Ένα χάπι που μιμείται τις επιδράσεις του μεγάλου υψομέτρου και της χαμηλής οξυγόνωσης στον εγκέφαλο φαίνεται ότι ανακούφισε τη νευρολογική έκπτωση σε ποντίκια με τρεις νευροεκφυλιστικές παθήσεις, ανάμεσά τους και η νόσος του Πάρκινσον.

Το πώς ακριβώς επιτυγχάνεται αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι σαφές, όμως η μείωση των επιπέδων οξυγόνου στον εγκέφαλο ενδέχεται να περιορίζει τη βλάβη που προκαλεί η περίσσεια του αερίου.

«Το οξυγόνο είναι απαραίτητο για τη ζωή και, αν πέσει πολύ χαμηλά, είναι επικίνδυνο. Αλλά για ορισμένες συγκεκριμένες διαταραχές μπορεί να υπάρχει μια “χρυσή τομή” και μια μικρή μείωση ίσως να είναι ωφέλιμη», λέει ο Vamsi Mootha από το Massachusetts General Hospital. «Με την υποξία σε χάπι, μπορούμε πλέον να επηρεάσουμε τον ίδιο τον αέρα που αναπνέουμε».

Συχνά, οι άνθρωποι που ζουν για μεγάλο διάστημα σε μεγάλα υψόμετρα, όπου ο αέρας είναι πιο αραιός, φαίνεται να είναι κατά μέσο όρο πιο υγιείς από όσους ζουν κοντά στη στάθμη της θάλασσας, με χαμηλότερα ποσοστά παθήσεων όπως ο διαβήτης και οι καρδιαγγειακές νόσοι.

Και ενώ η σοβαρή ασθένεια του υψομέτρου μπορεί να αποβεί μοιραία, προκαλώντας πρήξιμο στον εγκέφαλο, εμπειρικά δεδομένα δείχνουν ότι τα συμπτώματα νευρολογικών παθήσεων όπως η νόσος του Πάρκινσον βελτιώνονται σε μεγάλο υψόμετρο.

Την τελευταία δεκαετία, ο Mootha και οι συνεργάτες του έχουν πραγματοποιήσει μελέτες στις οποίες ποντίκια με μοντέλα παθήσεων όπως το Πάρκινσον διατηρούνται σε αέρα με 11% οξυγόνο, αντίστοιχο με συνθήκες περίπου 5000 μέτρων. Όπως διαπίστωσαν, αυτό μπορεί να ανακόψει, να αποτρέψει ή ακόμη και να αντιστρέψει τα συμπτώματα.

Αν και τα ποντίκια δεν εμφάνισαν γνωστές παρενέργειες από την παρέμβαση, η συνεχής αναπνοή σε αραιό αέρα δεν είναι πρακτική ούτε ασφαλής για τους ανθρώπους μακροπρόθεσμα.

«Βρισκόμαστε ακόμη στα πρώτα στάδια της έρευνας», λέει ο Mootha. «Δεδομένου ότι η υποξία μπορεί να είναι επικίνδυνη, δεν θα πρέπει να επιχειρείται στο σπίτι».

Τώρα όμως, ο Mootha και οι συνεργάτες του συνδύασαν δύο πειραματικά φάρμακα για να δημιουργήσουν υποξία σε μορφή χαπιού.

Το ένα φάρμακο, με την ονομασία osivelotor, το οποίο αναπτύσσεται για τη δρεπανοκυτταρική αναιμία, μεταβάλλει την αιμοσφαιρίνη ώστε να συγκρατεί πιο σφιχτά το οξυγόνο, εμποδίζοντας το αέριο να φτάσει στους ιστούς.

Όμως αυτό μπορεί να κάνει το σώμα να παράγει επικίνδυνα μεγάλο αριθμό ερυθρών αιμοσφαιρίων, τα οποία μεταφέρουν οξυγόνο σε όλο το σώμα.

Το δεύτερο φάρμακο, το PT2399, το αποτρέπει αυτό μπλοκάροντας μια πρωτεΐνη που ονομάζεται HIF-2α και βοηθά τα κύτταρα να ανταποκρίνονται στη χαμηλή οξυγόνωση.

Για να το δοκιμάσει, η ομάδα έδωσε το χάπι σε ποντίκια με προχωρημένο σύνδρομο Leigh, μια σοβαρή νευρολογική πάθηση που προκαλεί προοδευτική απώλεια των πνευματικών και κινητικών ικανοτήτων. Το προσδόκιμο ζωής στους ανθρώπους με την πάθηση είναι συνήθως δύο έως τρία χρόνια, αλλά το χάπι υπερδιπλασίασε το χρόνο επιβίωσης των ποντικιών από περίπου 62 ημέρες σε 158 ημέρες.

