Νετρίνο-«φάντασμα» μπορεί να έφτασε στη Γη από 11 δισ. έτη φωτός

Ένας μακρινός γαλαξίας με έντονο σχηματισμό άστρων, με το παρατσούκλι «Shadow Blaster», φαίνεται πως έστειλε ένα «φάντασμα» του σύμπαντος προς τη Γη: ένα νετρίνο υψηλής ενέργειας.

Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι εντόπισαν την προέλευση του σωματιδίου σε απόσταση 11 δισεκατομμυρίων ετών φωτός, ένα βήμα για την κατανόηση των μυστηριωδών νετρίνων.

Τα νετρίνα είναι πανταχού παρόντα στο σύμπαν και αποκαλούνται «σωματίδια-φαντάσματα» επειδή δεν έχουν ηλεκτρικό φορτίο, έχουν πολύ μικρή μάζα και σχεδόν δεν αλληλεπιδρούν με την ύλη. Γεννιούνται σε σουπερνόβα, σε πυρηνικές αντιδράσεις των άστρων και από τη διάσπαση βαρέων σωματιδίων. Ωστόσο, όταν παρατηρητήρια όπως το IceCube στην Ανταρκτική καταγράφουν την παρουσία τους, ο ακριβής εντοπισμός της πηγής είναι ιδιαίτερα δύσκολος.

«Σπάνια αλληλεπιδρούν με την ύλη, γι’ αυτό και μπορούν να διασχίζουν το σύμπαν σχεδόν ανεπηρέαστα», είπε ο Dr. Yuji Urata, ερευνητής στην εταιρεία αστρονομικής έρευνας MITOS Science Co. Ltd. με έδρα την Ταϊβάν. «Ακόμη και όταν το IceCube ανιχνεύει ένα νετρίνο υψηλής ενέργειας, η θέση του στον ουρανό έχει συχνά περιοχή αβεβαιότητας πολύ μεγαλύτερη από το μέγεθος ενός γαλαξία».

Αν η πηγή δεν μεταβάλλει τη φωτεινότητά της και δεν εμφανίζει εκλάμψεις, ο εντοπισμός γίνεται σχεδόν αδύνατος. Όμως, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 17 Ιουνίου στο περιοδικό Nature Astronomy, ο επικεφαλής συγγραφέας Urata και η ομάδα του στάθηκαν τυχεροί: μια «κοσμική σύμπτωση» έκανε τον γαλαξία Shadow Blaster να φωτίσει λίγο μετά την ανίχνευση ενός νετρίνου υψηλής ενέργειας στη Γη, υποδηλώνοντας εκλάμψη δραστηριότητας που τους οδήγησε κατευθείαν στην πηγή — και ίσως ανοίγει νέο δρόμο για την αναζήτηση των προελεύσεων αυτών των σωματιδίων.

Το 2021, ο ανιχνευτής IceCube, με αισθητήρες βαθιά στον πάγο της Ανταρκτικής, κατέγραψε ένα νετρίνο υψηλής ενέργειας — από αυτά που οι επιστήμονες εντοπίζουν κάθε δύο με τρία χρόνια, είπε ο Erik Blaufuss, ερευνητής στο τμήμα Φυσικής του University of Maryland, που δεν συμμετείχε στη μελέτη. Το συμβάν που γέννησε το νετρίνο, με κωδική ονομασία IC 210922A, φαινόταν να προέρχεται από την κατεύθυνση του αστερισμού Eridanus και το παρατηρητήριο εξέδωσε προειδοποίηση προς την αστρονομική κοινότητα. Ακολούθησαν ταχείες παρατηρήσεις σε διαφορετικά μήκη κύματος για τον εντοπισμό της πηγής.

Δεν ανιχνεύθηκαν όμως εκρήξεις άστρων, εκλάμψεις ακτίνων γάμμα, ακτίνες Χ ή ορατό φως που να συνδέονται με το νετρίνο. «Μόνα τους τα νετρίνα μας λένε ότι κάτι ενεργητικό συνέβη κάπου στον ουρανό, αλλά συνήθως δεν μας λένε ποια είναι η πηγή, πόσο μακριά βρίσκεται ή τι είδους αντικείμενο τα παρήγαγε», έγραψε ο Urata σε email. «Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, χρειαζόμαστε φως: ραδιοφωνικό, υποχιλιοστομετρικό, υπέρυθρο, οπτικό, ακτίνες Χ και γάμμα».

Λίγες μέρες μετά την προειδοποίηση, ο Urata και οι συνεργάτες του πραγματοποίησαν παρατηρήσεις με το James Clerk Maxwell Telescope του East Asian Observatory και το Submillimeter Array, κοντά στην κορυφή του Mauna Kea στη Χαβάη. Εντόπισαν έναν γαλαξία πλούσιο σε σχηματισμό άστρων, τον JCMT0402−0424, με φωτεινότητα στο υπέρυθρο τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου και στη σωστή θέση για πιθανή σύνδεση με το νετρίνο.

Η ομάδα τον βάφτισε Shadow Blaster, επειδή είναι γεμάτος σκόνη και σχεδόν αόρατος στο οπτικό, στις ακτίνες Χ ή στις ακτίνες γάμμα, ενώ το «Blaster» παραπέμπει στην ιδέα ότι, παρά την κρυμμένη του φύση, μπορεί να είναι ισχυρή πηγή σωματιδίων υψηλής ενέργειας και νετρίνων.

Σε επόμενες παρατηρήσεις με το Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) στη Χιλή, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο Shadow Blaster βρίσκεται πίσω από βαρυτικό φακό. Η βαρυτική εστίαση, όταν ένας μεγάλος γαλαξίας στο προσκήνιο μεγεθύνει έναν πιο μακρινό γαλαξία στο φόντο, λειτούργησε ως κοσμικός μεγεθυντικός φακός. «Αυτό το φαινόμενο μεγέθυνε τον γαλαξία και μας επέτρεψε να μελετήσουμε μια κρυμμένη, συμπαγή περιοχή σχηματισμού άστρων που διαφορετικά θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να ανιχνευθεί», είπε ο Urata.

Οι πυκνές «φυτωριακές» περιοχές άστρων σε τέτοιους γαλαξίες, όπως αυτή του Shadow Blaster, προσφέρουν αέριο, ακτινοβολία και μαγνητικά πεδία που λειτουργούν σαν επιταχυντές σωματιδίων και παράγουν νετρίνα. «Οι γαλαξίες με σχηματισμό άστρων παράγουν πολλά άστρα, μερικά από τα οποία είναι ογκώδη και καίγονται γρήγορα, εκρήγνυνται ως σουπερνόβα και πιθανότατα επιταχύνουν κοσμικές ακτίνες στη διαδικασία», είπε ο Justin Vandenbroucke, καθηγητής στο τμήμα Φυσικής και στο Wisconsin IceCube Particle Astrophysics Center του University of Wisconsin-Madison, που επίσης δεν συμμετείχε στη μελέτη.

Στις πρώτες εποχές του σύμπαντος, πριν από 10 δισεκατομμύρια χρόνια, γαλαξίες όπως ο Shadow Blaster γνώρισαν έντονη «έκρηξη» σχηματισμού άστρων και παρήγαγαν κοσμικές ακτίνες — τα πιο ενεργητικά σωματίδια του σύμπαντος — που μπορούν να δημιουργήσουν νετρίνα. Η σύνδεση όμως ανάμεσα στα νετρίνα και τους γαλαξίες με σχηματισμό άστρων είναι δύσκολη, καθώς οι περισσότεροι είναι μακρινοί και αμυδροί λόγω της σκόνης — βασικό συστατικό για τη γέννηση άστρων. Η δυνατότητα να «κοιτάξουν» μέσα στον Shadow Blaster με τη βοήθεια βαρυτικού φακού έκανε τη διαφορά, σημείωσε ο Urata.

Γαλαξίες όπως ο Shadow Blaster μπορεί να αποτελούν βασική πηγή νετρίνων υψηλής ενέργειας. «Η ανάλυσή μας υποδηλώνει ότι αυτός ο πληθυσμός θα μπορούσε να συνεισφέρει έως και περίπου 20% στο παρατηρούμενο διάχυτο υπόβαθρο νετρίνων που μετρά το IceCube», είπε ο Urata.

Ο Vandenbroucke προειδοποίησε ότι ο εντοπισμός του «σωστού» γαλαξία στην περιοχή προέλευσης του νετρίνου θα μπορούσε να είναι τυχαίος. Οι ερευνητές «εκτιμούν την πιθανότητα να είναι τυχαία σύμπτωση στο περίπου 1%», είπε. «Η ανίχνευση περισσότερων τέτοιων συσχετίσεων ανάμεσα σε αυτόν τον τύπο γαλαξιών και νετρίνα υψηλής ενέργειας είναι αναγκαία για να τεκμηριωθεί αν πράγματι αποτελούν πηγές νετρίνων».

Οι επιστήμονες θέλουν επίσης να κατανοήσουν ποιες συνθήκες μέσα σε έναν γαλαξία με σχηματισμό άστρων ευνοούν τη δημιουργία νετρίνων. «Παρατηρητήρια όπως το ALMA και το James Webb Space Telescope αλλάζουν τον τρόπο που μελετάμε μακρινούς, σκονισμένους, ογκώδεις γαλαξίες», είπε ο Urata. «Αν μερικοί από αυτούς τους γαλαξίες είναι επίσης πηγές νετρίνων, τότε τα νετρίνα μπορεί να προσφέρουν έναν εντελώς νέο τρόπο να μελετήσουμε πώς οι γαλαξίες σχημάτισαν άστρα, έχτισαν μαγνητικά πεδία και επιτάχυναν κοσμικές ακτίνες όταν το σύμπαν ήταν νέο».

Η μελέτη, σύμφωνα με τον Blaufuss, θα δώσει ώθηση στην αναζήτηση πιο βαθιών συσχετίσεων ανάμεσα στα νετρίνα και τις πιθανές πηγές τους. Η αξιοποίηση βαρυτικών φακών για τον εντοπισμό νετρίνων μπορεί επίσης να επιτρέψει πιο λεπτομερή μελέτη αυτών των «φαντασμάτων», που παραμένουν αινιγματικά παρά τις δεκαετίες ανίχνευσης. «Τα νετρίνα προσφέρουν ένα είδος υπέρ-ακτινογραφικής όρασης, επιτρέποντάς μας να μελετάμε φαινόμενα που αλλιώς είναι κρυμμένα από τα τηλεσκόπιά μας, όπως ακριβώς οι ακτινογραφίες μας επιτρέπουν να βλέπουμε μέσα σε ανθρώπους και αντικείμενα», είπε ο Vandenbroucke.

Γιατί οι Γάλλοι βάφουν τα παράθυρα με κιμωλία για να αντιμετωπίσουν τη ζέστη

Ένα απλό, χαμηλής τεχνολογίας κόλπο μπορεί να δροσίσει τα σπίτια. Να πώς εξηγείται επιστημονικά η τάση.

