Neuromancer: Στις 22 Ιανουαρίου στο Apple TV η πρώτη τηλεοπτική μεταφορά

Στις 22 Ιανουαρίου το Apple TV κυκλοφορεί την πολυαναμενόμενη μεταφορά του Neuromancer. Σε συνέντευξη στο WIRED, οι ηθοποιοί Briana Middleton, Callum Turner και οι showrunners Graham Roland και JD Dillard μιλούν για το πώς έφεραν στην οθόνη το κλασικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του William Gibson και την ευθύνη που το συνοδεύει.

Η Middleton, που υποδύεται τη Molly, έδειξε στο τέλος μιας κλήσης της ένα εύρημα από παλαιοπωλείο: ένα τεύχος του WIRED από το 1995 με τον Keanu Reeves στο εξώφυλλο και τον τίτλο “William Gibson on the making of Johnny Mnemonic”. «Ήταν οκτώ δολάρια», είπε, σχολιάζοντας πόσο απίθανο ήταν το τυχαίο αυτό στιγμιότυπο λίγο πριν μιλήσει για τη σειρά.

Το Neuromancer κυκλοφόρησε το 1984, όταν οι χάκερ δεν ήταν cool—ούτε CEOs. Ο Gibson παρουσίασε έννοιες όπως ο κυβερνοχώρος, οι διεπαφές εγκεφάλου–υπολογιστή και πανίσχυρες τεχνητές νοημοσύνες, πολύ πριν γίνουν κυρίαρχες. Ήρωας είναι ο Case, ένας νεαρός «τζόκεϊ» υπολογιστών που συνδέεται στο δίκτυο από υποδοχή στο κεφάλι του. Συμμαχεί με τη Molly και τον πρώην στρατιωτικό Armitage για να διεισδύσουν στην εκτός Γης κατοικία της οικογένειας Tessier-Ashpool, που πλούτισε από την τεχνολογική της εταιρεία. Η Molly πρωτοεμφανίστηκε στο διήγημα Johnny Mnemonic, ενώ η σχέση της με τον Case θυμίζει το δίδυμο Neo–Trinity του The Matrix.

«Είναι ένα τεράστιο, θεμελιακό βιβλίο», λέει ο Roland. «Δεν το είχα διαβάσει μέχρι το καλοκαίρι του 2020, αλλά ήξερα πως ήταν μια από τις “λευκές φάλαινες”. Ενέπνευσε πάρα πολλά και για χρόνια προσπαθούσαν να το διασκευάσουν». Ο Turner προϊδεάζει για το εύρος: «Ο κόσμος θα ζήσει μια άγρια διαδρομή. Είναι έπος. Είναι Blade Runner, είναι 2001: A Space Odyssey, είναι The Fifth Element. Για πρώτη φορά έρχεται στις οθόνες μας, κι αυτό είναι μεγάλη στιγμή για μας και τους φίλους της επιστημονικής φαντασίας». Η Middleton περιγράφει πώς διαχειρίστηκε τις προσδοκίες: «Ήταν πιο εύκολο να μη φοβηθώ όσο ήμασταν μέσα στη “φούσκα” του γυρίσματος. Κάποιες φορές απλώς κλείνω τον υπολογιστή και δεν το σκέφτομαι».

Τα δικαιώματα πέρασαν από την Skydance. «Μου έδωσαν το βιβλίο και είπαν ότι τα δικαιώματα θα ξαναγίνουν διαθέσιμα και ότι θα δοκιμάζαμε σειρά αντί για ταινία ή πολλές ταινίες. Έβγαζε τόσο νόημα», θυμάται ο Roland. Ο Dillard συμπληρώνει: «Ήταν μια ωραία σύμπτωση· μιλούσαμε και οι δύο με τους ίδιους ανθρώπους. Είπαμε: γιατί να μην το κάνουμε μαζί;».

Στους παραγωγούς βρίσκεται και ο Drake μέσω της DreamCrew. «Ο Drake ήταν πάντα φαν του Neuromancer και ως storyteller έχει εξαιρετικό γούστο», λέει ο Dillard, αποδίδοντας την πραγματική δύναμη στην ομάδα της DreamCrew. Ο Jason Shrier, επικεφαλής ταινίας και TV στη DreamCrew, συμμετέχει στον “brain trust” της σειράς και έχει σχέσεις με την Anonymous Content και τη Skydance, κάτι που βοήθησε να ευθυγραμμιστούν τα κομμάτια για την απόκτηση των δικαιωμάτων.

Καθοριστική ήταν και η σχέση με τον Gibson. «Εκείνος θα αποφάσιζε ποιος θα έπαιρνε τα δικαιώματα», λέει ο Roland. «Ξέραμε ότι υπήρχαν πολύ πιο “μεγάλα” ονόματα. Αλλά ένιωθα πως έχει ένα αντικουλτουρέ ύφος και ότι δεν θα μετρούσε που είμαστε “κανένας”. Αν δείχναμε το πάθος μας και μια προσεγμένη παρουσίαση, θα είχαμε τις ίδιες πιθανότητες». Ο Dillard σημειώνει: «Ήταν η πρώτη φορά που είδαμε το Neuromancer ως “ζωντανό” κείμενο—ακούγοντας πού δυσκολεύτηκε ο Bill, τι τον άγχωνε, τι τον εξέπληξε ότι λειτούργησε και τι θα ήθελε να είχε χρόνο να κάνει».

