Το νέο φιλμ δράσης του Netflix με τον Alan Ritchson αντιμετωπίζει ένα μόνο εξωγήινο μηχάνημα — και αυτό αρκεί για να ξεπεράσει σε αξιοπιστία και ένταση ολόκληρη τη σειρά του Michael Bay. Η διαφορά δεν είναι στα εφέ, αλλά στο πώς αντιμετωπίζονται οι ανθρώπινοι χαρακτήρες και η απειλή που αντιμετωπίζουν.
Η βασική ιδέα του «War Machine» δεν είναι πρωτότυπη: μια ομάδα ανθρώπων αντιμετωπίζει ένα εξωγήινο σκάφος που έχει προσγειωθεί στη Γη. Αυτό ακούγεται σαν τη σύνοψη κάθε δεύτερης ταινίας επιστημονικής φαντασίας των τελευταίων τριάντα χρόνων. Και όμως, ο σκηνοθέτης Patrick Hughes καταφέρνει κάτι που ο Michael Bay δεν κατάφερε ποτέ σε έξι ταινίες «Transformers»: να κάνει τον θεατή να νιώσει πραγματικά τον κίνδυνο.
Η αφετηρία είναι απλή. Μια ομάδα υποψήφιων Army Rangers βρίσκεται στη μέση μιας εκπαιδευτικής αποστολής — χωρίς πραγματικά όπλα, χωρίς επικοινωνία, χωρίς υποστήριξη. Ακριβώς τότε προσγειώνεται στην ίδια περιοχή ένα εξωγήινο σκάφος που δεν ήρθε για να κάνει διπλωματία. Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ που λειτουργεί περισσότερο ως space horror παρά ως blockbuster δράσης — και αυτό είναι ακριβώς η δύναμή του.
Ο Alan Ritchson υποδύεται τον 81, έναν έμπειρο στρατιώτη που παλεύει με ενοχές επιβίωσης μετά τον θάνατο του αδερφού του στο Αφγανιστάν. Δεν είναι ο τέλειος ήρωας — οι ανώτεροί του θέλουν να τον αποκλείσουν από το πρόγραμμα. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση δίνει στον χαρακτήρα βάθος που σπάνια βλέπεις σε ταινίες αυτού του είδους. Παράλληλα, οι υπόλοιποι στρατιώτες δεν είναι ακόμα ομάδα — πρέπει να μάθουν να συνεργάζονται υπό πίεση, γιατί εναλλακτική δεν υπάρχει.
Αυτό που κάνει το «War Machine» πειστικό είναι η αίσθηση αδυναμίας. Οι χαρακτήρες δεν έχουν τρόπο να αντιμετωπίσουν το μηχάνημα με ίσους όρους — κρύβονται, τρέχουν, προσπαθούν να επιβιώσουν. Κάθε φορά που το σκάφος εμφανίζεται, η ένταση ανεβαίνει αληθινά. Αντίθετα, στα «Transformers» οι τεράστιοι ρομπότ χάνουν συνεχώς στόχους που βρίσκονται μπροστά τους, ενώ ο Mark Wahlberg κάποια στιγμή μονομαχεί με ένα γιγάντιο bot κρατώντας ένα σπαθί — σε ταινία που έχει ενσωματώσει και τη μυθολογία του Βασιλιά Αρθούρου στο σύμπαν των Transformers. Η αναλογία με τους Stormtroopers του Star Wars που δεν πετυχαίνουν ποτέ τίποτα δεν είναι τυχαία.
Το «War Machine» δεν προσπαθεί να εξηγήσει γιατί ήρθαν οι εξωγήινοι ή ποια είναι η κοσμική τους αποστολή. Απλώς συμβαίνει — όπως στο «Independence Day», όπου η εισβολή δεν χρειάζεται φιλοσοφική δικαίωση. Μερικές φορές, η απλότητα είναι η πιο έξυπνη επιλογή. Το φιλμ ξέρει τι είναι και δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Αυτή η αυτογνωσία — σπάνια στο είδος — είναι που το κάνει να ξεχωρίζει.
Το τέλος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο sequel, και δεδομένης της οικονομικής άνεσης που έχει αποκτήσει το Netflix τελευταία, αυτό δεν φαίνεται απίθανο. Αν η σειρά διατηρήσει αυτή την ισορροπία μεταξύ δράσης και ανθρώπινης αφήγησης, θα έχει κάτι που τα «Transformers» δεν κατάφεραν ποτέ να χτίσουν: έναν λόγο να νοιαστείς για τους ανθρώπους που πολεμούν.