Καθώς ρεκόρ ζέστης σαρώνουν τη Γαλλία, κάποια καταστήματα ξεμένουν από ένα φτηνό και απρόσμενο προϊόν: θρυμματισμένη κιμωλία.

Γνωστή ως Blanc de Meudon, ή Meudon whiting, χρησιμοποιείται συνήθως στην παρασκευή χρωμάτων ή ως καθαριστικό. Μπροστά όμως στις ακραίες θερμοκρασίες, υπάρχουν αναφορές ότι ευρηματικοί πολίτες τη χρησιμοποιούν ως «σπιτική» λύση κατά της ζέστης, καλύπτοντας με αυτήν τα τζάμια σε σχολεία και σπίτια.

Αναμεμειγμένη με νερό και περασμένη στο γυαλί, δημιουργεί μια γαλακτώδη, λευκωπή επίστρωση που αφήνει λίγο φως αλλά αντανακλά τη θερμότητα. Και όλο και περισσότερες έρευνες δείχνουν ότι το συγκεκριμένο DIY τέχνασμα έχει γερή επιστημονική βάση.

Με τους καύσωνες να γίνονται συχνότεροι και εντονότεροι λόγω της ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας – και με ιδιαίτερο κίνδυνο για τους κατοίκους των πόλεων – μπορεί μια απλή στρώση λευκής μπογιάς να βοηθήσει τον κόσμο να αντεπεξέλθει;

Η λευκή βαφή – συνήθως σε τοίχους και στέγες – είναι ευρέως γνωστό ότι δροσίζει. Γενικά, οι λευκές επιφάνειες αντανακλούν το φως και τη θερμότητα, ενώ οι σκούρες την απορροφούν. Αυτή η αρχή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να πέσουν οι θερμοκρασίες σε κτίρια και πόλεις. Ένα εμπορικά διαθέσιμο λευκό χρώμα, εφαρμοσμένο σε επιφάνεια, μπορεί να μειώσει τη θερμοκρασία στην άλλη πλευρά τουλάχιστον κατά 1.7C (3F) σε σχέση με το περιβάλλον το μεσημέρι.

Ειδικά χρώματα που έχουν αναπτυχθεί για μέγιστη ψύξη, όπως τα ultra-white, έχουν δείξει ότι ρίχνουν τη θερμοκρασία σε εσωτερικούς χώρους κατά αρκετούς βαθμούς, όχι μόνο αντανακλώντας τον ήλιο αλλά και αποβάλλοντας θερμότητα μέσω της λεγόμενης «radiative cooling».

Μία μελέτη για ultra-white βαφή βρήκε ότι μπορεί να αντανακλά έως και το 98.1% του ηλιακού φωτός, ενώ μια προηγούμενη σύνθεση αντανακλούσε το 95.5%. Άλλη έρευνα έδειξε ότι ο συνδυασμός της με ένα στρώμα ultra-black βαφής από κάτω μπορούσε να μειώσει τις ημερήσιες θερμοκρασίες έως και κατά 7.6C (14F).

Ένας λόγος που η κιμωλία μπορεί να είναι αποτελεσματική βρίσκεται στις ιδιότητες του βασικού της συστατικού, του ανθρακικού ασβεστίου (calcium carbonate), το οποίο είναι ιδιαίτερα ανακλαστικό και ανθεκτικό στην ηλιακή ακτινοβολία. Αυτή η ιδιότητα έχει οδηγήσει ερευνητές να χρησιμοποιήσουν νανοσωματίδιά του σε νέα είδη «super cool» βαφών.

«Αυτού του τύπου τα σωματίδια χρησιμοποιούνται ευρέως σε χρώματα ‘radiative cooling’, όπως και στο δικό μας ‘super cool paint’», λέει ο Jiashuo Wang, φοιτητής στο University of New South Wales στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, μέλος ομάδας που εργάζεται πάνω σε ψυχρά χρώματα.

Η κιμωλία έχει χρησιμοποιηθεί επίσης ως επίστρωση σε υφάσματα που κρατούν τον χρήστη πιο δροσερό. Τα σωματίδια ανθρακικού ασβεστίου – το βασικό συστατικό της – αντανακλούν αποτελεσματικά την υπεριώδη και την εγγύς υπέρυθρη ακτινοβολία (το τμήμα του ηλιακού φωτός που μεταφέρει θερμότητα).

Επιπλέον, η κιμωλία θεωρείται σχετικά ακίνδυνη για την υγεία και το περιβάλλον – αν και υπάρχει κάποιος κίνδυνος για το αναπνευστικό από τη χρήση της σε εσωτερικούς χώρους και την εισπνοή σωματιδίων.

Λευκά τζάμια και «le cool roofing»

Σύμφωνα με γαλλικά δημοσιεύματα, η ζήτηση για Blanc de Meudon προκαλεί ελλείψεις σε όλη τη χώρα, καθώς οι πολίτες παλεύουν με θερμοκρασίες άνω των 40C (104F).

Το Blanc de Meudon χρησιμοποιείται παραδοσιακά για το ασπρόπλυμα βιτρινών κατά τη διάρκεια ανακαινίσεων ή από κηπουρούς σε θερμοκήπια. Όμως, μετά τη διάδοση του τρικ με την κιμωλία στα κοινωνικά δίκτυα, η ζήτηση εκτοξεύθηκε, αναφέρουν γαλλικές εφημερίδες.

«Το ξέραμε καιρό, το συζητήσαμε στον τελευταίο καύσωνα αλλά ξεχάσαμε να αγοράσουμε», αναφέρει, σύμφωνα με την Ouest France, ένας πελάτης ονόματι Philippe. «Τώρα είναι αργά! Έχει εξαντληθεί παντού!»

Κάποια γαλλικά σχολεία έβαψαν επίσης τα τζάμια τους με κιμωλία, αν και ένας αρμόδιος προειδοποίησε ότι δεν είναι «θαυματουργή λύση» και ότι χρειάζονται σωστά μονωμένες στέγες.

Κάτοικοι έχουν ασπρίσει και τα παράθυρα των διαμερισμάτων τους.

Η κιμωλία, όπως και η λευκή βαφή γενικότερα, είναι φθηνή. Και σε αντίθεση με τα κλιματιστικά, που επιδεινώνουν συνολικά το πρόβλημα της ζέστης και των εκπομπών καταναλώνοντας ενέργεια και αποβάλλοντας θερμότητα προς τα έξω, η βαφή απαιτεί ενέργεια μόνο κατά την παραγωγή της.

Οι λευκές στέγες που δροσίζουν τις παραγκουπόλεις της Ινδίας
Οι απλοί τρόποι με τους οποίους οι πόλεις μπορούν να προσαρμοστούν στους καύσωνες
Πώς να γυμνάζεστε με ασφάλεια σε ζεστό καιρό

Οι λευκοβαμμένες «ψυχρές στέγες» – γνωστές στη Γαλλία και ως «le cool roofing» – τραβούν επίσης περισσότερη προσοχή ως βιώσιμος, χαμηλής τεχνολογίας τρόπος αντιμετώπισης της ακραίας ζέστης. Η ιδέα πατά σε μια μακρά παράδοση σε πολλές νότιες περιοχές της Ευρώπης, όπως η Ελλάδα, όπου τα σπίτια βάφονται λευκά για να κρατούν έξω τη ζέστη.

Μια μελέτη υποστηρίζει ότι οι cool roofs – στέγες βαμμένες λευκές ή με ανακλαστική επίστρωση – θα μπορούσαν να είχαν ψύξει το Λονδίνο «κατά περίπου 0.8C (1.4F) κατά μέσο όρο στη διάρκεια ενός καύσωνα, αποτρέποντας εκτιμώμενους 249 θανάτους που σχετίζονται με τη ζέστη». (Διαβάστε για το πώς γυναίκες στην Ινδία χρησιμοποιούν λευκή μπογιά για να δροσίσουν τα σπίτια τους.)

Για όσους θέλουν ένα ακόμη «σπιτικό» μέσο, υπάρχει και εναλλακτική: γιαούρτι. Πείραμα ερευνητών στο Ηνωμένο Βασίλειο έδειξε ότι η εσωτερική θερμοκρασία σε σπίτι με τζάμια περασμένα με γιαούρτι ήταν κατά μέσο όρο 0.6C (1.08F) χαμηλότερη. Διαπίστωσαν ότι ένα λεπτό φιλμ του γαλακτοκομικού προϊόντος μπορούσε να κρατήσει χώρους έως και 3.5C (6.3F) πιο δροσερούς όταν ήταν «ζεστό και ηλιόλουστο». Παρότι αρχικά μυρίζει, η οσμή φαίνεται να φεύγει γρήγορα καθώς στεγνώνει η «μπογιά» γιαουρτιού.

Η Mythos 5 της Anthropic επανέρχεται για επιλεγμένους οργανισμούς

Η Mythos 5 της Anthropic επιστρέφει στη δράση, έστω και μερικώς, για επιλεγμένο αριθμό οργανισμών, σύμφωνα με επιστολή της αμερικανικής κυβέρνησης προς την εταιρεία, την οποία είδε το The Verge. Η Fable 5, το μοντέλο της ίδιας κατηγορίας που απευθύνεται στο κοινό, φαίνεται πάντως να παραμένει σε εκκρεμότητα, χωρίς να υπάρχει ακόμη σαφές χρονοδιάγραμμα για συμφωνία διάθεσης.

Η επιστολή, με ημερομηνία 26 Ιουνίου και αποδέκτη τον συνιδρυτή της Anthropic, Tom Brown, ο οποίος είχε αναλάβει πρόσφατα τις διαπραγματεύσεις, αναφέρει ότι υπήρξε «αναθεώρηση των απαιτήσεων αδειοδότησης» με βάση το γεγονός ότι η Anthropic «συνεργάστηκε πρόσφατα με την κυβέρνηση των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση των κινδύνων» που συνδέονται με τα Mythos 5 και Fable 5.

Η εκπρόσωπος της Anthropic, Danielle Ghiglieri, δήλωσε στο The Verge ότι η εταιρεία «έλαβε ειδοποίηση από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ότι η Mythos 5, το ισχυρότερο μοντέλο μας για κυβερνοασφάλεια, μπορεί να επαναδιατεθεί σε μια μικρή ομάδα αμυντικών φορέων και παρόχων υποδομών». Πρόσθεσε: «Εργαζόμαστε για να ενεργοποιήσουμε τους εγκεκριμένους παρόχους και να αποκαταστήσουμε την πρόσβασή τους στη Mythos 5 το συντομότερο δυνατό. Χαιρόμαστε για αυτή την πρόοδο και συνεχίζουμε να συνεργαζόμαστε με την κυβέρνηση ώστε να επεκταθεί η πρόσβαση στη Mythos 5 και να καταστεί ξανά διαθέσιμη για γενική χρήση η Fable 5».

