Το Mike & Nick & Nick & Alice είναι μια σκοτεινή κωμωδία επιστημονικής φαντασίας που συνδυάζει το γκάνγκστερ σινεμά με τα χρονοταξίδια — και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικά διασκεδαστικό. Ο σκηνοθέτης BenDavid Grabinski χτίζει έναν κόσμο όπου η ζήλια, η εκδίκηση και η μεταμέλεια συγκρούονται σε πραγματικό χρόνο — και σε δύο εκδοχές του ίδιου ανθρώπου. Η ταινία κάνει πρεμιέρα στο Hulu στις 27 Μαρτίου.
Υπάρχουν ταινίες που ξεκινούν με ένα σκηνικό τόσο απρόσμενο, που αναγκάζεσαι να σταματήσεις και να αναρωτηθείς αν βλέπεις σωστά. Το Mike & Nick & Nick & Alice ανοίγει με τον Ben Schwartz να τραγουδά με πάθος το “Why Should I Worry?” — το τραγούδι του Billy Joel από την ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney Oliver & Company του 1988 — ενώ κάνει κάτι επιστημονικό σε μια αποθήκη. Δεν εξηγείται τίποτα. Και αυτό είναι ακριβώς το νόημα.
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος BenDavid Grabinski, γνωστός από το Scott Pilgrim Takes Off του Netflix, χτίζει από την πρώτη σκηνή ένα σύμπαν που αρνείται να ακολουθήσει τους κανόνες. Η ταινία είναι ταυτόχρονα θρίλερ γκάνγκστερ, κωμωδία χρονοταξιδιών και ερωτικό τρίγωνο — και παρά την ακροβατική αυτή ισορροπία, δεν καταρρέει ποτέ.
Η ιστορία ξεκινά με την αποφυλάκιση του Jimmy Boy (Jimmy Tatro), γιου του μαφιόζου αρχηγού Sosa (Keith David). Στο πάρτι υποδοχής, τα πράγματα δεν πάνε καλά: η Alice (Eiza González) απατά τον σύζυγό της, τον επαγγελματία δολοφόνο Nick (Vince Vaughn), με τον παλιό του συνεργάτη Mike (James Marsden). Ο Nick το μαθαίνει, σχεδιάζει εκδίκηση — και τότε εμφανίζεται ο Μελλοντικός Nick, που έχει ταξιδέψει πίσω στον χρόνο για να αποτρέψει τον Παρόντα Nick από το να κάνει κάτι που θα μετανιώσει βαθιά.
Αυτό που κάνει το σενάριο έξυπνο δεν είναι μόνο η μηχανή του χρόνου. Είναι το πώς χρησιμοποιεί τη μηχανή για να αναποδογυρίσει τη λογική του γκάνγκστερ σινεμά. Στον κλασικό τύπο — από τον Νονό μέχρι τους Sopranos — οι άντρες της μαφίας έχουν ερωμένες, ενώ οι γυναίκες που τους απατούν πληρώνουν με τη ζωή τους. Εδώ, ο Grabinski αναγκάζει τον Nick να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της δικής του βίας και της δικής του ζήλιας. Ο Παρόντας Nick είναι ένας άντρας που κινείται από θυμό. Ο Μελλοντικός Nick είναι ένας άντρας που έχει μάθει να ντρέπεται γι’ αυτό.
Ο Vaughn παίζει και τους δύο με εκπληκτική άνεση. Ο Παρόντας Nick έχει μια καυστική αγριότητα, ο Μελλοντικός μια κωμική ταπεινοφροσύνη. Σε σκηνές όπου οι δύο εκδοχές του ίδιου ανθρώπου συγκρούονται, ο Vaughn λειτουργεί ουσιαστικά ως κωμικό δίδυμο με τον εαυτό του. Ο Marsden, από την άλλη, παίζει έναν αξιολάτρευτο ηλίθιο που αντιδρά στο χλωροφόρμιο λέγοντας ότι είναι “πολύ φανταχτερή λέξη για το πράγμα με το βρεγμένο πανί.” Η González έχει λιγότερο χώρο για κωμωδία, αλλά η χημεία της με τον Marsden σώζει σκηνές που στο χαρτί φαίνονται απλές.
Γύρω τους, ένα εντυπωσιακό cast δευτερευόντων ρόλων: ο Arturo Castro ως ο Dumbass Tony, ένας μαφιόζος που μιλά ασταμάτητα και δεν λέει τίποτα χρήσιμο, κλέβει κάθε σκηνή που εμφανίζεται. Ο Stephen Root και ο Dolph Lundgren προσθέτουν τη δική τους κωμική βαρύτητα, ενώ η Emily Hampshire ως μια διεφθαρμένη αστυνομικός με ύποπτες προθέσεις είναι ένα από τα πιο αστεία cameo της χρονιάς.
Το Mike & Nick & Nick & Alice δεν είναι τέλειο — η τελευταία πράξη καταφεύγει σε ένα happy ending που μοιάζει λίγο εύκολο. Αλλά σε μια εποχή που οι κωμωδίες τείνουν να παίζουν ασφαλή, αυτή η ταινία επιλέγει να παίξει περίεργα. Και αυτό, από μόνο του, αξίζει να το δεις.
