Το άλμπουμ των Charlotte Adigery και Bolis Pupul από το 2022 είναι ένα από τα πιο ευφυή ηλεκτρονικά records της δεκαετίας — χορευτικό, αιχμηρό και πολιτικά φορτισμένο ταυτόχρονα. Συνδυάζει ηλεκτρονικούς ρυθμούς με rock αναφορές και σχολιασμό για ρατσισμό, ξενοφοβία και ταυτότητα, χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την ενέργεια του dancefloor.
Υπάρχουν άλμπουμ που χορεύεις χωρίς να σκέφτεσαι, και άλμπουμ που σε κάνουν να σκέφτεσαι ενώ χορεύεις. Το Topical Dancer των Charlotte Adigery και Bolis Pupul ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία — και αυτό ακριβώς το κάνει να ξεχωρίζει.
Κυκλοφόρησε το 2022 και έχει ήδη αποκτήσει τη φήμη ενός από τα πιο ενδιαφέροντα ηλεκτρονικά records της δεκαετίας. Το ντουέτο — η Adigery είναι Βελγο-Γκουαδελουπιανή τραγουδίστρια, ο Pupul παραγωγός με ρίζες στο Χονγκ Κονγκ — φτιάχνει μουσική που ακούγεται σαν να έχει μεγαλώσει ταυτόχρονα σε Brussels club και σε αμερικανικό college radio των 80s. Οι αναφορές στους Talking Heads είναι εμφανείς, αλλά ποτέ αντιγραφή — είναι περισσότερο πνεύμα παρά ήχος.
Το άλμπουμ δεν κρύβει τις πολιτικές του προθέσεις. Στο “Blenda”, η Adigery επαναλαμβάνει σαν μάντρα: “Go back to your country, where you belong. Siri, can you tell me where I belong?” — μια ερώτηση που ακούγεται αστεία και οδυνηρή ταυτόχρονα, πάνω από ένα groove που δεν σε αφήνει να σταθείς ακίνητος. Η ειρωνεία είναι το εργαλείο της, και το χρησιμοποιεί με χειρουργική ακρίβεια.
Στο “Esperanto”, η προσέγγιση γίνεται ακόμα πιο τολμηρή. Η Adigery προσφέρει “συμβουλές” σε όσους λένε προβληματικά πράγματα, παρατείνοντας συλλαβές και παίζοντας με τον ρυθμό της ομιλίας με τρόπο που παραπέμπει σε cringe comedy — αλλά με δόντια. Δεν κηρύττει, δεν εξηγεί, δεν δικάζει. Απλώς σε βάζει στη θέση του άλλου, και σε αφήνει εκεί να νιώσεις άβολα.
Δεν είναι όμως μόνο αντιπαράθεση. Το “HAHA”, ένα από τα highlights του δεύτερου μισού, είναι σχεδόν τέσσερα λεπτά γέλιο — κυριολεκτικά. Η Adigery γελάει, σταματάει μόνο για να πει “Guess you had to be there”, και συνεχίζει. Είναι ταυτόχρονα αφοπλιστικό και ανατρεπτικό, μια υπενθύμιση ότι το χιούμορ μπορεί να είναι η πιο ανατρεπτική πολιτική πράξη.
Το Topical Dancer δεν είναι άλμπουμ που ακούς μια φορά και το βάζεις στο ράφι. Είναι από εκείνα που επιστρέφεις σε αυτά γιατί κάθε φορά ακούς κάτι διαφορετικό — μια λέξη, μια παύση, μια νότα που την είχες χάσει. Σε έναν κόσμο όπου η pop μουσική συχνά επιλέγει ανάμεσα σε διασκέδαση και νόημα, αυτό το ντουέτο αρνείται να διαλέξει.