Η αμερικανική κυβέρνηση δεν άρθηκε από την οδηγία ελέγχου εξαγωγών που είχε επιβάλει στην Anthropic πριν από δύο εβδομάδες και η οποία απαγόρευε σε οποιονδήποτε αλλοδαπό να έχει πρόσβαση σε οποιοδήποτε από τα δύο μοντέλα, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των εργαζομένων της Anthropic. Αντίθετα, έκανε ουσιαστικά μια εξαίρεση για τη Mythos 5, εγκρίνοντας συγκεκριμένο αριθμό οργανισμών για πρόσβαση, με τον ίδιο τρόπο που έκανε και για το GPT-5.6 της OpenAI, το οποίο ανακοινώθηκε νωρίτερα σήμερα. Με αυτή την εξαίρεση, εργαζόμενοι της Anthropic που δεν είναι Αμερικανοί πολίτες, αλλά και μέλη των εγκεκριμένων οργανισμών που δεν είναι Αμερικανοί πολίτες, μπορούν πλέον να έχουν πρόσβαση στη Mythos 5, σύμφωνα με την επιστολή.

«Αυτές οι προσπάθειες έχουν φέρει σημαντική πρόοδο», έγραψε ο Lutnick. «Επιπλέον, η Anthropic έχει δεσμευτεί να συνεργαστεί με την κυβέρνηση των ΗΠΑ για πρωτόκολλα, πρότυπα και κυκλοφορίες για τα [μοντέλα της κατηγορίας Mythos]. Με βάση αυτή την πρόοδο … έκρινα ότι υπάρχουν τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας ώστε να επιτραπεί σε ορισμένους αξιόπιστους συνεργάτες να έχουν πρόσβαση στο μοντέλο Claude Mythos 5».

Η πίεση προς την κυβέρνηση Trump αυξανόταν ώστε να αλλάξει το πρόσφατο, κατά περίπτωση ρυθμιστικό πλαίσιο που είχε υιοθετήσει, ειδικά καθώς τα μοντέλα κυβερνοασφάλειας των ανταγωνιστών της Anthropic συνέχιζαν να βελτιώνονται και σε ορισμένα benchmarks να την ξεπερνούν. Πίεση υπήρχε και μέσα στην αμερικανική βιομηχανία της τεχνητής νοημοσύνης, κυρίως λόγω των φόβων για τις εξελίξεις που θα μπορούσε να πετύχει η Κίνα όσο τα κορυφαία αμερικανικά labs έμεναν εκτός παιχνιδιού. Επιπλέον, κορυφαίοι φορείς της αμερικανικής κυβέρνησης, όπως η National Security Agency, είχαν χάσει την πρόσβαση στη Mythos 5.

Πλέον, η Anthropic έχει ουσιαστικά την ίδια συμφωνία με την OpenAI: διάθεση του μοντέλου σε περιορισμένο preview, μόνο για εγκεκριμένους οργανισμούς, όπως αξιόπιστες επιχειρήσεις και η ίδια η αμερικανική κυβέρνηση. Και τα δύο labs ελπίζουν ότι η ευρύτερη διαθεσιμότητα θα έρθει σύντομα, τόσο για εταιρικές συμφωνίες όσο και για δημόσια πρόσβαση, όπως συμβαίνει με τη Fable 5 της Anthropic. Ωστόσο, η τελική απόφαση θα ανήκει στην κυβέρνηση Trump. Παρότι πολλοί έχουν ζητήσει ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης, ανάμεσά τους και τα ίδια τα AI labs, η γενικότερη εκτίμηση ορισμένων στελεχών της τεχνολογίας είναι ότι οι τελευταίες δύο εβδομάδες δεν αποτελούν τον σωστό τρόπο για να γίνει αυτό.

Στην πραγματικότητα, η OpenAI έγραψε στο blog post της για το GPT-5.6: «Δεν πιστεύουμε ότι αυτή η διαδικασία κυβερνητικής πρόσβασης πρέπει να γίνει ο μακροπρόθεσμος κανόνας. Κρατά τα καλύτερα εργαλεία μακριά από χρήστες, developers, επιχειρήσεις, αμυντικούς φορείς και διεθνείς συνεργάτες που τα χρειάζονται. Προχωράμε σε αυτό το βραχυπρόθεσμο βήμα επειδή πιστεύουμε ότι είναι ο ισχυρότερος δρόμος προς ευρύτερη διαθεσιμότητα τις επόμενες εβδομάδες, καθώς συνεργαζόμαστε με την κυβέρνηση για να διαμορφώσουμε το πλαίσιο του cyber Executive Order και μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία για μελλοντικές κυκλοφορίες μοντέλων».

Ο Lutnick ανέφερε στην επιστολή του προς την Anthropic: «Όλες οι υπόλοιπες απαιτήσεις της επιστολής της 12ης Ιουνίου παραμένουν σε ισχύ μέχρι νεωτέρας». Πρόσθεσε επίσης: «Διατηρώ το δικαίωμα να επανεκτιμήσω και να προσαρμόσω το εύρος των απαιτήσεων αδειοδότησης για τα [Mythos 5 και Fable 5], εφόσον αλλάξουν οι συνθήκες».

Αρχαίο ανθρώπινο DNA βρέθηκε για πρώτη φορά σε βραχογραφία

Αρχαίο ανθρώπινο DNA εντοπίστηκε για πρώτη φορά σε προϊστορική βραχογραφία και σε τοίχους σπηλαίων, δείχνοντας ότι κάποια στιγμή ίσως καταστεί δυνατό να αναγνωρίζονται οι ίδιοι οι καλλιτέχνες και να απαντηθεί η συζήτηση για τις καλλιτεχνικές ικανότητες των Νεάντερταλ.

Δείγμα συλλέγεται από βραχογραφία στο Tebellín της Ισπανίας ABAMIA ARKEOS-ALBERTO MARTÍNEZ VILLA

Δείγμα συλλέγεται από βραχογραφία στο Tebellín της Ισπανίας

ABAMIA ARKEOS-ALBERTO MARTÍNEZ VILLA

Μελέτη σπηλαίων στην Ισπανία και την Πορτογαλία έδειξε ότι το αρχαίο ανθρώπινο DNA μπορεί να επιβιώσει για χιλιάδες χρόνια σε τοίχους σπηλαίων και σε βραχογραφίες. Το εύρημα ανοίγει νέους δρόμους για την κατανόηση των προϊστορικών ανθρώπων και για απαντήσεις στο ερώτημα αν οι Νεάντερταλ ζωγράφιζαν επίσης σε σπήλαια.

«Είναι η αρχή μιας νέας εποχής», λέει η Genevieve von Petzinger από το University of the Witwatersrand, στο Johannesburg της Νότιας Αφρικής. «Μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τους πραγματικούς καλλιτέχνες, το άτομο που δημιούργησε αυτή την τέχνη. Είναι εκπληκτικό».

Ένα σπήλαιο στη Γαλλία αποκαλύπτει πώς εξαφανίστηκαν οι Νεάντερταλ

Μεταξύ 2022 και 2025, ομάδα ερευνητών από το First Art project, που επικεντρώνεται στη χρονολόγηση της αρχαιότερης σπηλαιογραφίας, πήρε δείγματα από 11 σπήλαια στην Ισπανία και την Πορτογαλία με βραχογραφίες. Πρόκειται κυρίως για γεωμετρικές εικόνες, όπως τρίγωνα, τελείες και αποτυπώματα χεριών με κόκκινη ώχρα, που θεωρούνται οι αρχαιότερες μορφές σπηλαιογραφίας. Οι ερευνητές αφαίρεσαν πολύ μικρά ξέσματα χρώματος ή ένα στρώμα ασβεστίτη που σχηματίζεται στους τοίχους των σπηλαίων από την καθίζηση του νερού.

Η σπηλαιογραφία συχνά δημιουργείται με φτύσιμο χρώματος ή εφαρμόζεται με τα χέρια και τα δάχτυλα, οπότε οι ερευνητές εξέτασαν αν είχε διατηρηθεί DNA από τους δημιουργούς. Εδώ και μια δεκαετία είναι γνωστό ότι αρχαίο ανθρώπινο DNA μπορεί να διατηρηθεί στα ιζήματα του δαπέδου των σπηλαίων, όμως μέχρι σήμερα αυτό το γενετικό υλικό δεν είχε εντοπιστεί ποτέ στους τοίχους.

Αυτό πλέον άλλαξε, με την ανακάλυψη αρχαίου ανθρώπινου DNA σε ορισμένα κόκκινα σημάδια στο σπήλαιο Escoural στην Πορτογαλία, τα οποία μοιάζουν με ελληνικό ερωτηματικό.

Κάθε μήνα, ο Michael Marshall παρουσιάζει τις πιο πρόσφατες ειδήσεις και ιδέες για τους αρχαίους ανθρώπους, την εξέλιξη, την αρχαιολογία και άλλα.

«Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη», λέει η Alba Bossoms Mesa από το Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology στη Λειψία της Γερμανίας. Είναι η πρώτη φορά που αρχαίο ανθρώπινο DNA εντοπίζεται σε τοίχους σπηλαίων. Ωστόσο, δεν μπορεί ακόμη να θεωρηθεί βέβαιο ότι το DNA προέρχεται από το άτομο που δημιούργησε την τέχνη, σημειώνει. «Θα μπορούσε να προέρχεται από κάποιον που άγγιξε αργότερα το έργο ή από κάποιον που απλώς φτερνίστηκε».

Παρά ταύτα, το εύρημα ανοίγει τον δρόμο ώστε κάποια στιγμή να είναι δυνατή η ταυτοποίηση των ανθρώπων που έκαναν τα σχέδια. «Είναι σαν οι τοίχοι του σπηλαίου να έγιναν οι σελίδες ενός λευκού βιβλίου, το οποίο, λίγο λίγο, θα μπορέσουμε να γεμίσουμε με νέες ανακαλύψεις», λέει ο Hipólito Collado Giraldo, αρχαιολόγος στην περιφερειακή κυβέρνηση της Extremadura στην Ισπανία.

Δείγματα χρωστικής συλλέχθηκαν από την οροφή του σπηλαίου Altamira στην Ισπανία Matthias Meyer

Δείγματα χρωστικής συλλέχθηκαν από την οροφή του σπηλαίου Altamira στην Ισπανία

Άλλη μεγάλη έκπληξη προέκυψε όταν οι ερευνητές πήραν δείγματα από σημεία των τοίχων χωρίς τέχνη, με σκοπό να λειτουργήσουν ως δείγματα ελέγχου, και βρήκαν και εκεί αρχαίο ανθρώπινο DNA. Πιθανολογείται ότι άφησαν πίσω τους το γενετικό υλικό προϊστορικοί επισκέπτες του σπηλαίου που άγγιξαν τους τοίχους. «Είχαμε μείνει απολύτως έκπληκτοι», λέει ο Collado Giraldo. Αυτό σημαίνει ότι οι τοίχοι των σπηλαίων θα μπορούσαν να αποτελέσουν πραγματικό θησαυρό πληροφοριών για τους αρχαίους ανθρώπους που τα επισκέφθηκαν, ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν σχέδια ή αρχαιολογικά ευρήματα.

