Η κριτική του The Nice Ones: ανησυχητική ιστορία εισβολής με καλοκαιρινή επιφάνεια

Το The Nice Ones του Peter Stylianou είναι μια ανησυχητική ιστορία για διαταραγμένα μυαλά και Unidentified Aerial Phenomena, που προσπαθεί να κερδίσει τον θεατή.
Στον κινηματογράφο οι λήψεις με drones είναι πια συνηθισμένες, όμως αυτό το βρετανικό indie sci-fi των 80.000 λιρών δείχνει οπτική ευστροφία, καθώς τις αποφεύγει σχεδόν πλήρως, παρότι η ταινία κυριαρχείται από οντότητες που θυμίζουν drone. Αντί γι’ αυτό, επιλέγει μια υπαινικτική προσέγγιση: η ηρωίδα Κέιτ, την οποία υποδύεται η Joelle Rae, κοιτάζει έξω από το παράθυρο σε μια διαδρομή με αυτοκίνητο, προς τον νυχτερινό ουρανό, όταν μια κουκκίδα φωτός λάμπει, εκτοξεύει μια δέσμη λέιζερ προς το έδαφος και ύστερα χάνεται σε ένα σύννεφο.
Η Κέιτ συζητά αυτό το παράξενο περιστατικό με τον σύντροφό της, Ντέιλ, τον οποίο υποδύεται ο Emrhys Cooper, καθώς πηγαίνουν σε μια συνάντηση της παλιάς παρέας του από το πανεπιστήμιο, σε ένα Airbnb στην εξοχή. Η Κέιτ δεν νιώθει άνετα ανάμεσα στους φίλους του και δέχεται πειράγματα όταν επαναλαμβάνει την ιστορία με το UFO της, ή με τα Unidentified Aerial Phenomena, όπως αποκαλούνται σήμερα. Υπάρχουν επίσης υπαινιγμοί για το ψυχιατρικό της ιστορικό: κάποτε είχε αντιμετωπίσει έναν κακοποιητικό σύντροφο κρατώντας μαχαίρι και υποστηρίζοντας ότι είχε καταληφθεί από πνεύμα. Όμως, αν εκείνη είναι παραληρηματική, τότε το φαινόμενο μοιάζει να εξαπλώνεται. Η μοναδική της σύμμαχος, η εκκεντρική δασκάλα Σέλι, την οποία υποδύεται η Ayvianna Snow, επιστρέφει στο δωμάτιο μετά από μια ύποπτα μεγάλη διακοπή για τσιγάρο, λέγοντας με θαυμασμό ότι όλοι τους σύντομα θα ενωθούν με «το φως».
Η σύλληψη του Stylianou για το bodysnatching έχει καθαρή οικονομία: φωτεινές σφαίρες αφήνονται στις πόρτες όλων από εξωγήινους που έρχονται από τον αέρα και μετατρέπουν τους ανθρώπους σε χαμογελαστούς οικοδεσπότες. Ωστόσο, δυσκολεύεται να τη μεταφέρει με την ψυχολογική αυστηρότητα που θα έδινε δύναμη στο κατά διαστήματα ενδιαφέρον σύνολο των χαρακτήρων, οι οποίοι παραμένουν είτε σε μεγάλο βαθμό ανώνυμοι είτε στερεοτυπικοί. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο τύπος με το χαβανέζικο πουκάμισο του Nick Lavelle και η κακεντρεχής Γαλλίδα σύντροφος της Daniela Norman.
Μεγάλο μέρος των συζητήσεων γύρω από το τραπέζι περιστρέφεται γύρω από τη διανοητική κατάσταση της Κέιτ και τη σχέση της με τον Ντέιλ, ο οποίος ήταν πρώην θεραπευτής της. Το θέμα όμως χειρίζεται άτσαλα: ο Ντέιλ περνά από στοργικός σύντροφος σε κουραστικό βάρος πιο γρήγορα απ’ όσο χρειάζεται για να το καταλάβει κανείς.
Εκεί όπου ο Stylianou δεν ξεχωρίζει στις διαπροσωπικές λεπτομέρειες, δείχνει μεγαλύτερη άνεση στην ατμόσφαιρα της ανησυχίας. Με τον Alexey Korobko στη διεύθυνση φωτογραφίας και τα πλάνα βυθισμένα σε ημίφως που φωτίζεται από τα παγωμένα μάτια των κατεχόμενων καλεσμένων, το The Nice Ones χτίζει αρκετή απειλητική διάθεση ώστε να παραμένει θεατό σε όλη τη διάρκεια. Με οδηγό τη Snow, που ενσαρκώνει μια γαλήνια αλλά παραληρηματική απελευθερώτρια, υπάρχουν μάλιστα στιγμές που μοιάζει σαν ο Stylianou να αντλεί έμπνευση από το πάλαι ποτέ pulp πνεύμα του John Carpenter.
Πηγή: theguardian.com.
Το κείμενο δημιουργήθηκε από GPT 5.0. Δείτε τα AI Editorial Guidelines.