Οι ερευνητές δοκίμασαν επίσης το χάπι σε ποντίκια με αταξία του Friedreich, μια σπάνια πάθηση που προκαλεί προοδευτική βλάβη στο νευρικό σύστημα και οδηγεί σε δυσκολίες στην κίνηση. Η ομάδα παρατήρησε ότι αυτό σταμάτησε περαιτέρω επιδείνωση στη δύναμη και τον συντονισμό των ποντικιών.

Τέλος, όταν το φάρμακο δοκιμάστηκε σε μοντέλο της νόσου του Πάρκινσον, τα ποντίκια που έλαβαν τη θεραπεία βελτίωσαν τον συντονισμό και την ισορροπία τους. Τα αποτελέσματα είναι συγκρίσιμα με εκείνα που παρατηρούνται όταν τέτοια ζώα αναπνέουν 11% οξυγόνο, λέει ο Mootha.

Έρευνες δείχνουν ότι η χαμηλή οξυγόνωση μπορεί να ενισχύσει παράγοντες ανάπτυξης του εγκεφάλου, οι οποίοι βοηθούν στη δημιουργία νέων συνδέσεων μεταξύ των νευρώνων. Ο Mootha, ωστόσο, προτείνει μια διαφορετική εξήγηση: ότι η μείωση της περίσσειας οξυγόνου μπορεί να προλαμβάνει κυτταρική βλάβη.

Οι τρεις παθήσεις στις οποίες επικεντρώθηκε ο ίδιος και η ομάδα του χαρακτηρίζονται εν μέρει από κατεστραμμένα μιτοχόνδρια, τα οποία παρέχουν ενέργεια στα κύτταρα. Αυτά τα μιτοχόνδρια ενδέχεται να μην καταναλώνουν σωστά το οξυγόνο, αφήνοντας μια τοπική περίσσεια του αερίου που βλάπτει άλλα κυτταρικά συστατικά, λέει.

«Αυτό το υψηλό διαλυμένο οξυγόνο μπορεί να προκαλεί ανωμαλίες στη σηματοδότηση ή ίσως άμεση οξείδωση πολύτιμων συμπαραγόντων [μορίων που βοηθούν τα ένζυμα να κάνουν τη δουλειά τους]», λέει ο Mootha.

Τα στοιχεία που συγκεντρώνονται δείχνουν ότι μπορεί να υπάρχουν δύο ξεχωριστοί τύποι της νευρολογικής πάθησης με τον ταχύτερο ρυθμό αύξησης παγκοσμίως. Μπορεί αυτή η νέα εικόνα να οδηγήσει σε απαραίτητες νέες θεραπείες;

Η Kamilla Miskowiak από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, στη Δανία, λέει ότι η λήψη ενός χαπιού είναι πολύ πιο βολική από άλλες μεθόδους μείωσης του οξυγόνου, όπως η μάσκα ή ο θάλαμος υποξίας. «Η λήψη ενός χαπιού είναι πολύ πιο εφικτή και πολύ πιο κοντά σε κάτι που θα μπορούσε να εφαρμοστεί ως θεραπεία. Είμαι αρκετά ενθουσιασμένη με αυτό».

Ο Gordon Mitchell από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα λέει ότι η μελέτη τον εντυπωσίασε, αλλά επισημαίνει ότι μένει να φανεί πόσο καλά τα αποτελέσματα θα μεταφερθούν στους ανθρώπους. Τα ποντίκια μειώνουν τον μεταβολισμό τους σε συνθήκες χαμηλού οξυγόνου πολύ πιο εύκολα από εμάς, λέει. «Πόσο από το όφελος οφειλόταν απλώς στο ότι όλα επιβραδύνθηκαν;»

Πρέπει επίσης να διαπιστωθεί η ασφάλεια στους ανθρώπους. Το osivelotor έχει περάσει αρχικές δοκιμές ασφάλειας σε ανθρώπους, όμως το 2024 η Pfizer απέσυρε ένα σκεύασμα της ίδιας κατηγορίας, με την ονομασία Oxbryta, επειδή τα οφέλη του δεν υπερείχαν των κινδύνων του.

Ο Mootha λέει ότι η ομάδα του αρχίζει να σχεδιάζει δοκιμές ασφάλειας σε ανθρώπους για τον συνδυασμό osivelotor-PT2399.

bioRxiv DOI: 10.64898/2026.06.30.734089