Το 1 in 2, ανθρώπινο ντοκιμαντέρ για τον καρκίνο του εντέρου στους νέους

Ο David Wilkinson γύρισε αυτό το ζεστό και γενναιόδωρο ντοκιμαντέρ για τη δική του θεραπεία και θέτει το ερώτημα γιατί τόσοι πολύ νεότεροι άνθρωποι λαμβάνουν την ίδια διάγνωση.

«Είμαι τυχερός, γιατί έχω γεράσει». Αυτή είναι η λιτή, προσωπική αποτίμηση του Άγγλου σκηνοθέτη David Wilkinson, του οποίου η προηγούμενη ταινία ήταν το προσεγμένο και εύγλωττο The Marbles, που άνοιξε ξανά τη συζήτηση για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Τώρα αποκαλύπτει ότι όσο γύριζε την ταινία έδινε μάχη με καρκίνο του εντέρου σταδίου 4 και αυτή η νέα, πολύ προσωπική δουλειά αφορά τη δική του κατάσταση, με τον ίδιο στο επίκεντρο, να μιλά ανοιχτά στην κάμερα μέσα στη θεραπεία του.

Στην πραγματικότητα, το 1 in 2 εστιάζει στην έκπληξη και τη θλίψη του για το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι που συναντά σε αίθουσες αναμονής ή σε διαδικτυακές ομάδες συζήτησης για τον καρκίνο του εντέρου είναι τόσο νέοι — στα 40 τους, στα 30 τους ή ακόμη και στα 20 τους. Ο Wilkinson δίνει φωνή σε αυτούς τους ανθρώπους, μαζί με τους επαγγελματίες υγείας του NHS που προσπαθούν να τους βοηθήσουν. Θέλει επίσης να βρει μια απάντηση: γιατί κάτι που κάποτε θεωρούνταν ασθένεια των ηλικιωμένων αυξάνεται στις νεότερες ηλικιακές ομάδες στις ανεπτυγμένες χώρες; Φαίνεται πως σχετίζεται με τη διατροφή και τον τρόπο ζωής. Μπορεί να φταίνε τα μικροπλαστικά; Καθαρή απάντηση δεν υπάρχει.

Πρόκειται για μια νηφάλια αλλά πολύ συμπονετική, χιουμοριστική και γενναιόδωρη ταινία, που δείχνει πώς το ιδιαίτερα προσωπικό και χωρίς επίδειξη εξομολογητικό ύφος του Wilkinson έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ παρακολουθήσιμο και ξεχωριστό. Ο ίδιος είναι το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, αλλά δύσκολα θα φανταζόταν κανείς έναν λιγότερο αυτάρεσκο πρωταγωνιστή. Δεν είναι συνηθισμένο στο ντοκιμαντέρ ο σκηνοθέτης να εκφράζει τόσο καθαρά τη φωνή και τη ματιά του, όμως ο Wilkinson ακολούθησε τον δικό του δρόμο — χωρίς μεγάλη βοήθεια από το βρετανικό κινηματογραφικό κατεστημένο — και πέτυχε κάτι πραγματικά επιτυχημένο.

Οι συνεντεύξεις του Wilkinson είναι αποκαλυπτικές και συγκινητικές. Ιδιαίτερα ειλικρινής και γενναία είναι η Milli Tanner. Ξανά και ξανά, νεότεροι άνθρωποι με την ασθένεια λένε ότι έχασαν πολύτιμο χρόνο εξαιτίας λανθασμένης διάγνωσης — συμπτώματα που σε μεγαλύτερους θα αντιμετωπίζονταν άμεσα, στους νεότερους αποδίδονται αλλού. Έτσι, ο Wilkinson γίνεται υπέρμαχος του τεστ για τον καρκίνο του εντέρου που φτάνει ταχυδρομικά, και της ανάγκης να μην καθυστερεί κανείς. Οι πολύ αγγλικές συνήθειες της αποφυγής και της αμηχανίας μπορεί να κοστίσουν τη ζωή. Όσο για τον ίδιο τον Wilkinson, υπάρχει η ελπίδα να δούμε σύντομα άλλη μια ταινία του.

Πηγή: theguardian.com.