Επιπλέον, η μελέτη έδειξε ότι το DNA στους τοίχους του σπηλαίου Escoural προέρχεται πιθανότατα από άμεση επαφή με αρχαίους ανθρώπους και όχι από ιζήματα του σπηλαίου που εναποτέθηκαν στους τοίχους. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν το ανθρώπινο DNA εντοπίζεται σε ιζήματα, αναμειγνύεται με γενετικό υλικό από διαφορετικά ζώα, ενώ το DNA στον τοίχο του Escoural ήταν αποκλειστικά ανθρώπινο.

Το DNA από τους τοίχους αποκάλυψε επίσης σημαντικές λεπτομέρειες για τους αρχαίους ανθρώπους από τους οποίους προήλθε. Τρία από τα δείγματα ήταν κυρίως γυναικεία, ενώ το τέταρτο ήταν κατά βάση ανδρικό. Το γενετικό προφίλ ταίριαζε περισσότερο με πληθυσμό γνωστό ως western hunter-gatherers, που χρονολογείται από περίπου 5200 έως 17.000 χρόνια πριν.

Δεν ανακτήθηκε αρκετό DNA για ακριβή χρονολόγηση, αλλά γνωρίζουμε ότι το σπήλαιο Escoural σφραγίστηκε πριν από 4000 έως 5000 χρόνια, επομένως το DNA είναι πιθανότατα παλαιότερο από αυτό.

Η μελέτη, ωστόσο, είναι μόνο η αρχή. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ερευνητές του First Art, μεταξύ των οποίων οι von Petzinger και Collado Giraldo, προχώρησαν σε εκτεταμένη δειγματοληψία σε αρκετά ακόμη σπήλαια στην Ισπανία. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα σπήλαια Nerja και Ardales, που έχουν τέχνη αποδοθείσα στους Νεάντερταλ, αν και αυτό αποτελεί αντικείμενο έντονης συζήτησης. «Ένα ερώτημα που θα ήθελα πολύ να απαντήσω… είναι αν οι Νεάντερταλ έκαναν τέχνη», λέει η Bossoms Mesa.

Το ανείπωτο παρελθόν των εντυπωσιακών χεριών μας και πώς μας έκαναν ανθρώπους

Το DNA από τους τοίχους των σπηλαίων θα μπορούσε να ανοίξει νέους τρόπους κατανόησης των αρχαίων ανθρώπων και των σχεδίων που δημιούργησαν, λέει ο Francesco d’Errico από το University of Bordeaux στη Γαλλία, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Οι καλλιτέχνες ήταν άνδρες ή γυναίκες ή και τα δύο; Τα ζωικά [σχέδια] του ίδιου πάνελ έγιναν από έναν μόνο καλλιτέχνη; Μπορούμε να βρούμε DNA Νεάντερταλ [στις πολύ παλιές ζωγραφιές της Ιβηρικής χερσονήσου] ή DNA Ντενίσοβα σε αποτυπώματα χεριών που έχουν βρεθεί στην Ινδονησία; Το δυναμικό είναι τεράστιο».

Ωστόσο, αρχαίο DNA βρέθηκε μόνο σε ένα από τα 24 πάνελ βραχογραφιών που ελήφθησαν δείγματα, κάτι που δείχνει ότι η διατήρησή του ίσως αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. «Το ποσοστό επιτυχίας είναι πολύ χαμηλό προς το παρόν», λέει η Bossoms Mesa. Πιθανότατα αυτό θα βελτιωθεί καθώς οι ερευνητές θα βελτιώνουν την ικανότητά τους να εξάγουν ελάχιστες ποσότητες DNA από δείγματα σπηλαίων.

Ο Collado Giraldo εμφανίζεται ενθουσιασμένος με την προοπτική να αποκτηθούν ανεκτίμητες πληροφορίες χωρίς να χρειαστούν ανασκαφές, οι οποίες είναι από τη φύση τους καταστροφικές. «Η ανασκαφή αφαιρεί αναπόφευκτα μέρος του αρχαιολογικού αρχείου», λέει. «Ωστόσο, αυτή η νέα ανακάλυψη μάς προσφέρει τη δυνατότητα να αποκαλύψουμε και να ανασυνθέσουμε εντελώς νέες ιστορίες χωρίς ανασκαφή – ιστορίες που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τους ανθρώπους και τις κοινωνίες του παρελθόντος».

Nature Communications, DOI: 10.1038/s41467-026-74234-2

Άνθρωποι: Η εξέλιξη ενός είδους

Ως είδος, ο Homo sapiens είναι ταυτόχρονα αξιοσημείωτος και μη αξιοσημείωτος. Η Alice Roberts εξετάζει τον συνδυασμό χαρακτηριστικών που έκαναν το είδος μας παγκόσμια επιτυχημένο, παρακολουθώντας προσαρμογές σε όλη την εξελικτική ιστορία και χρησιμοποιώντας συγκριτική ανατομία για να δείξει τι μας κάνει μοναδικούς – και τι όχι τόσο μοναδικούς. Μάθετε περισσότερα

Άνθρωποι: Η εξέλιξη ενός είδους

Ως είδος, ο Homo sapiens είναι ταυτόχρονα αξιοσημείωτος και μη αξιοσημείωτος. Η Alice Roberts εξετάζει τον συνδυασμό χαρακτηριστικών που έκαναν το είδος μας παγκόσμια επιτυχημένο, παρακολουθώντας προσαρμογές σε όλη την εξελικτική ιστορία και χρησιμοποιώντας συγκριτική ανατομία για να δείξει τι μας κάνει μοναδικούς – και τι όχι τόσο μοναδικούς.

Λάβετε κάθε εβδομάδα νέες ανακαλύψεις στο inbox σας. Θα σας κρατάμε επίσης ενήμερους για εκδηλώσεις και ειδικές προσφορές του New Scientist.

Το καλύτερο επιστημονικής φαντασίας μυθιστόρημα του 2026 μέχρι στιγμής

Η στήλη sci-fi Emily H. Wilson συγκεντρώνει τα αγαπημένα της βιβλία της χρονιάς μέχρι σήμερα και ξεχωρίζει ένα συγκεκριμένο ως την κορυφαία της επιλογή.

Περίεργα και επικίνδυνα συντρίμμια ξεβράζονται στο The End of Everything

Dan Kitwood/Getty Images

Το καλύτερο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς μέχρι στιγμής μόλις κυκλοφόρησε. Το The End of Everything, του M. John Harrison, έχει περίπου το μισό μέγεθος ενός συνηθισμένου μυθιστορήματος, όμως είναι τόσο δυνατό και ολοκληρωμένο, που δεν υπάρχει τίποτα το ελάχιστο σε αυτό. Το διάβασα μονορούφι, ένα πρωί, πριν καν σηκωθώ από το κρεβάτι.

Οι βασικοί μας χαρακτήρες, ο Phillip και η γιαγιά του, η Marnie, ζουν στη νότια ακτή της Αγγλίας, με φόντο μια εξωγήινη εισβολή. Από τότε που άρχισαν να εμφανίζονται οι iGhetti, η ευρωπαϊκή ήπειρος μοιάζει να έχει εξαφανιστεί και έχει γίνει εξαιρετικά δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τι είναι αληθινό και τι όχι. Παράξενα, επικίνδυνα αντικείμενα ξεβράζονται από τη θάλασσα. Κάτι που ονομάζεται «bad patch» σκεπάζει κατά διαστήματα τους ανθρώπους και τους κάνει να βλέπουν πράγματα ή να συμπεριφέρονται αλλόκοτα. Ίσως. Τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο.

Ο Phillip αναζητά εξωγήινα αντικείμενα, ελπίζοντας να τα πουλήσει, ενώ η Marnie είναι καλλιτέχνις. Ακούγεται απλό, όμως από την αρχή κιόλας οι ήρωες δεν φέρονται όπως θα περιμέναμε.

Υπάρχουν αναφορές στο Roadside Picnic, το έργο του 1972 των αδελφών Arkady και Boris Strugatsky, στο οποίο εξωγήινοι επισκέπτονται τη Γη χωρίς να ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους, αφήνοντας πίσω τους επικίνδυνα κατάλοιπα. Υπάρχουν επίσης υπενθυμίσεις από το μυθιστόρημα The Midwich Cuckoos του John Wyndham, του 1957, όπου η εξωγήινη εισβολή ξεκινά με εγκυμοσύνες και όχι με διαστημόπλοια. Κι όμως, εδώ έχουμε κάτι απολύτως πρωτότυπο. Ένα έργο ιδιοφυΐας.

Δύο ακόμη βιβλία που κυκλοφόρησαν αυτόν τον Ιούνιο αξίζουν μια αναφορά σε αυτή την ανασκόπηση της χρονιάς μέχρι σήμερα. Πρώτο, το The Traveler, του Joseph Eckert.

Κάθε μέρα στις 7.52 το πρωί, ο ήρωάς μας, Scott Treder, μεταφέρεται μπροστά στον χρόνο. Την πρώτη φορά, πηγαίνει μία μέρα μπροστά. Την επόμενη, δύο μέρες· και αυτό θα συνεχίσει να διπλασιάζεται.

Νωρίς στην ιστορία, ο γιος του Scott, ο Lyle, κάνει τους υπολογισμούς. «Dad?» λέει ο Lyle. «Did you know that if it keeps doubling, the fifteenth time it happens you’ll go almost forty-five years into the future?»

Ο Lyle γίνεται θεωρητικός φυσικός και περνά τη ζωή του προσπαθώντας να βοηθήσει τον πατέρα του. Η αφοσίωσή του είναι συγκινητική, όμως μετά από λίγες μόνο μετακινήσεις προς τα εμπρός, ο Lyle έχει ήδη χαθεί στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου μας. Κάπως έτσι. Δεν θα πω περισσότερα.

Καθώς περνάμε στο πολύ μακρινό μέλλον, το βιβλίο φεύγει από το πεδίο του θρίλερ και μπαίνει στην καθαρή επιστημονική φαντασία. Δεν είναι υψηλή τέχνη, όπως το The End of Everything, αλλά με παρέσυρε το ερώτημα που βρίσκεται στον πυρήνα του: ποιο μελλοντικό ον το κάνει αυτό στον Scott και γιατί;

Το Green City Wars του Adrian Tchaikovsky κυκλοφορεί επίσης αυτόν τον μήνα. Ο Tchaikovsky έχει ήδη γράψει ένα από τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς μέχρι στιγμής, δηλαδή το τέταρτο μέρος της σειράς Children of Time. Το Children of Strife, που διαδραματίζεται σε ένα μακρινό μέλλον όπου οι προσπάθειες να γίνει terraforming σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη έχουν πάει ανησυχητικά στραβά, είναι ένα λαμπρό επίτευγμα.

