Οι αναγνώστες του Guardian ξεχωρίζουν τις πιο ανατριχιαστικές μη ταινίες τρόμου

Αναγνώστες του Guardian απάντησαν στις επιλογές των συντακτών για το Halloween με ταινίες που τους προκαλούν ακόμη ανατριχίλα, από το Never Let Me Go μέχρι το The Truman Show.

Στο A Short Film About Killing, η δολοφονία του οδηγού ταξί περιγράφεται ως αφόρητη, όπως και η εκτέλεση με απαγχονισμό στο τέλος. Και οι δύο σκηνές προβάλλονται ολόκληρες, σε κοντινό πλάνο και σε πραγματικό χρόνο. Ο Wiscot σημειώνει ότι το τελευταίο τσιγάρο του καταδικασμένου καπνίζεται μέχρι τέλους και πως η αμηχανία του κοινού ήταν εμφανής.

Για το Aftersun, η annarachel γράφει ότι δεν είναι ταινία τρόμου, αλλά είναι αφόρητα αγχωτική. Λέει πως όταν ο πρωταγωνιστής μπήκε στη θάλασσα τη νύχτα, ήταν βέβαιη ότι δεν θα έβγαινε.

Στο The Manchurian Candidate, ο JobsworthWilkins αναφέρει ότι η σκηνή της πλύσης εγκεφάλου τον τρόμαξε τόσο, ώστε δεν μπορούσε να βλέπει ποτέ ξανά την Angela Lansbury χωρίς να ριγήσει.

Για το Lilya 4-ever, ο AdamK περιγράφει μια σκληρή διαδρομή μέσα από την εμπειρία ενός νεαρού κοριτσιού που παρασύρεται και στη συνέχεια πέφτει θύμα σεξουαλικής διακίνησης. Τη χαρακτηρίζει εξαιρετική αλλά ζοφερή, σημειώνοντας ότι τον άφησε με αίσθηση κενού και αηδίας για το ανθρώπινο είδος.

Στο Melancholia, ο RishiSambora μιλά για την υπαρξιακή αγωνία μιας καταστροφής που θα εξαφάνιζε τα πάντα, την οποία η ταινία αποδίδει με λυρισμό και ομορφιά. Τη βλέπει ως την εικόνα της μοιραίας βεβαιότητας του τέλους όλων των πραγμάτων.

Για το Salvation, ο appealforsanity αναφέρεται στη ζωντανή απεικόνιση των βεντετών ανάμεσα σε ορεινά χωριά, της δεισιδαιμονίας και της μαζικής αυταπάτης που μπορεί να επιτρέψει σε ένα χαρισματικό πρόσωπο να απανθρωποποιήσει τους άλλους με φονικές συνέπειες. Προσθέτει ότι ακόμη πιο τρομακτικό είναι πως η ταινία εμπνεύστηκε περίπου από πραγματική σφαγή στο Bilge το 2009.

Στο The Truman Show, ο materofvirii το θεωρεί ένα από τα καλύτερα έργα τρόμου που δεν είναι ταινίες τρόμου. Γράφει ότι η ιδέα από μόνη της είναι τρομακτική, αφού οι φίλοι, η οικογένεια και η δουλειά είναι όλα ψέματα, δεν υπάρχουν μυστικά και κάθε στιγμή της ζωής καταγράφεται και παρακολουθείται για πάντα. Προσθέτει πως και ο ίδιος ο ουρανός είναι ψεύτικος και ότι η ταινία προέβλεψε με εκπληκτικό τρόπο τους τρόμους της ψηφιακής ζωής.

Για το Watership Down, ο Wrighthanes λέει ότι το είδε στο σινεμά όταν ήταν έξι ετών και ότι οι εικόνες με τα κουνέλια στοιβαγμένα σε φραγμένα και αεριζόμενα λαγούμια τον επηρέασαν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σε βάθος χρόνου. Αναφέρεται επίσης στο κακόβουλο κουνέλι Woundwood και λέει ότι εκείνο το βράδυ δεν ανέβηκε καν επάνω για να κοιμηθεί, από φόβο μήπως κρυβόταν στην ντουλάπα του.

Άλλος αναγνώστης γράφει πως το Watership Down παραμένει για τον ίδιο η πιο τρομακτική και εφιαλτική ταινία που έχει δει ποτέ. Την είδε πρώτη φορά γύρω στα εννιά του και θυμάται ιδιαίτερα κάποιες σκηνές.

Στο Wake in Fright, ένας αναγνώστης περιγράφει μια αυστραλιανή ταινία για έναν νεαρό δάσκαλο που εγκλωβίζεται σε μια πόλη της ενδοχώρας ενώ προσπαθεί να επιστρέψει σπίτι για τις γιορτές. Σιγά σιγά αποκαλύπτεται η σκοτεινή πλευρά της πόλης και μιας συγκεκριμένης εκδοχής της αυστραλιανής κουλτούρας, ώσπου η ταινία καταλήγει σε απόλυτη ζοφερότητα. Ένας άλλος λέει ότι δεν μπορεί ακόμα να τη δει μέχρι τέλους, ενώ τη χαρακτηρίζει συμπύκνωση της «αυστραλιανής εμπειρίας» στην πιο άσχημη, τοξική, ποτισμένη από αλκοόλ και σωβινιστική μορφή της.

