Ο Τζιμ Κάρεϊ εμφανίστηκε στα 51α César Awards στο Παρίσι στις 26 Φεβρουαρίου και το διαδίκτυο γέμισε με μια ακόμη θεωρία συνωμοσίας: ότι δεν ήταν ο ίδιος, αλλά κλώνος. Το κείμενο βάζει δίπλα σε αυτή την ιστορία και άλλες γνωστές θεωρίες αντικατάστασης, για τον Paul McCartney και την Avril Lavigne, πριν εξηγήσει το βασικό πρόβλημα: κανείς δεν έχει καταφέρει ποτέ να κλωνοποιήσει επιτυχώς άνθρωπο. Στη συνέχεια περνά στη μελέτη των Charles Spence και Tianyi Zhang στο University of Oxford για τον «μουσικό συνδυασμό για τη μεταλλική γεύση», όπου ο ήχος που συνδέθηκε πιο έντονα με τη μεταλλική γεύση ήταν ο theremin, το όργανο που έχει ταυτιστεί με παλιές sci-fi ταινίες.
Το διαδίκτυο βρήκε άλλη μια αφορμή για θεωρίες συνωμοσίας όταν ο Τζιμ Κάρεϊ εμφανίστηκε στα 51α César Awards στο Παρίσι, στις 26 Φεβρουαρίου, σε μια από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις του εδώ και καιρό. Κάποιοι είπαν ότι δεν ήταν ο ίδιος, αλλά κλώνος. Η ιδέα μπήκε αμέσως δίπλα σε άλλες γνωστές θεωρίες αντικατάστασης, όπως εκείνη που θέλει τον Paul McCartney νεκρό από το 1966 και αντικατεστημένο από σωσία, αλλά και την αντίστοιχη για την Avril Lavigne, που φέρεται να έχει πεθάνει το 2003 και να έχει αντικατασταθεί.
Υπάρχει όμως ένα βασικό πρόβλημα σε όλα αυτά: κανείς δεν έχει ποτέ κλωνοποιήσει επιτυχώς άνθρωπο. Ακόμα κι αν υποθέσει κανείς ότι υπάρχει κάποιο παράνομο εργαστήριο κλωνοποίησης στο Χόλιγουντ, το αποτέλεσμα θα ήταν ένα παιδί, όχι ένας ενήλικας που μοιάζει ήδη με τον Κάρεϊ. Και για να φτάσει εκεί που είναι σήμερα, θα χρειαζόταν δεκαετίες, τη στιγμή που ο ίδιος θα είχε ήδη μεγαλώσει πολύ περισσότερο.
Η αναφορά περνά στη μελέτη των Charles Spence και Tianyi Zhang στο University of Oxford, που αναζήτησαν τον «μουσικό συνδυασμό για τη μεταλλική γεύση». Η ομάδα ήθελε να βρει ποιος ήχος συνδέεται πιο έντονα με αυτή την αίσθηση, σε ένα πεδίο που εξετάζει πώς οι αισθήσεις διασταυρώνονται μεταξύ τους και επηρεάζουν η μία την άλλη.
Η απάντηση ήταν ο theremin, το ηλεκτρονικό όργανο που δεν το αγγίζει ο μουσικός και που έχει συνδεθεί με παλιές sci-fi ταινίες. Ο ήχος του ήταν αυτός που ταυτίστηκε πιο έντονα με τη μεταλλική γεύση, επιβεβαιώνοντας μια ακόμη περίεργη σύνδεση ανάμεσα στον ήχο και την εμπειρία του φαγητού.