Κανονικά, το δεύτερο βιβλίο του Tchaikovsky για φέτος θα έπρεπε να είναι κατώτερο. Μιλώ ως ζηλιάρα συγγραφέας. Ωστόσο, παρότι το Green City Wars είναι αυτό που σήμερα αποκαλείται «cosy» και ίσως δεν ταιριάζει σε όλους, η ποιότητα φαίνεται καθαρά. Ο ήρωάς μας είναι ένα ρακούν με ενισχυμένη νοημοσύνη. Είναι επίσης ιδιωτικός ντετέκτιβ και αναζητά ένα χαμένο ποντίκι σε μια μελλοντική πόλη. Ως εδώ, θυμίζει Zootopia, την ταινία.

Εδώ όμως, σε αντίθεση με το Zootopia, τα ενισχυμένα ζώα υπάρχουν μόνο για να καθαρίζουν τα προβλήματα των ανθρώπων που ζουν από πάνω τους.

Η πράσινη πόλη είναι χτισμένη πάνω στον πόνο των ζώων που πασχίζουν να υπηρετούν, ώστε να συνεχίσουν να λαμβάνουν το ελιξίριο που κρατά τον εγκέφαλό τους σε υψηλότερο επίπεδο. Άρα, είναι κάπως πολιτικό, όμως η ατμόσφαιρα είναι κωμική και χαρούμενη. Αν σας αρέσουν τα βιβλία με έντονη δόση φαντασίας και ιδιορρυθμίας, αυτό μπορεί να σας ταιριάξει.

Αν κοιτάξουμε λίγο πιο πίσω μέσα στη χρονιά, ένα βιβλίο που για μένα ξεχωρίζει παραμένει το Radiant Star της Ann Leckie. Δεν είναι το αγαπημένο μου μέσα στο σύμπαν του Imperial Radch, αλλά παραμένει μια εξαιρετική προσθήκη.

Το Luminous, της Silvia Park, είναι ανομοιογενές, αλλά γεμάτο καρδιά και μεγάλες ιδέες για το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης, και αξίζει σίγουρα να το διαβάσετε. Το Vigil, του George Saunders, έχει επίσης μείνει μαζί μου. Η φαντασματική πρωταγωνίστριά του, η Jill Blaine, είναι απολαυστική, ακόμη κι αν ο άνδρας που προσπαθεί να βοηθήσει να πεθάνει, ένας μεγιστάνας του πετρελαίου, είναι αδιόρθωτος.

Η Emily H. Wilson είναι συγγραφέας της σειράς Sumerians. Πρώην συντάκτρια του New Scientist, εργάζεται πάνω στο πρώτο της sci-fi μυθιστόρημα.

Όταν κάνετε αγορά μέσω των συνδέσμων σε αυτή τη σελίδα, λαμβάνουμε προμήθεια.

Λάβετε εβδομαδιαία δόση ανακαλύψεων στο inbox σας. Θα σας κρατάμε επίσης ενήμερους για τις εκδηλώσεις και τις ειδικές προσφορές του New Scientist.

Σπάνιο γονίδιο TP53: σχεδόν 100% κίνδυνος καρκίνου στη ζωή της

Μια σπάνια παραλλαγή του γονιδίου TP53 σημαίνει ότι η Tracy Hutchinson έχει εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο να αναπτύξει καρκίνο οπουδήποτε στο σώμα της, γεγονός που της προκαλεί διαρκή αγωνία και απαιτεί τακτικές μαγνητικές τομογραφίες ολόκληρου του σώματος και άλλες εξετάσεις.

Η Tracy Hutchinson έχει μια σπάνια μετάλλαξη στο γονίδιο TP53

Άρχισα να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά όταν πολλοί άνθρωποι στην οικογένειά μου εμφάνισαν καρκίνο σχεδόν την ίδια περίοδο. Το 1990, η μεγαλύτερη αδελφή μου, Rebecca, διαγνώστηκε με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, όταν ήταν 21 ετών και εγώ 14. Ενώ έκανε εξαντλητική χημειοθεραπεία, η μητέρα μου διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού.

Η Rebecca πέθανε το 1994 και, μερικά χρόνια αργότερα, ο πατέρας μου διαγνώστηκε με καρκίνο του εντέρου. Την ώρα που έκανε θεραπεία, η μητέρα μου έπαθε καρκίνο και στο άλλο της στήθος. Το ξεπέρασε, αλλά στη συνέχεια διαγνώστηκε με καρκίνο του οισοφάγου το 2009. Υποβλήθηκε σε σοβαρό χειρουργείο, όμως ο καρκίνος επέστρεψε και πέθανε έξι εβδομάδες αργότερα.

Το 2020, η άλλη μου αδελφή διαγνώστηκε με ταχέως εξελισσόμενο τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού και σκέφτηκα: «Θεέ μου, κάτι συμβαίνει εδώ». Η αδελφή μου εξετάστηκε για τις μεταλλάξεις BRCA, παραλλαγές των γονιδίων BRCA1 και BRCA2 που αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού, και το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό.

Έτσι, εξετάστηκε και για μια διαφορετική μετάλλαξη σε ένα γονίδιο που λέγεται TP53, η οποία είναι πολύ πιο σπάνια αλλά και πολύ πιο σοβαρή. Οι γυναίκες με αυτή τη μετάλλαξη έχουν σχεδόν 100% πιθανότητα να αναπτύξουν καρκίνο οπουδήποτε στο σώμα τους στη διάρκεια της ζωής τους, με 50% πιθανότητα πριν από τα 30 τους χρόνια. Η κατάσταση λέγεται σύνδρομο Li-Fraumeni και ουσιαστικά σημαίνει ότι το γονίδιο TP53, που κανονικά λειτουργεί ως αντικαρκινικό γονίδιο, δεν κάνει τη δουλειά του.

Όταν η αδελφή μου κλήθηκε να κάνει το τεστ, αναρωτήθηκα: «Τι είναι το σύνδρομο Li-Fraumeni;» Δεν είναι κάτι που ακούς συχνά. Το αποτέλεσμα βγήκε θετικό και εκείνη συντρίφτηκε. Επειδή μπορεί να είναι κληρονομικό, μου προτάθηκε στη συνέχεια να κάνω και εγώ το τεστ. Αποφάσισα να το κάνω, γιατί δεν ήθελα η αδελφή μου να περάσει μόνη της αυτή τη διαδικασία.

Έκανα το τεστ το 2022, όταν ήμουν 47 ετών, και βγήκε θετικό. Στην πραγματικότητα ένιωσα γαλήνη, κάτι που πολλούς ξαφνιάζει, αλλά ήταν επειδή επιτέλους ένιωσα ότι είχα απαντήσεις για όσα πέρασε η οικογένειά μου. Είναι όμως προσωπική υπόθεση — ο αδελφός μου, για παράδειγμα, έχει επιλέξει να μην εξεταστεί.

Μετά τη διάγνωση, η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Όταν έχεις σύνδρομο Li-Fraumeni, δεν υπάρχει ώρα που να μη το σκέφτεσαι. Είναι συνεχώς στο μυαλό σου. Μέσα σε λίγους μήνες από τότε που έμαθα ότι έχω το γονίδιο, υποβλήθηκα σε διπλή μαστεκτομή ως προληπτικό μέτρο. Μετά την αφαίρεση του αριστερού μαστού, βρέθηκαν δύο καρκινώματα in situ στους πόρους, πρώιμες μορφές καρκίνου.

Ζω στο Σίδνεϊ, οπότε μπόρεσα να συμμετάσχω σε μια αυστραλιανή κλινική δοκιμή που διερευνά την ετήσια μαγνητική τομογραφία ολόκληρου του σώματος ως τρόπο εντοπισμού όγκων σε οποιοδήποτε σημείο, σε άτομα με μεταλλάξεις στο TP53 ή σε άλλα γονίδια που μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο σε πολλαπλά όργανα. Έκανα την πρώτη μου το 2022 και ήμουν πολύ αγχωμένη, επειδή δεν ήξερα αν θα έβρισκαν κάτι. Το αποτέλεσμα ήταν φυσιολογικό, όμως τη δεύτερη χρονιά εντόπισαν ένα μηνιγγίωμα 9 χιλιοστών — έναν όγκο στις μήνιγγες, τα στρώματα ιστού που καλύπτουν τον εγκέφαλο. Ευτυχώς είναι καλοήθης, αλλά ταράχτηκα πολύ. Για μένα ήταν καθοριστικό.

Κάθε Νοέμβριο κάνω την ετήσια μαγνητική ολόκληρου του σώματος και το «scanxiety» μου αρχίζει να χτίζεται από τον Ιούλιο. Σκέφτομαι συνεχώς αν θα είναι η χρονιά που όλα θα αλλάξουν. Το γεγονός όμως ότι συμμετέχω στη μελέτη μου δίνει και μια αίσθηση ασφάλειας, γιατί έχει σχεδιαστεί για να εντοπίζει τους καρκίνους σε πρώιμο στάδιο, όταν ελπίζουμε ότι μπορούν ακόμα να αντιμετωπιστούν. Η αδελφή μου, που επέζησε από τον καρκίνο του μαστού, κάνει πλέον επίσης ετήσιες μαγνητικές τομογραφίες.

Εκτός από τη μαγνητική ολόκληρου του σώματος, κάνω κάθε χρόνο δερματολογικό έλεγχο και ετήσια εξέταση αίματος. Κάθε δύο χρόνια κάνω επίσης ενδοσκόπηση και κολονοσκόπηση. Μου έχουν βρει πολύποδες, δηλαδή παθολογικές κυτταρικές αλλοιώσεις που μπορεί να εξελιχθούν σε καρκίνο, στο έντερο, και αφαιρέθηκαν, καθώς και μερικά άτυπα κύτταρα στον οισοφάγο, τα οποία παρακολουθούν. Είμαι επίσης συνεχώς σε εγρήγορση για οτιδήποτε ασυνήθιστο στο σώμα μου. Θα νιώσω πόνο στον ώμο και θα ανησυχήσω, γιατί θα αναρωτηθώ αν μπορεί να είναι κάτι σοβαρό.

Ο γενετιστής μου πιστεύει ότι η μητέρα μου μπορεί να είχε μια de novo μετάλλαξη, δηλαδή μια μετάλλαξη που εμφανίζεται αυθόρμητα σε ένα άτομο και δεν κληρονομείται, στο γονίδιο TP53, την οποία μας πέρασε σε εμένα και τις αδελφές μου. Κανείς από εμάς δεν έχει παιδιά, οπότε δεν υπάρχει κίνδυνος να τη μεταδώσουμε παρακάτω.

