Το «Blockhead» είναι εύστροφο θρίλερ για τη λογοτεχνική ματαιοδοξία

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Ματ Χάρλοκ εξερευνά το εγώ και την ανασφάλεια σε μια έξυπνη ταινία για έναν «κακό παιδί» της βρετανικής λογοτεχνίας που οδηγείται σε μια αιματηρή διαδρομή.

Η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τον Ian Dury. Πρόκειται για ένα γρήγορο και αποτελεσματικό βρετανικό ανεξάρτητο θρίλερ, εμπνευσμένο από τον μύθο του Robert Louis Stevenson, ο οποίος πάλευε με τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του γράφοντας το Dr Jekyll and Mr Hyde.

Η σύγχρονη εκδοχή που προτείνει ο Ματ Χάρλοκ είναι ο Will Mercer (Danny Horn), το «χρυσό παιδί» της βρετανικής λογοτεχνίας, ιδιαίτερα αγαπητό για το ντεμπούτο του A Random Act, αλλά σήμερα βυθισμένο στην αμφιβολία για το επόμενο βιβλίο του. Η αναποφασιστικότητα αυτή μοιάζει ικανή να του κοστίσει σχέσεις, ατζέντη και φήμη. Καταφεύγει στη σοφίτα ενός φίλου του, όπου τον ξυπνά ένας οικοδόμος: ο φαλακρός, χαρισματικός Mikey (Joe Sims), μια φιγούρα που αξίζει και προκαλεί πιο προσεκτική λογοτεχνική ανάγνωση. Ο Mikey είναι αναμφίβολα μια εντυπωσιακή παρουσία, ένας χρήσιμος γκόλεμ με φόρμες, ακόμη κι αν προκαλεί ανησυχία ο δρόμος στον οποίο οδηγεί τον ήρωα.

Δεν χρειάζονται πολλά για να καταλάβει κανείς ποια ταινία του David Fincher λειτουργεί ως πρότυπο εδώ. Καθώς πληκτρολογεί με φόντο το soundtrack των καλύτερων κριτικών του («The world needs to hear your story»), ένας πιο αποφασισμένος Will αρχίζει να εξερευνά σκοτεινότερες κατευθύνσεις, ανάμεσά τους την εισβολή σε σπίτι και τη δολοφονία, ενώ οι όλο και πιο ασταθείς εξάρσεις του προς σπουδαστές δημιουργικής γραφής προσελκύουν έναν μαγεμένο μαθητευόμενο. Ο Χάρλοκ σατιρίζει τη βιομηχανία των εκδόσεων, όπου τα βιβλία προωθούνται με απολύτως θετικά αποσπάσματα όπως «confrontational» και «dangerous», και βάζει στο στόχαστρο τις χιλιοειπωμένες αντιλήψεις για τους «bad boy» συγγραφείς. Υπονοεί ότι υπάρχει όριο στη δύναμη που μπορεί να ασκήσει κανείς όσο γράφει σκυμμένος πάνω από έναν υπολογιστή.

Ο Χάρλοκ συνδυάζει τη λογοτεχνική ευστροφία με κινηματογραφική άνεση: υποβλητική χρήση μασκών και οθονών, έντονη αντίθεση ανάμεσα στη γυμνή απλότητα του χώρου όπου μένει ο Will και στη νύχτα στην οποία περιπλανιέται, καθώς και μια συμμετρική mise en abyme που δένει τα πάντα μεταξύ τους. Μια εύστοχη χιτσοκική πινελιά είναι η σειρά από γιρλάντες φωτός που ακολουθεί ένα θύμα πάνω από ένα μπαλκόνι.

Ο Horn αποδίδει με ακρίβεια το θυελλώδες μείγμα θράσους και ανασφάλειας του συγγραφέα, ενώ ο Mikey του Sims απολαμβάνει να διαλύει τις πιο υψηλόφρονες φιλοδοξίες του Will. Παρά μερικά κλυδωνισμένα σημεία της πρώτης ταινίας του δημιουργού —η σκηνή με τα ναρκωτικά στη μέση του φιλμ δικαιολογείται μόνο εν μέρει από την αναφορά στον Coleridge— η διαδρομή θυμίζει τα ίδια μονοπάτια με το μικρού προϋπολογισμού ντεμπούτο του Christopher Nolan, Following, αυτή τη φορά όμως με πιο ευφυή και σατιρική συντροφιά.

Πηγή: theguardian.com.