«Pathetic Fallacy» και «Obsession»: γιατί η ευχή που πάει στραβά λειτουργεί στο horror

Η «Pathetic Fallacy» και το «Obsession» χτίζονται πάνω στην ίδια ιδέα: οι βασικοί τους ήρωες κάνουν μια ευχή που αργότερα θα μετανιώσουν.

Το «Obsession» έχει εξελιχθεί, με πολλούς τρόπους, σε μία από τις μεγαλύτερες ταινίες της χρονιάς, κάτι που αιφνιδίασε αρκετούς, ανάμεσά τους και τη σταρ Inde Naverette, της οποίας η ζωή έχει αλλάξει τόσο πολύ ώστε να έχει γίνει ιδρυτικό μέλος των X-Men στο MCU. Στον πυρήνα του, το φιλμ βασίζεται στην ιδέα της ευχής που πάει στραβά, μια ιδέα οικεία στο κοινό, την οποία εξερευνά και η «Pathetic Fallacy» του Fantastic Fest με τον δικό της, σουρεαλιστικό τρόπο.

Η «Pathetic Fallacy» έκανε πρεμιέρα στο Fantastic Fest 2026 και δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί ευρεία ημερομηνία κυκλοφορίας. Η ταινία αφηγείται την ερωτική ιστορία του Asher, που υποδύεται ο Scott «Kid Cudi» Mescudi, και της Iris, την οποία ενσαρκώνει η Jessica Rothe, γνωστή επίσης από το «Beware Boiúna» του Fantastic Fest. Η σχέση τους, όμως, διακόπτεται όταν η Iris πεθαίνει από καρκίνο.

Βυθισμένος στο πένθος και στην οργή για την απώλεια της γυναίκας που αγαπούσε, ο Asher βρίσκεται σε μια ορεινή πόλη που λέγεται Samdi, η οποία υπόσχεται κοσμικές απαντήσεις για να τη φέρει πίσω. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να κάνει μια ευχή σε μια αράχνη-εγκέφαλο που μιλάει. Τι μπορεί να πάει στραβά;

Σε σειρά συνεντεύξεων, το The Direct μίλησε με τις Jessica Rothe και Natasha Lyonne, μαζί με τον σκηνοθέτη Adam Mortimer και τους σεναριογράφους Andrew Barrer και Gabriel Ferrari, για το γιατί το μοτίβο της ευχής που πάει στραβά είναι τόσο αγαπητό στο horror και γιατί αυτή η ταινία έπρεπε να είναι τόσο ακραία σουρεαλιστική.

Η Jessica Rothe είπε πως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ιδέας είναι ότι όλοι έχουν κάνει τέτοιες ευχές, έστω και στο μυαλό τους. Όπως ανέφερε, όλοι έχουν ονειρευτεί τις πιο όμορφες εκδοχές του πώς θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η ζωή τους, ενώ ξέρουν πόσο οδυνηρή γίνεται η εμπειρία όταν έρχεται μια μεγάλη απώλεια ή μια απογοήτευση.

Η ίδια σημείωσε ότι η δυνατότητα να αλλάξει κάτι ώστε να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ειδικά όταν πρόκειται να διορθωθεί κάτι τραγικό, είναι μια εξαιρετικά οικεία επιθυμία για το κοινό. Πρόσθεσε ότι το να δίνεται στο κοινό μια αχτίδα ελπίδας, έστω και μόνο η προοπτική να αποκτήσει αυτό που πραγματικά θέλει, είναι πολύ δελεαστικό. Γι’ αυτό, όπως είπε, ταινίες όπως το «Obsession» αγγίζουν τόσο έντονα: όλοι έχουν κάνει αυτή την ευχή, και μετά βλέπουν την κατάσταση να ξεφεύγει, κάτι ταυτόχρονα απολαυστικό, ικανοποιητικό αλλά και τρομακτικό.

Ο Adam Egypt Mortimer είπε ότι οι άνθρωποι έχουν τόση φαντασία, ώστε περνούν πολύ χρόνο σκεπτόμενοι τι θα είχε συμβεί, τι θα μπορούσε να συμβεί, τι εύχονται να συμβεί και τι ελπίζουν να γίνει. Παρομοίασε αυτή τη νοητική διαδρομή με μια πολυδιάστατη εκδοχή εναλλακτικών πραγματικοτήτων, όπως συμβαίνει, όπως είπε, κάθε φορά που κάποιος βρίσκεται στο ντους.