Ο σύντροφός μου ήταν πολύ υποστηρικτικός. Όταν έμαθα ότι έχω το σύνδρομο, μου είπε: «Πρέπει απλώς να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις». Όταν έκανα τη διπλή μαστεκτομή, δεν προχώρησα σε αποκατάσταση του στήθους και φοβόμουν ότι έμοιαζα σαν τέρας, αλλά εκείνος μου είπε: «Καθόλου. Οι ουλές σου δείχνουν τη μάχη που έδωσες».

Προσπαθώ να μένω θετική, γιατί θεωρώ ότι όλοι έχουν κάτι με το οποίο παλεύουν, είτε είναι μια χρόνια νόσος, είτε ένας τραυματισμός, είτε κατάθλιψη, και αυτό είναι απλώς το δικό μου βάρος. Η κουνιάδα μου, για παράδειγμα, υπέστη πρόσφατα εγκεφαλικό. Όλοι έχουμε τα δικά μας προβλήματα — άλλα φαίνονται και άλλα όχι — και χρειάζεται να δείχνουμε κατανόηση ο ένας στον άλλον. Η ζωή δεν είναι ένα σπίτι με λευκό φράχτη.

Όπως είπε στην Alice Klein

Χαμένα έργα αρχαίων φιλοσόφων διαβάστηκαν από απανθρακωμένα ειλητάρια

Ειλητάρια από τη ρωμαϊκή βιβλιοθήκη του Ηρακλείου, τα οποία είχαν απανθρακωθεί από ηφαιστειακή έκρηξη, διαβάστηκαν ολόκληρα για πρώτη φορά, χάρη σε σαρώσεις και λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης.

Ένα απανθρακωμένο ειλητάριο από το Ηράκλειο, που πλέον έχει διαβαστεί με τη βοήθεια προηγμένων τεχνικών απεικόνισης. Paolo Verzone/National Geographic

Χαμένα για αιώνες έργα της αρχαίας φιλοσοφίας ανακτήθηκαν από παπύρους που είχαν καεί από την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. και θεωρούνταν αδύνατο να διαβαστούν. Για πρώτη φορά, ερευνητές χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να εξαγάγουν ολόκληρο το σωζόμενο κείμενο από τρισδιάστατες σαρώσεις εξαιρετικά υψηλής ανάλυσης, χωρίς να ξετυλίξουν τον πάπυρο.

Τα ειλητάρια προέρχονται από τη βιβλιοθήκη του Ηρακλείου, η οποία θάφτηκε μαζί με την Πομπηία πριν από σχεδόν 2.000 χρόνια. Οι μελετητές προσπαθούν να διαβάσουν τα απανθρακωμένα ειλητάρια, που μοιάζουν με κομμάτια κάρβουνου, από τότε που η βιβλιοθήκη ανακαλύφθηκε το 1752. Η φυσική αποκάλυψή τους εγκυμονεί κίνδυνο να καταστραφούν, ενώ το μελάνι είναι, για το ανθρώπινο μάτι, ως επί το πλείστον αδιάκριτο από τους καμένους παπύρους.

Ανακαλύπτουμε επιτέλους τα μυστικά της χαμένης βιβλιοθήκης του Ηρακλείου

Από το 2023, όμως, το πρόγραμμα Vesuvius Challenge χρησιμοποιεί επιταχυντές σωματιδίων για να σαρώσει δεκάδες ειλητάρια και έδωσε τις σαρώσεις σε μια διαδικτυακή κοινότητα, η οποία βοήθησε να γραφτεί λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης για την ψηφιακή αποκάλυψη των ειληταρίων και τον εντοπισμό του μελανιού πάνω τους. Η προσέγγιση αυτή έχει ήδη καταστήσει αναγνώσιμους τίτλους βιβλίων, ονόματα συγγραφέων και σύντομα αποσπάσματα.

Τώρα, όμως, η ομάδα αποκάλυψε 1,5 μέτρο κειμένου, γραμμένο σε 22 στήλες, από έναν πυρήνα ειληταρίου πλάτους 2 εκατοστών, του οποίου τα εξωτερικά στρώματα αφαιρέθηκαν από μελετητές μέσα στους αιώνες, σε προσπάθεια να διαβαστεί.

«Βρίσκουμε καταγραφές από αρκετές απόπειρες να ανοιχτεί… αλλά δεν μπόρεσαν να διαβάσουν τίποτα», λέει η Federica Nicolardi από το Πανεπιστήμιο Federico II της Νάπολης στην Ιταλία. «Υπάρχουν μερικά θραύσματα που διασώθηκαν από την τελευταία προσπάθεια φυσικού ανοίγματος, αλλά μπορείς πραγματικά να δεις μόνο λίγα γράμματα. Άρα η εικονική αποκάλυψη κατάφερε να αλλάξει την ιστορία αυτού του παπύρου».

Κάθε μήνα, ο Michael Marshall παρουσιάζει τις πιο πρόσφατες ειδήσεις και ιδέες για τους αρχαίους ανθρώπους, την εξέλιξη, την αρχαιολογία και πολλά ακόμη.

Το ειλητάριο είναι αυτό που ο συνιδρυτής του Vesuvius Challenge, Brent Seales από το Πανεπιστήμιο του Κεντάκι, αποκαλεί «αδύνατο ειλητάριο», ένα από τα εκατοντάδες που επέζησαν από τις επεμβάσεις των πρώτων παπυρολόγων, οι οποίοι μπορούσαν να διαβάσουν μόνο τα «ευκολότερα».

Μεγαλύτερα τμήματα από τα αδύνατα ειλητάρια γίνονται πλέον αναγνώσιμα χάρη στον συνδυασμό απεικόνισης υψηλότερης ανάλυσης, έως 2 μικρόμετρα, και περισσότερων δεδομένων σάρωσης για την εκπαίδευση των απαιτητικών σε δεδομένα αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης της ομάδας, λέει ο ίδιος.

Προς το παρόν, τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης προσαρμόζονται σε κάθε ειλητάριο ξεχωριστά, λόγω διαφορών, για παράδειγμα, στα μελάνια που χρησιμοποιήθηκαν. Ο Seales όμως ελπίζει ότι, όταν η τεχνητή νοημοσύνη «δει» αρκετά από τη συλλογή, θα μπορεί να εντοπίζει μελάνι σε οποιοδήποτε από αυτά. «Εκεί βρισκόμαστε με τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα», λέει. «Αλλά αυτό συμβαίνει επειδή έχουν εκπαιδευτεί επανειλημμένα πάνω σε όλο το διαδίκτυο, και εμείς δεν είμαστε ακόμη εκεί με τα ειλητάρια».

Το κείμενο που αποκαλύφθηκε μιλά για την ηθική, την τέχνη και την ανθρώπινη φύση και κάνει πολλαπλές αναφορές στη στωική διδασκαλία. Είναι τυπικό γραφής του 2ου αιώνα π.Χ., λέει η Nicolardi, και αναφέρει τον ανιψιό του Έλληνα στωικού φιλοσόφου Χρύσιππου — γεγονός που καθιστά τον ίδιο τον Χρύσιππο «τον πιο φυσικό υποψήφιο για τη συγγραφή», λέει.

Οι δρόμοι της Πομπηίας δείχνουν πώς η πόλη προσαρμόστηκε στη ρωμαϊκή κυριαρχία

Ο Χρύσιππος θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της Στωικής φιλοσοφίας, όμως σχεδόν όλο το έργο του χάθηκε στην ιστορία. Σύμφωνα με τον κλασικιστή Thomas Coward από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον γνωρίζουμε κυρίως μέσα από άλλους συγγραφείς, συχνά επικριτικούς.

«Το να έχουμε πρόσβαση σε πρωτότυπο κείμενο, και όχι σε παραθέσεις και περιλήψεις που μπορούν να τροποποιηθούν ή να ερμηνευτούν από άλλους συγγραφείς, είναι πολύ σημαντικό», λέει, παρομοιάζοντας μια τέτοια ανακάλυψη με τον εντοπισμό χαμένων έργων του Isaac Newton ή του Albert Einstein που είχαν αναφερθεί μόνο από άλλους επιστήμονες.

Ένα κείμενο του φιλοσόφου Φιλόδημου από ειλητάριο του Ηρακλείου. Vesuvius Challenge

Ένα κείμενο του φιλοσόφου Φιλόδημου από ειλητάριο του Ηρακλείου

Ένα από τα έργα που έκανε αναγνώσιμο η σάρωση έχει ταυτοποιηθεί ως το On Gods, Book 8 του Φιλόδημου, επεκτείνοντας το μέχρι τώρα γνωστό έργο του On Gods, Book 1 σε μια σειρά τουλάχιστον οκτώ βιβλίων.

Η ανάλυση των Παπύρων της Νεκράς Θάλασσας ίσως αναγκάσει σε αναθεώρηση την αρχαία εβραϊκή ιστορία

Τα ευρήματα σηματοδοτούν εξαιρετική πρόοδο στην απεικόνιση και στις υπολογιστικές μεθόδους που απαιτούνται για την ψηφιακή αποκάλυψη, λέει ο Nicholas Freer από το Πανεπιστήμιο του Newcastle στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο οποίος πιστεύει ότι οι τεχνικές αυτές θα μπορούσαν να «μεταμορφώσουν ριζικά» την κατανόησή μας για τον αρχαίο κόσμο.

«Ο λόγος που αυτές οι εξελίξεις έχουν τόσο μεγάλη σημασία είναι ότι εκατοντάδες ειλητάρια παραμένουν ακόμη σφραγισμένα», λέει. «Αυτό που βλέπουμε τώρα δεν είναι απλώς μία εντυπωσιακή ανακάλυψη. Βλέπουμε την αρχή μιας διαδικασίας ανάκτησης που μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες».

Για τον Seales, που έχει πρωτοπορήσει στις τεχνικές ψηφιακής αποκάλυψης εδώ και δεκαετίες, οι ανακαλύψεις σηματοδοτούν τη μετάβαση από το ερώτημα αν η τεχνολογία λειτουργεί στο να μιλούν επιτέλους τα ίδια τα ειλητάρια.

«Αυτό που θα ενδιαφέρει τον κόσμο τώρα είναι: ποιο όνομα εμφανίζεται τελικά, πόσο παλιό είναι το ειλητάριο και τι λέει για τη φιλοσοφία;» λέει. «Άρα εμείς ουσιαστικά μένουμε χωρίς αντικείμενο, αλλά το θέμα είναι να αποκαταστήσουμε τις χαμένες φωνές».

Αν έχει κάποια μεταμέλεια, είναι ότι τόσα ειλητάρια καταστράφηκαν πριν προλάβει να τα διαβάσει. «Αυτά που έβγαλαν από το έδαφος… τα αρχικά ειλητάρια του 1752, πιστεύω ότι σήμερα θα τα διαβάζαμε αμέσως, επειδή ήταν τα πιο εύκολα στην ανάγνωση», λέει.

