Στις 12 Αυγούστου, μια ολική ηλιακή έκλειψη θα σαρώσει μια στενή ζώνη πάνω από τμήματα της Ευρώπης και των ωκεανών Ατλαντικού και Αρκτικού. Μια τέτοια έκλειψη συμβαίνει κάπου στη Γη περίπου μία φορά κάθε 18 μήνες, όταν η Σελήνη και ο Ήλιος ευθυγραμμίζονται έτσι ώστε η Σελήνη να καλύπτει ολόκληρο τον δίσκο του Ήλιου, σκοτεινιάζοντας τον ουρανό και αποκαλύπτοντας τα εξωτερικότερα στρώματα του Ήλιου, που συνήθως μένουν κρυμμένα από τη λάμψη της φωτεινότερης επιφάνειάς του.
Στο μεγαλύτερο μέρος της, η φετινή ολική έκλειψη του Αυγούστου θα είναι ορατή μόνο από τη θάλασσα και από σχετικά απομακρυσμένες περιοχές ξηράς: τη βόρεια Ρωσία, τη Γροιλανδία, τον ωκεανό και, στη συνέχεια, πιο κατοικημένες περιοχές, καθώς θα περνά από την Ισλανδία και την Ισπανία. Μια ευρύτερη ζώνη θα δει μερική έκλειψη, αλλά η θέα του μεγαλείου της ολικής φάσης θα είναι περιορισμένη. Αν, όμως, δεν καταφέρετε να τη δείτε αυτή τη φορά, θα υπάρξουν κι άλλες ευκαιρίες.
Η επόμενη ολική έκλειψη θα σημειωθεί στις 2 Αυγούστου 2027. Θα είναι ορατή σε τμήματα της βόρειας Αφρικής και, παρότι περισσότερη από τη μισή διαδρομή της θα βρίσκεται πάνω από ωκεανό, για όσους κυνηγούν εκλείψεις αυτή θα είναι η μεγάλη στιγμή. Αυτό συμβαίνει επειδή η ολικότητα —η περίοδος κατά την οποία η Σελήνη καλύπτει πλήρως τον δίσκο του Ήλιου, στην προκειμένη περίπτωση για 6 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα στο μέγιστό της— θα διαρκέσει περισσότερο από κάθε άλλη έκλειψη από το 2009. Μια μεγαλύτερη δεν θα συμβεί μέχρι το 2114.
Η διάρκεια της ολικότητας διαφέρει λόγω της γεωμετρίας της τροχιάς της Γης γύρω από τον Ήλιο και της τροχιάς της Σελήνης γύρω από τη Γη. Καμία από τις δύο δεν είναι απόλυτα κυκλική, οπότε όταν η Σελήνη βρίσκεται λίγο πιο κοντά μας ή ο Ήλιος λίγο πιο μακριά, η Σελήνη χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να περάσει μπροστά από τον Ήλιο. Αν πρόκειται να ταξιδέψετε για να δείτε μία ηλιακή έκλειψη, εκείνη του 2027 είναι καλή επιλογή.
Η επόμενη ολική έκλειψη μετά από αυτήν, τον Ιούλιο του 2028, θα είναι ορατή στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Τον Νοέμβριο του 2030, μία ακόμη θα περάσει ξανά από την Αυστραλία, καθώς και από τη νότια Αφρική. Η έκλειψη του 2031 δεν θα είναι ορατή από ξηρά, ενώ εκείνη του 2033 θα είναι ορατή μόνο για λίγο από τμήματα της Αλάσκας και της Σιβηρίας. Τα επόμενα χρόνια, δύο ακόμη ολικές εκλείψεις θα περάσουν πάνω από την Αυστραλία, καθιστώντας την το καλύτερο μέρος για να παρακολουθήσει κανείς εκλείψεις αυτή τη δεκαετία.
Η επόμενη ολική έκλειψη που θα περάσει πάνω από σημαντικό τμήμα των ΗΠΑ θα είναι το 2045. Τμήματα της Ασίας θα έχουν ολικές εκλείψεις το 2034, το 2035 και το 2042, ενώ η Νότια Αμερική θα τις βιώσει το 2045, το 2048 και το 2059, και η Αφρική θα δει ολικές εκλείψεις αρκετές φορές από τώρα έως το 2060. Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης δεν θα δει άλλη μέχρι το 2081.
Όταν σχεδιάζετε να δείτε μια ηλιακή έκλειψη, υπάρχουν μερικά πράγματα που πρέπει να λάβετε υπόψη, αλλά τα σημαντικότερα είναι η διάρκεια της ολικότητας και ο αναμενόμενος καιρός. Στον τομέα του καιρού, το 2027 κερδίζει και πάλι, χάρη στην τάση να υπάρχει σχετικά μικρή νεφοκάλυψη πάνω από τη βόρεια Αφρική. Οι εκλείψεις σε πιο πολικά κλίματα είναι συνήθως πιο ριψοκίνδυνη επιλογή.
Αν όμως τα σύννεφα συνεργαστούν και βρεθείτε στο σωστό σημείο του κόσμου, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να πάτε σε ένα ηλιόλουστο σημείο και να κοιτάξετε ψηλά —με την κατάλληλη προστασία για τα μάτια, φυσικά— για να δείτε ένα από τα πιο εντυπωσιακά θεάματα του σύμπαντος.
