Ερευνητές εντόπισαν παράξενη δομή «dragonball» σε μαλάκιο της Νότιας Σινικής Θάλασσας

Επιστήμονες ανακάλυψαν ένα μικροσκοπικό οργανίδιο που δεν μοιάζει με κανένα άλλο στη Γη, κρυμμένο μέσα σε ένα μυστηριώδες πλάσμα των βαθέων υδάτων.

Το ονόμασαν «dragonball» επειδή εντοπίζεται στο divine dragon glistenworm (Chaetoderma shenloong), ένα σπάνιο και δυσπρόσιτο μαλάκιο που βρέθηκε θαμμένο βαθιά στη λάσπη σε δύο σημεία διαφυγής μεθανίου στη Νότια Σινική Θάλασσα και, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη μελέτη, σε ένα ακόμη σημείο ανοιχτά της Ιαπωνίας.

Όταν το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά το 2024, κατατάχθηκε στα 10 πιο αξιοσημείωτα ευρήματα της χρονιάς από το World Register of Marine Species (WoRMS).

Σήμερα, το divine glistenworm εξακολουθεί να τραβά την προσοχή των ερευνητών.

Δείγματα που ανασύρθηκαν από σημείο διαφυγής μεθανίου στη Νότια Σινική Θάλασσα αποκάλυψαν έναν πεπτικό αδένα γεμάτο με «dragonballs».

Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στο Nature Communications.

Η ονομασία «dragonball» είναι φόρος τιμής στη γνωστή σειρά manga του Ακίρα Τοριγιάμα. Χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια νέα δομή που οι επιστήμονες εντόπισαν μέσα στις μεμβράνες ορισμένων κυττάρων του πεπτικού συστήματος του μαλάκιου.

Όταν οι ερευνητές ανέλυσαν αυτά τα μικροσκοπικά διαμερίσματα, διαπίστωσαν ότι το εσωτερικό τους είναι εξαιρετικά πολύπλοκο.

Κάθε dragonball περιβάλλεται από περισσότερες από 20 στιβάδες μεμβράνης και φιλοξενεί εκατοντάδες βακτήρια που μπορούν να αξιοποιούν χημική ενέργεια, αντί για το φως του ήλιου, για την παραγωγή οργανικής ύλης.

Στα σκοτεινά βάθη της θάλασσας, η λειτουργία του dragonball μπορεί να είναι καθοριστική για την επιβίωση.

Ερευνητές από την Ιαπωνία και την Κίνα υποστηρίζουν ότι τα dragonballs είναι τα πρώτα εξειδικευμένα οργανίδια που αφιερώνονται στη χημειοσύνθεση.

Τα παρομοιάζουν με μικρές «φάρμες» βακτηρίων.

Πιθανότατα βοηθούν στην καλλιέργεια ειδικών μικροοργανισμών που μπορούν να οξειδώνουν θείο, εκτιμούν οι ερευνητές, μετατρέποντας αυτή τη χημική ουσία σε οργανική ενέργεια.

«Ένα σημαντικό επιστημονικό εύρημα μετά την ανακάλυψη του πρώτου υδροθερμικού πεδίου στα βάθη της θάλασσας στο ρήγμα των Γκαλαπάγκος το 1977 ήταν ότι πολλά ζώα που ζουν σε αναγωγικά περιβάλλοντα, όπως τα θερμά πεδία και τα ψυχρά διαρροϊκά σημεία, αντλούν την ενέργεια και τα θρεπτικά τους συστατικά “τρέφοντας” συμβιωτικά βακτήρια που πραγματοποιούν χημειοσύνθεση χρησιμοποιώντας ανόργανες χημικές ουσίες», εξηγούν οι συγγραφείς.

Ήταν ήδη γνωστό ότι ορισμένα ζώα των βαθέων υδάτων φιλοξενούν χημειοσυνθετικά βακτήρια σε εξειδικευμένα κύτταρα που ονομάζονται βακτηριοκύτταρα.

Τα dragonballs, όμως, φαίνεται πως είναι νέα διαμερίσματα μέσα σε αυτά τα κύτταρα. Δεν έχουν παρατηρηθεί σε άλλα μαλάκια ή σε σωληνόμορφα σκουλήκια.

Με τη βοήθεια αλληλούχισης DNA, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα dragonballs περιέχουν μόνο ένα είδος συμβιωτικού βακτηρίου που οξειδώνει θείο.

Δεν έχει ακόμη γίνει κατανοητό γιατί τα βακτήρια συσσωρεύονται μέσα στα dragonballs, υπάρχουν όμως ορισμένες ερμηνείες.

Τα glistenworms περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους θαμμένα στα ιζήματα του βυθού, όπου το οξυγόνο είναι ιδιαίτερα περιορισμένο.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι κάποια στιγμή το glistenworm διασπά ορισμένες από τις μεμβράνες των dragonballs μέσα στα βακτηριοκύτταρά του, απελευθερώνοντας έτσι τα ωφέλιμα βακτήρια στο υπόλοιπο κύτταρο για να χωνευτούν.

Με αυτόν τον τρόπο, το glistenworm θα μπορούσε να αντλεί τροφή από τις κυτταρικές του «φάρμες».

Αυτό πιθανότατα δεν μπορεί να γίνει μέσα στα ίδια τα dragonballs, καθώς οι ερευνητές δεν βρήκαν λυσοσώματα, τα πεπτικά κυστίδια του κυττάρου, στο εσωτερικό τους.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη εξήγηση.

Στα μεγάλα βάθη, όπου το οξυγόνο είναι λιγοστό, η διατήρηση των βακτηρίων μέσα σε ένα dragonball ίσως εμποδίζει την κατανάλωση ενός περιορισμένου πόρου, αφήνοντας περισσότερο οξυγόνο για το ίδιο το glistenworm.

«Ωστόσο», παραδέχονται οι συγγραφείς της μελέτης, «λόγω της έλλειψης ζωντανών δειγμάτων για πειραματισμό, αυτή η υπόθεση βασίζεται κυρίως σε συσχετιστικά στοιχεία και χρειάζεται φυσιολογική επιβεβαίωση».

Ένα από τα μαλάκια που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή την πρόσφατη ανάλυση συλλέχθηκε τυχαία από σημείο διαρροής κοντά σε λασποηφαίστειο ανοιχτά των ιαπωνικών ακτών, διευρύνοντας τη γνωστή εξάπλωση του είδους.

«Η ανακάλυψή μας μιας προσαρμογής σε μία από τις λιγότερο κατανοητές ομάδες ζώων αναδεικνύει πόσο λίγα γνωρίζουμε για το δυναμικό των θαλάσσιων ασπόνδυλων, ειδικά των βαθύβιων ενδοβενθικών ταξινομικών ομάδων», καταλήγουν οι συγγραφείς.

Το divine dragon glistenworm ίσως δείχνει τον δρόμο.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Nature Communications.

Πηγή: sciencealert.com.