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΒΕΖΟΥΒΙΟ, ΤΗΝ ΠΟΜΠΗΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΝΕΑΠΟΛΗ: Ιταλία
Ξεκινήστε ένα συναρπαστικό ταξίδι όπου η ιστορία και η αρχαιολογία ζωντανεύουν μέσα από τον Βεζούβιο και τα ερείπια της Πομπηίας και του Ηρακλείου. Μάθετε περισσότερα

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΒΕΖΟΥΒΙΟ, ΤΗΝ ΠΟΜΠΗΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΝΕΑΠΟΛΗ: Ιταλία

Ξεκινήστε ένα συναρπαστικό ταξίδι όπου η ιστορία και η αρχαιολογία ζωντανεύουν μέσα από τον Βεζούβιο και τα ερείπια της Πομπηίας και του Ηρακλείου.

Λάβετε κάθε εβδομάδα στο email σας μια δόση ανακάλυψης. Θα σας ενημερώνουμε επίσης για εκδηλώσεις και ειδικές προσφορές του New Scientist.

Αξιολόγηση απόδοσης και αποδοτικότητας του agentic harness του GitHub Copilot σε μοντέλα και εργασίες

Το GitHub παρουσιάζει δεδομένα για την απόδοση και την αποδοτικότητα του agentic harness του GitHub Copilot σε ένα ευρύ φάσμα agentic εργασιών λογισμικού. Στόχος είναι να αποδειχθεί πως επιτυγχάνεται παρόμοια ολοκλήρωση εργασιών με χαμηλότερη κατανάλωση tokens, διατηρώντας παράλληλα ευελιξία στην επιλογή μοντέλων.

Το agentic harness είναι ένα κοινό, ενιαίο στοιχείο του GitHub Copilot SDK. Τροφοδοτεί το GitHub Copilot CLI, την εφαρμογή GitHub Copilot και το Copilot code review, καθώς και πλήθος εμπειριών σε GitHub και Microsoft. Ο τρόπος που συντονίζει εργαλεία, συμφραζόμενα και ροές εργασίας καθορίζει πόσο αποτελεσματικά αξιοποιείται το ίδιο το μοντέλο. Βελτίωση του harness σημαίνει οφέλη σε κάθε επιφάνεια χρήσης.

Ο σχεδιασμός του εστιάζει σε ταχύτητα, οικονομία tokens και προβλεψιμότητα για τους developers. Για την αξιολόγηση, χρησιμοποιείται συνδυασμός δημόσιων και εσωτερικών benchmarks, μαζί με μετρικές πραγματικής χρήσης και online πειράματα. Τα δημόσια benchmarks περιλαμβάνουν κλασικά industry standards, ενώ αρκετά εσωτερικά προέρχονται από μεγάλα codebases εντός GitHub και Microsoft. Έτσι καλύπτεται τόσο ο ελεγχόμενος έλεγχος όσο και ο πρακτικός αντίκτυπος στη λύση προβλημάτων και την ολοκλήρωση εργασιών.

Για δίκαιες συγκρίσεις, ελέγχονται όσο το δυνατόν περισσότερες μεταβλητές: ίδιο μοντέλο, ίδια εργασία σε benchmark, εξομάλυνση σε context window, reasoning effort, επιλογή εργαλείων και MCP servers. Στη σύγκριση περιλαμβάνονται τέσσερα κορυφαία μοντέλα: Claude Sonnet 4.6, Claude Opus 4.7, GPT‑5.4 και GPT‑5.5.

Σε όλη την ανάλυση, το GitHub Copilot CLI συγκρίνεται με τα εγγενή harnesses των παρόχων μοντέλων: το Claude Code για τα Sonnet 4.6 και Opus 4.7, και το Codex CLI για τα GPT‑5.4 και GPT‑5.5. Κρατώντας σταθερά το μοντέλο και την εργασία, το agentic harness του GitHub Copilot εμφανίζει ποσοστά ολοκλήρωσης σε επίπεδα αντίστοιχα με των vendor harnesses, με χαμηλότερη κατανάλωση tokens στις περισσότερες διαμορφώσεις. Η αποδοτικότητα σε tokens έχει νόημα μόνο αν η δουλειά ολοκληρώνεται· εδώ, τα ποσοστά επίλυσης είναι on‑par, με τις διαφορές να κινούνται εντός της στοχαστικής διακύμανσης των μοντέλων.

Για συνεχή βελτίωση, πραγματοποιούνται τακτικές, διεξοδικές αναλύσεις ανά benchmark. Ενδεικτικά, στο TerminalBench 2.0 κάθε δείκτης αντιπροσωπεύει έναν συνδυασμό agent‑και‑μοντέλου, με τον δείκτη επίλυσης στον κάθετο άξονα και το κόστος ανά εργασία στον οριζόντιο. Η σκιασμένη έλλειψη γύρω από κάθε σημείο απεικονίζει το ±1σ run‑to‑run spread, δείχνοντας το εύρος διακύμανσης ανάμεσα σε επαναλήψεις. Η ανάλυση αναδεικνύει τα δυνατά σημεία του GitHub Copilot σε ολοκλήρωση εργασιών και αποδοτικότητα tokens, αλλά και τη φυσική μεταβλητότητα τέτοιων δοκιμών.

Το agentic harness του GitHub Copilot υποστηρίζει 20+ frontier μοντέλα από τις οικογένειες GPT, Claude, Gemini και MAI, ενώ δέχεται bring your own key για open‑source και τοπικά μοντέλα. Έτσι μπορείτε να επιλέξετε μοντέλο ανάλογα με δυνατότητες και κόστος ανά εργασία, ή να αφήσετε το Auto model selection να ισορροπήσει πρόθεση εργασίας και «υγεία» μοντέλων για βέλτιστη οικονομία tokens.

Η αρχιτεκτονική πολλαπλών μοντέλων ενεργοποιεί και δυνατότητες σε επίπεδο harness που δεν είναι εφικτές σε vendor harnesses. Το Rubber Duck, για παράδειγμα, εφαρμόζει cross‑model‑family critique, όπου ένα μοντέλο αξιολογεί το αποτέλεσμα άλλου, βελτιώνοντας την ποιότητα πέρα από ό,τι μπορεί να πετύχει μεμονωμένο μοντέλο.

Τα benchmarks είναι ένα μόνο σήμα ανάμεσα σε πολλά. Η ομάδα συνεχίζει να βελτιώνει ποιότητα σε benchmarks, μετρικές πραγματικής χρήσης και online πειράματα, με στόχο να αξιοποιείται αποδοτικά κάθε token.

Συνολικά, το GitHub Copilot προσφέρει επίλυση εργασιών σε επίπεδα αντίστοιχα με τα κορυφαία vendor harnesses, με λιγότερα tokens σε αρκετές ρυθμίσεις, χωρίς να «κλειδώνει» τον χρήστη σε ένα μόνο μοντέλο χάρη στη multi‑model αρχιτεκτονική. Για τους developers αυτό σημαίνει συγκρίσιμη ολοκλήρωση εργασιών με χαμηλότερο κόστος σε tokens, διατηρώντας την ελευθερία επιλογής του καταλληλότερου μοντέλου.

Η ίδια agentic υποδομή τροφοδοτεί όλες τις σχετικές εμπειρίες του Copilot. Η δουλειά συνεχίζεται για περαιτέρω βελτιώσεις σε ποιότητα, αποδοτικότητα και ευελιξία. Δοκιμάστε το GitHub Copilot με το μοντέλο της επιλογής σας, συγκρίνετε προσεγγίσεις στις καθημερινές εργασίες σας και δείτε πώς αποδίδουν διαφορετικά μοντέλα και στρατηγικές agents στο δικό σας περιβάλλον.

Μεθοδολογία δοκιμών
Ελεγχόμενες, αναπαραγώγιμες συνθήκες: κάθε agent τρέχει με ισοδύναμες ρυθμίσεις ανά μοντέλο, εργασία και περιβάλλον.
Όλα τα runs με χρονικό όριο δύο ωρών. Οι agents εκτελούνται μη‑διαδραστικά, single‑turn, με απενεργοποιημένα web‑tools και όλα τα εργαλεία ενεργά.
TerminalBench2 analysis: Προεπιλεγμένες ρυθμίσεις agents και reasoning effort στο medium (π.χ. tool search ενεργό για Claude Code και το Copilot CLI χρησιμοποιεί το github‑mcp‑server). Το Codex και το Claude Code χρησιμοποιούν απευθείας endpoints Anthropic και OpenAI. Για πληρότητα και αξιοπιστία, τυχόν ελλείποντα δεδομένα ή αποτυχίες υποδομής επαναλήφθηκαν έως ότου παραχθούν αποτελέσματα και για τα 89 tasks του TerminalBench2. Σφάλματα που παρήχθησαν από τα μοντέλα διατηρήθηκαν στην ανάλυση. Κάθε μοντέλο αξιολογήθηκε σε πέντε ανεξάρτητα runs, ενώ το Copilot δοκιμάστηκε σε δύο ξεχωριστές παρτίδες αξιολόγησης για σύγκριση με Claude Code και Codex.
All benchmarks: Όλα τα ζεύγη agent‑και‑μοντέλου εξομαλύνθηκαν στο ίδιο μέγεθος context window, ίδια όρια prompt tokens, reasoning effort (medium) και ρυθμίσεις—χωρίς tool search, χωρίς MCP servers. Χρήση μόνο των προεπιλεγμένων built‑in εργαλείων του κάθε harness. Ανωμαλίες υποδομής και επιδράσεις δικτυακής πρόσβασης αποκλείστηκαν για δίκαιες συγκρίσεις. Για μικρότερα benchmarks (<100 περιπτώσεις) πραγματοποιήθηκαν πέντε ανεξάρτητα runs και αναφέρεται το καλύτερο. Όλες οι μετρικές ως pass@1. Οι εξομαλύνσεις αυτές εξηγούν διαφορές από δημόσιες υποβολές που συνήθως χρησιμοποιούν υψηλότερο reasoning effort και άλλες ρυθμίσεις.

Από την ομάδα:
Principal Software Engineer in CodeAI and GitHub Copilot Coding Agents
Partner Architect at GitHub Copilot

Το «House of the Dragon» έκανε πρεμιέρα με 21,5 εκατ. θεατές σε τρεις ημέρες, ελαφρώς κάτω από τη Σεζόν 2

Η πρεμιέρα της Σεζόν 3 του «House of the Dragon» κατέγραψε 21,5 εκατομμύρια θεατές παγκοσμίως στις τρεις πρώτες ημέρες διάθεσης, σύμφωνα με τη Warner Bros. Discovery.