Για το ύφος της διασκευής, οι δημιουργοί απέφυγαν να «ξεπεράσουν» το Cyberpunk 2077. «Ο Gibson δεν αντιλαμβανόταν ποτέ τον κόσμο του Neuromancer ως δυστοπία», αναφέρει ο Dillard. «Στόχος μας ήταν να ξαναζωντανέψουμε το συναίσθημα της πρώτης ανάγνωσης το 1984. Αν βάλεις αναφορά στο Blade Runner, είσαι ήδη από πίσω». Στην επιλογή του production designer Luke Hull (Chernobyl, Andor) αστειεύονται πως «το Neuromancer είναι Chernobyl συν Andor—παλιό σχολείο και hi-fi που συγκρούονται». Ο Roland προσθέτει ότι από το teaser κιόλας «βλέπεις μια τεχνολογία στα τέλη ’60–αρχές ’70 που δεν υπήρχε στον δικό μας κόσμο τότε. Θέλαμε να δηλώσουμε: μη ψάχνετε την εκδοχή του κινητού σας μετά από 50 χρόνια. Είναι δικός του κόσμος».

Η δράση στο hacking αντιμετωπίζεται με διακύβευμα και σωματικό κόστος. «Ο Bill είχε φανταστεί τον Case ως “νευρολογικό αθλητή”», λέει ο Dillard. «Το υιοθετήσαμε: έχει κόστος, απαιτεί “δαπάνη” για να το κάνεις».

Ο Turner προτιμά να μένει στο παρόν της ερμηνείας: «Προσπαθώ να μην σκέφτομαι τη σημασία και να εστιάζω στις σκηνές. Οι σεναριογράφοι είχαν την έγκριση του Gibson, τα σενάρια ήταν λαμπρά και ο κόσμος τόσο λεπτομερής και αληθινός. Μπορείς σχεδόν να τον μυρίσεις». Ο Roland θυμάται την πρώτη συνάντηση στο Βανκούβερ: «Μας αφαίρεσε το βάρος, λέγοντας πως δεν περίμενε κατά λέξη μετάφραση. Μάλιστα είπε ότι πάντα ήθελε να κάνει μια μεγαλύτερη ιστορία για τους Tessier-Ashpool και, αν ψάχναμε χώρους για ελευθερίες, αυτός θα ήταν ένας». Έτσι γεννήθηκε εκείνη η υποπλοκή.

Στο σχεδιασμό πλατό, ο Dillard «φύτεψε σημαία»: «Όσο γίνεται, θέλαμε αισθητική εντός κάμερας. Πρακτικά μέσα». Αυτό οδήγησε και στην απόφαση για γυρίσματα στην Ιαπωνία, ώστε να αποδοθεί η Chiba City χωρίς να χάνεται η υφή του τόπου. Πρώτα προσέλαβαν τον production designer, πριν από κάθε άλλο επικεφαλής τμήματος, ώστε τα props και η concept art να τροφοδοτήσουν και το γράψιμο. «Είναι μια πολύ custom εκδοχή του μέλλοντος», λέει ο Dillard. «Όλα έπρεπε να κατασκευαστούν και να σχεδιαστούν—όχι πράγματα που βρίσκεις απλώς σε ένα prop shop. Έτσι προκύπτει η αίσθηση του Neuromancer: υφή, γείωση, ρεαλισμός».

Για το “deck” του Case, το τερματικό πρόσβασης στη μήτρα, «είδαμε πολλά σχέδια», λέει ο Dillard. «Ήμασταν έτοιμοι να πούμε “αυτό είναι”, κι ο Luke έφερε άλλο ένα—κι αυτό κρατήσαμε. Θέλαμε κάτι που να μην είναι απλώς ένα laptop, αλλά ένας “σταθμός”».

Στη μουσική υπέγραψαν οι Son Lux. «Θέλαμε το Neuromancer να νιώθει διαφορετικό, όχι “cyberpunk”», λέει ο Dillard. «Όπως κάθε τμήμα τίμησε τον ρετρο-φουτουρισμό, το ίδιο ζητήσαμε και από τον συνθέτη». Οι Son Lux, γνωστοί από το Everything Everywhere All at Once, «βρήκαν τη δική του ηχητική υπογραφή».

Για το καστ, ο Roland θυμάται: «Είχαμε δύο-τρία σενάρια όταν αρχίσαμε να μιλάμε για casting. Η Apple είχε εξαιρετική εμπειρία με τον Callum στο Masters of the Air και μας ενθάρρυνε να τον δούμε. Ήταν το πρώτο και μοναδικό ραντεβού. Μέσα σε πέντε λεπτά ακούγοντάς τον, είπαμε: “Αυτός είναι”».

Πηγή: share.google.