρων, από την άλλη, κυμαίνονται από ανησυχητικά έως ευθέως τρομακτικά — κάτι που, αν μη τι άλλο, σε κάνει να θέλεις να τους εξυπηρετήσεις γρήγορα και να τους βγάλεις από μπροστά σου. Αντισταθμιστικά, τα ονόματα των φανταστικών ταινιών είναι ένα αυτόνομο κωμικό αριστούργημα: ο Steven Me Άφησε για τον Καναπέ (τρομερές κριτικές), το Βασανιστήριο Ψωμιού στο Υπόγειο (ανεξήγητα αγαπητό από τους κριτικούς) και Δύο Κυρίες για Έναν Γελωτοποιό μιλούν από μόνα τους.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που γνωρίζει ακριβώς τι είναι και το κάνει καλά — τόσο καλά που τα Steam forums του έχουν γεμίσει με πρώην υπαλλήλους της Blockbuster Video, άλλους που νοσταλγούν και άλλους που ημι-σοβαρά κατηγορούν το παιχνίδι ότι τους προκάλεσε PTSD. Για όποιον θέλει μια έξυπνη, χαλαρή απόδραση από τη δεκαετία του 2020, αξίζει κάθε λεπτό.