Ο αριθμός προκύπτει από συνδυασμό των μετρήσεων της Nielsen για το καλωδιακό HBO και των εσωτερικών στοιχείων της Warner Bros. Discovery για τα streams στο HBO Max. Το σύνολο αντιστοιχεί σε πτώση 8% σε σχέση με την τριήμερη τηλεθέαση που σημείωσε η πρεμιέρα της Σεζόν 2 το 2024. Η δεύτερη σεζόν είχε ξεπεράσει τα 23,4 εκατομμύρια θεατές στο ίδιο διάστημα, με τη Σεζόν 3 πάντως να ανταγωνίζεται φέτος τη θέαση με το FIFA World Cup.

Η WBD αναφέρει επίσης ότι την εβδομάδα πριν από την πρεμιέρα της Σεζόν 3, με τίτλο «Salt and Sea, Fire and Blood», η θέαση της Σεζόν 2 τριπλασιάστηκε σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα. Η Σεζόν 1 καταγράφει πλέον κατά μέσο όρο 92,2 εκατομμύρια θεατές ανά επεισόδιο.

Το «House of the Dragon» έκανε πρεμιέρα το 2022 ως το πρώτο prequel του «Game of Thrones». (Το δεύτερο, «A Knight of the Seven Kingdoms», έκανε πρεμιέρα νωρίτερα φέτος.) Η Σεζόν 2 προβλήθηκε το 2024. Η Σεζόν 3 περιλαμβάνει οκτώ επεισόδια, με το φινάλε να προβάλλεται στις 9 Αυγούστου. Η σειρά έχει ήδη ανανεωθεί για τέταρτη σεζόν, με πρεμιέρα το 2028.

Στο καστ του «House of the Dragon» συμμετέχουν οι Matt Smith, Emma D’Arcy, Olivia Cooke, Steve Toussaint, Rhys Ifans, Fabien Frankel, Ewan Mitchell, Tom Glynn-Carney, Sonoya Mizuno, Harry Collett, Bethany Antonia, Phoebe Campbell, Phia Saban, Jefferson Hall, Matthew Needham, James Norton, Tom Bennett, Kieran Bew, Kurt Egyiawan, Freddie Fox, Clinton Liberty, Gayle Rankin και Abubakar Salim. Showrunner είναι ο Ryan Condal, ο οποίος συνδημιούργησε τη σειρά μαζί με τον συγγραφέα του «Game of Thrones» George R. R. Martin. Και οι δύο είναι εκτελεστικοί παραγωγοί, μαζί με τους Sara Hess, Melissa Bernstein, Kevin de la Noy, Vince Gerardis, David Hancock και Philippa Goslett.

Νέα μελέτη εντοπίζει «κρυφά σήματα» πριν από ορισμένους μεγάλους σεισμούς

Η πρόβλεψη των σεισμών παραμένει ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα της γεωεπιστήμης. Νέα διεθνής μελέτη υποστηρίζει ότι ορισμένα «κρυφά σημάδια» μπορεί να εμφανίζονται πριν από κάποιους μεγάλους σεισμούς, ανοίγοντας δρόμο για πιο στοχευμένη παρακολούθηση.

Την έρευνα υπογράφουν επιστήμονες από το Γερμανικό Ερευνητικό Κέντρο Γεωεπιστημών GFZ Helmholtz, με επικεφαλής τον Δρ. Sadegh Karimpouli και την Καθ. Δρ. Patricia Martínez-Garzón, σε συνεργασία με διεθνείς ομάδες. Ανέπτυξαν μια προσέγγιση βασισμένη σε δεδομένα που εντοπίζει χαρακτηριστικές αλλαγές στη σεισμική δραστηριότητα πριν από την εκδήλωση ορισμένων μεγάλων σεισμών. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Nature Communications.

Η πρόκληση παραμένει μεγάλη: ο ακριβής χρόνος, τόπος και μέγεθος ενός σεισμού δεν είναι σήμερα προβλέψιμα. Η έρευνα εστιάζει σε προσεισμικά φαινόμενα, δηλαδή μοτίβα που μπορεί να προηγούνται μεγάλων γεγονότων, όπως προσεισμοί ή φαινόμενα αργής ολίσθησης στην περιοχή του μελλοντικού επικέντρου. Τα σήματα αυτά ποικίλλουν σημαντικά ανάλογα με τον τύπο ρήγματος, τα όρια πλακών και τις τοπικές γεωλογικές συνθήκες.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μη επιβλεπόμενη μηχανική μάθηση, επιτρέποντας στα ίδια τα δεδομένα να «αποκαλύψουν» τη δομή τους, χωρίς προκαθορισμένα κριτήρια. «Αντί να αναζητούμε συγκεκριμένα προσεισμικά σήματα, αφήνουμε τα δεδομένα να αποκαλύψουν τη δική τους δομή και αξιοποιούμε τη λεγόμενη μη επιβλεπόμενη μάθηση, στην οποία τα διαγνωστικά κριτήρια δεν είναι προκαθορισμένα», αναφέρει ο κύριος συγγραφέας της μελέτης Δρ. Sadegh Karimpouli, επιστήμονας στο Τμήμα 4.2 «Γεωμηχανική και Επιστημονικές Γεωτρήσεις» του GFZ. Η προσέγγιση έχει χρησιμοποιηθεί και σε πρώιμο εντοπισμό κατολισθήσεων και ηφαιστειακών εκρήξεων.

Κεντρική καινοτομία είναι η μετάβαση από την ανάλυση μεμονωμένων σεισμών στη μελέτη «οικογενειών» σεισμικών γεγονότων, ομάδων δηλαδή που συνδέονται στενά στον χώρο, τον χρόνο και το μέγεθος. «Οι σεισμοί δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα· επηρεάζουν ο ένας τον άλλον και όσο πιο κοντά πλησιάζει το γεγονός της ρήξης, τόσο πιο ισχυρή γίνεται αυτή η επιρροή», εξηγεί ο συνδιοργανωτής της μελέτης Καθ. Marco Bohnhoff, επικεφαλής του Τμήματος 4.2 «Γεωμηχανική και Επιστημονικές Γεωτρήσεις» του GFZ. «Αναλύοντας τη συλλογική τους συμπεριφορά, μπορούμε να αποτυπώσουμε καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο συσσωρεύεται η τάση στον φλοιό της Γης πριν από μεγάλα γεγονότα».

Η ομάδα εξήγαγε πλήθος φυσικών και στατιστικών χαρακτηριστικών της σεισμικότητας, όπως η ομαδοποίηση, ο χωρικός εντοπισμός και δείκτες που σχετίζονται με την τάση. Με αλγόριθμο μη επιβλεπόμενης μάθησης, οι «οικογένειες» ομαδοποιήθηκαν αυτόματα σε κατηγορίες που αντιστοιχούν σε διαφορετικά στάδια εξέλιξης της τάσης. Η ίδια λογική είχε δοκιμαστεί με επιτυχία σε εργαστηριακά πειράματα· ζητούμενο ήταν αν αποδίδει και στη φύση.

Η μέθοδος εφαρμόστηκε σε καλά τεκμηριωμένες ακολουθίες με γνωστά προσεισμικά φαινόμενα: τον σεισμό Mw 7.8 στο Καχραμανμαράς (Τουρκία) το 2023 σε όριο πλακών οριζόντιας ολίσθησης, τον Mw 6.1 στη Λ’ Άκουιλα (Ιταλία) το 2009 σε σύστημα κανονικών ρηγμάτων και τον Mw 8.1 στο Ικίκε (Χιλή) το 2014 σε ζώνη καταβύθισης. Σε κάθε περίπτωση εντοπίστηκε μια διακριτή κατηγορία σεισμικότητας πριν από τον κύριο σεισμό.

Αυτά τα «κρίσιμα» μοτίβα χαρακτηρίζονται από τρεις ομάδες γνωρισμάτων. «Παρατηρούμε μια μετάβαση από σχετικά σταθερές δραστηριότητες —γνωστές από προηγούμενη δραστηριότητα στην περιοχή— σε μια πιο οργανωμένη, κρίσιμη κατάσταση λίγο πριν από τη ρήξη», αναφέρει ο Karimpouli. Ανάλογα με την περίπτωση, οι αλλαγές εμφανίστηκαν εβδομάδες έως και μήνες πριν από τον κύριο σεισμό.

Η μελέτη αναδεικνύει και έναν σημαντικό περιορισμό: δεν προηγείται όλων των σεισμών μια ανιχνεύσιμη προετοιμασία. Για τον σεισμό στο Αματρίτσε (Ιταλία, 2016) δεν προέκυψε σαφής «κρίσιμη» κατηγορία σε σχέση με την προηγούμενη δραστηριότητα, ενώ στο Νότο (Ιαπωνία, 2024) η παρατεταμένη σμηνοσεισμική δραστηριότητα δεν εξελίχθηκε σε καθαρό προσεισμικό σήμα. «Αυτή η μεταβλητότητα αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα τόσο των συνθηκών παρακολούθησης όσο και των σεισμικών διεργασιών», αναφέρει η συνδιοργανώτρια της μελέτης Καθ. Patricia Martínez-Garzón. «Ορισμένα ρήγματα ενδέχεται να διαρραγούν χωρίς εμφανή σεισμικά προειδοποιητικά σημάδια, γεγονός που αποτελεί σημαντική πρόκληση για την πρόγνωση». Η διερεύνηση των συνθηκών υπό τις οποίες οι προπαρασκευαστικές διεργασίες εμφανίζονται και είναι ανιχνεύσιμες αποτελεί βασικό στόχο του ERC Starting Project QUAKEHUNTER της Martínez-Garzón, που χρηματοδοτεί την παρούσα έρευνα.

Για την πρακτική αξιοποίηση, η ομάδα δοκίμασε την προσέγγιση και προοπτικά στις ίδιες ακολουθίες. Η ανάλυση βασίζεται σε προηγούμενους σεισμούς της περιοχής και ενημερώνεται συνεχώς με νέα γεγονότα, ώστε να εντοπίζεται πότε η δραστηριότητα αποκλίνει από τα καθιερωμένα μοτίβα. Η αιφνίδια εμφάνιση νέας κατηγορίας συμπεριφοράς μπορεί να υποδηλώνει είσοδο σε πιο κρίσιμη κατάσταση. «Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να προβλέψουμε τους σεισμούς με ντετερμινιστικό (απόλυτο) τρόπο», τονίζει ο Karimpouli. «Αλλά παρέχει ένα ισχυρό εργαλείο για να αναγνωρίζουμε πότε ένα σύστημα ρηγμάτων συμπεριφέρεται διαφορετικά από το συνηθισμένο».

«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η μηχανική μάθηση μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό των προπαρασκευαστικών φάσεων των σεισμών, όταν αυτές υπάρχουν και είναι ανιχνεύσιμες από τα εγκατεστημένα όργανα», αναφέρει η Martínez-Garzón. «Το επόμενο βήμα είναι να ενσωματώσουμε τέτοιες προσεγγίσεις στην παρακολούθηση σε πραγματικό χρόνο και να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί ορισμένοι σεισμοί δείχνουν σαφή σήματα, ενώ άλλοι όχι».