Ο σκηνοθέτης εξήγησε επίσης ότι, ειδικά μπροστά σε κάτι τραυματικό όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, όλοι καταλήγουν στο ίδιο σημείο: να αναρωτιούνται τι είδους μαγική αλλαγή στο σύμπαν θα μπορούσε να τα διορθώσει όλα.

Η Natasha Lyonne είπε πως όλοι έχουν μια φαντασίωση ότι αν είχαν απλώς εκείνο το ένα πράγμα που θεωρούσαν ότι έπρεπε να είχε πάει σωστά, τότε όλα θα έβγαζαν νόημα. Ίσως, όπως παρατήρησε, αυτό τελικά να μην ήταν για εκείνους.

Ο Andrew Barrer ανέφερε ότι το κοινό μπορεί να δεχτεί αυτή την ιδέα ως είσοδο στη φαντασία και ότι στην ουσία λειτουργεί σαν μια συμφωνία εμπιστοσύνης. Μόλις γίνει η ευχή, είπε, οι θεατές είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν την ιστορία όπου κι αν τους οδηγήσει.

Ο Gabriel Ferrari σημείωσε ότι η γενιά του και η αμέσως νεότερη συνηθίζουν την ιδέα ότι όλα είναι εύκολα προσβάσιμα. Μπορείς να έχεις ό,τι θέλεις, είπε, και πρόσθεσε ότι υπάρχει πια μια αυξανόμενη αμφιβολία για το αν αυτό μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Γι’ αυτό, εκτίμησε, το θέμα αυτό είναι πολύ επίκαιρο.

Ο Adam Egypt Mortimer εξήγησε ότι, όταν κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα του θανάτου ενός κοντινού προσώπου, μπαίνει σε μια εντελώς παράλογη ψυχική κατάσταση. Γι’ αυτό θέλησε να δημιουργήσει έναν τόνο που να αποτυπώνει την αλήθεια του συναισθήματος, αλλά να την κάνει ορατή και βιωματική μέσα από μια τρελή, απορροφητική εμπειρία, όπου μοιάζει να διαλύεται ολόκληρος ο κόσμος, οι τοίχοι λιώνουν, τα ζώα μιλούν και φωνές λένε να σκοτώσεις. Όπως είπε, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι πως η συναισθηματική αλήθεια είναι πραγματική, ακόμη κι όταν εκφράζεται μέσα από κάτι εντελώς παράλογο.

Η Natasha Lyonne σημείωσε ότι όλοι κάνουν πολλή προσπάθεια για να δείχνει αυτός ο κόσμος πως υπάρχει κάτι μεγάλο να κερδηθεί και πως το να πετύχεις μια φυσιολογική ζωή είναι κάτι εφικτό, σαν να μπορείς να φτάσεις εκεί ή σαν να βρίσκεται πραγματικά κάποιος εκεί. Πρόσθεσε ότι θα ήταν σοφό για την κοινωνία να αποδεχτεί πως τα πράγματα είναι κάπως υπαρξιακά και σουρεαλιστικά για όλους.

Η ίδια συνέχισε λέγοντας ότι αυτό είναι, κατά κάποιον τρόπο, ενσωματωμένο στο ίδιο το DNA της ύπαρξης. Εφόσον όλοι πεθαίνουν στο τέλος της δικής τους ταινίας, είπε, οι διακυβεύσεις μοιάζουν πάντα παράλογα υψηλές. Έφερε ως παράδειγμα ακόμη και μια καθυστέρηση σε απάντηση μηνύματος, λέγοντας πως τότε μοιάζει σαν να έρχεται το τέλος. Κατά την άποψή της, οι άνθρωποι συχνά προσπαθούν να το παρουσιάσουν σαν κάτι ασήμαντο, όμως εκείνη θεωρεί ότι το πραγματικό ζήτημα είναι πως οι περισσότεροι δεν ξέρουν ποιο είναι το νόημα της ζωής. Γι’ αυτό, είπε, προτιμά οτιδήποτε αγγίζει αυτό το θέμα, ειδικά όταν γίνεται σωστά.