Για το Never Let Me Go, ο boavisteiro σημειώνει ότι τυπικά πρόκειται για ένα sci-fi δράμα εναλλακτικής πραγματικότητας, όμως η κεντρική του ιδέα είναι τρομακτική. Το ίδιο, γράφει, και η τελική αποδοχή της μοίρας των χαρακτήρων, μετά από μια αναπόφευκτα αποτυχημένη αντίσταση. Λέει ακόμη ότι η ταινία εξακολουθεί να του μένει στο μυαλό.

Στο The Tribe, ο vammyp αναφέρεται σε ουκρανική ταινία που διαδραματίζεται σε σχολείο κωφών και αφηγείται αποκλειστικά στη νοηματική, χωρίς υπότιτλους. Τη χαρακτηρίζει ιδιαίτερα ζοφερή και συνταρακτική και λέει ότι δεν την έχει ξαναδεί από τότε που παιζόταν στις αίθουσες, καθώς δεν θέλει να την ξαναζήσει σε οθόνη τηλεόρασης. Τη θεωρεί μια από εκείνες τις ταινίες από τις οποίες βγαίνεις και δυσκολεύεσαι να μιλήσεις.

Για το United 93, ο RobRoy1975 γράφει ότι πρόκειται για μία από τις πιο φρικιαστικές ταινίες που έχει δει. Λέει πως χρειάστηκε ασταμάτητα κινούμενα σχέδια και ξάπλωμα μετά την προβολή, με το καθημερινό ύφος της προετοιμασίας για τα γεγονότα, την απουσία καρικατουρίστικης απεικόνισης των δραστών και τη γνώση της κατάληξης να εντείνουν την αίσθηση τρόμου.

Στο Compliance, ο getoutofmydreams το προτείνει σε όσους έχουν την ευκαιρία να το δουν και περιγράφει μια ιστορία όπου κάποιος τηλεφωνεί φάρσα σε ένα fast food και πείθει τον υπεύθυνο να κάνει πολύ άσχημα πράγματα, μόνο και μόνο με τη δύναμη της υποτιθέμενης αυθεντίας. Το θεωρεί εξαιρετικά άβολο και λέει πως το ότι όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά, πολλές φορές, είναι πραγματικά ανατριχιαστικό.

Για το Yellow Submarine, ο 1AngryMan σημειώνει ότι κάτι στο στυλ της animation ήταν βαθιά απωθητικό και ότι η εικόνα ανθρώπων που μοιάζουν να μετατρέπονται σε πέτρα, αλλά με ένα δάκρυ να κυλά περιστασιακά στο παγωμένο τους μάγουλο, ήταν ιδιαίτερα ανησυχητική.

Στο Goodfellas, ο TheManWithoutFear λέει ότι, παρότι μεγάλωσε βλέποντας ταινίες τρόμου που μάλλον ήταν ακατάλληλες για την ηλικία του, δεν είχε φοβηθεί ποτέ τόσο όσο όταν, στα 18 του, είδε το GoodFellas στο σινεμά, την πρώτη ταινία του Scorsese που παρακολούθησε εκεί. Τη βρήκε απολύτως τρομακτική και διευκρινίζει ότι σίγουρα δεν τον έκανε να θέλει να γίνει γκάνγκστερ.

Για το Kiss Me Deadly, ο penny_lane00 γράφει ότι η ταινία ωθεί την απογοήτευση και τον μοιρολατρικό τόνο του noir στα όριά τους, μέσα στην εποχή της ατομικής αγωνίας. Στο τέλος, καταλήγει σε κάτι πιο κοντινό στον κοσμικό τρόμο και αφήνει πίσω της το φάντασμα μιας ανεξέλεγκτης και μη αναστρέψιμης εξόντωσης.

Τέλος, για το Dreams of a Life, η lilactime αναφέρεται στο docudrama για την Joyce Vincent, που βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της στο Λονδίνο έπειτα από σχεδόν τρία χρόνια. Το χαρακτηρίζει ένα από τα πιο θλιβερά και ανησυχητικά φιλμ που έχει δει, ακριβώς επειδή είναι αληθινό, και σημειώνει ότι το γεγονός πως κανείς δεν την αναζήτησε ή δεν ενδιαφέρθηκε να τη δει επί τρία χρόνια αναδεικνύει τον κρυμμένο τρόμο της κοινωνικής απομόνωσης και τα κενά μέσα από τα οποία μπορεί να πέσουν οι μόνοι και οι ψυχικά επιβαρυμένοι άνθρωποι. Τη θεωρεί πραγματικά στοιχειωτική και αξέχαστη.

Πηγή: theguardian.com.