Τα Fire TV Stick 4K της Amazon έφτασαν στη χαμηλότερη τιμή τους

Η Amazon προσφέρει έκπτωση 25 δολαρίων στα δύο κορυφαία streaming sticks της, το Fire TV Stick 4K Max και το Fire TV Stick 4K Plus, στο πλαίσιο της πρώιμης Big Spring Sale. Και τα δύο τρέχουν το ανανεωμένο Fire TV OS που κάνει την εμπειρία παρακολούθησης πιο γρήγορη και πιο έξυπνη από ποτέ.

Αν έχεις μια παλιά τηλεόραση που δεν υποστηρίζει streaming ή απλώς θέλεις να αναβαθμίσεις την εμπειρία σου, τα Fire TV Stick της Amazon είναι από τις πιο δημοφιλείς επιλογές στην αγορά. Και αυτή τη στιγμή, βρίσκονται στις χαμηλότερες τιμές που έχουν καταγραφεί ποτέ.

Το Fire TV Stick 4K Max διατίθεται στα 34,99 δολάρια — μειωμένο από τα 59,99 — ενώ το Fire TV Stick 4K Plus πέφτει στα 24,99 δολάρια από τα 49,99. Η έκπτωση των 25 δολαρίων σε κάθε συσκευή είναι διαθέσιμη τόσο στο Amazon όσο και σε Best Buy και Target, στο πλαίσιο της πρώιμης Big Spring Sale που έχει ήδη ξεκινήσει.

Το μεγάλο νέο και για τα δύο μοντέλα είναι το ανανεωμένο Fire TV OS που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Η νέα διεπαφή αλλάζει τον τρόπο που βρίσκεις κάτι να δεις: αντί να ψάχνεις ανά εφαρμογή, το σύστημα τραβά προτάσεις από όλες τις συνδρομές σου και τις παρουσιάζει ενοποιημένα. Στην κορυφή της οθόνης εμφανίζονται tabs για κατηγορίες όπως σειρές, νέα, αθλητικά και ζωντανό περιεχόμενο, ώστε να πηγαίνεις κατευθείαν εκεί που θέλεις χωρίς να χάνεις χρόνο. Επίσης, η γραμμή εφαρμογών επιτρέπει πλέον να καρφιτσώσεις έως 20 αγαπημένες υπηρεσίες αντί για έξι που ήταν το παλιό όριο.

Η φωνητική αναζήτηση μέσω Alexa Plus είναι ένα από τα πιο χρήσιμα χαρακτηριστικά. Μπορείς να ζητήσεις να ανοίξει συγκεκριμένη εφαρμογή, να αναζητήσεις σκηνές ή περιεχόμενο, να ελέγξεις αποτελέσματα αγώνων ή ακόμα και να διαχειριστείς συσκευές smart home. Το τηλεχειριστήριο επιτρέπει επίσης γρήγορη πρόσβαση σε feeds από κάμερες Ring, αν έχεις τέτοιες στο σπίτι σου.

Οι διαφορές μεταξύ των δύο μοντέλων είναι κυρίως υλικού. Και τα δύο υποστηρίζουν Dolby Vision για εικόνα HDR και Dolby Atmos για ήχο υψηλής πιστότητας. Το Max, όμως, έχει διπλάσιο αποθηκευτικό χώρο — 16GB έναντι 8GB — και υποστηρίζει Wi-Fi 6E αντί για Wi-Fi 6, που σημαίνει ταχύτερη και πιο σταθερή σύνδεση σε δίκτυα που το υποστηρίζουν. Επίσης συνοδεύεται από το Alexa Voice Remote Enhanced, που προσθέτει επιπλέον συντομεύσεις, όπως ένα κουμπί για άμεση πρόσβαση στις λίστες ζωντανών καναλιών.

Για τους περισσότερους χρήστες, το Plus στα 24,99 δολάρια είναι περισσότερο από αρκετό. Το Max αξίζει την επιπλέον δεκάρα κυρίως αν έχεις router με Wi-Fi 6E ή αν κατεβάζεις πολλές εφαρμογές και παιχνίδια. Σε κάθε περίπτωση, και τα δύο αντιπροσωπεύουν καλή αξία για τα χρήματα — ειδικά στις τρέχουσες τιμές.

Η Encyclopaedia Britannica μηνύει την OpenAI για «αποστήθιση» περιεχομένου

Η Encyclopaedia Britannica και η Merriam-Webster κατέθεσαν αγωγή εναντίον της OpenAI, ισχυριζόμενες ότι η εταιρεία χρησιμοποίησε το προστατευμένο περιεχόμενό τους για να εκπαιδεύσει το GPT-4, το οποίο στη συνέχεια αναπαράγει αποσπάσματά τους σχεδόν αυτούσια. Η υπόθεση εντάσσεται σε μια σειρά παρόμοιων νομικών διενέξεων που αναδεικνύουν το μεγάλο ερώτημα της εποχής: ποιος κατέχει τα δεδομένα που έφτιαξαν τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα;

Η Encyclopaedia Britannica και ο εκδοτικός οίκος Merriam-Webster κατέθεσαν την Παρασκευή αγωγή εναντίον της OpenAI, με κεντρικό ισχυρισμό ότι το GPT-4 έχει κυριολεκτικά «αποστηθίσει» μεγάλα τμήματα του περιεχομένου τους και τα αναπαράγει κατ’ απαίτηση. Σύμφωνα με τα έγγραφα της αγωγής, το μοντέλο εξάγει αποσπάσματα που ταιριάζουν λέξη προς λέξη με καταχωρίσεις της Britannica — χωρίς άδεια, χωρίς αποζημίωση και χωρίς παραπομπή στην πηγή.

Η Britannica δεν αρκείται στην κατηγορία της αντιγραφής. Ισχυρίζεται επίσης ότι η OpenAI «κανιβαλίζει» την επισκεψιμότητά της στο διαδίκτυο: αντί να κατευθύνει τους χρήστες στον ιστότοπό της, όπως θα έκανε μια παραδοσιακή μηχανή αναζήτησης, το ChatGPT παρέχει απευθείας τις απαντήσεις — απαντήσεις που, σύμφωνα με την αγωγή, «υποκαθιστούν ή ανταγωνίζονται άμεσα» το πρωτότυπο περιεχόμενο. Για έναν εκδοτικό οίκο που επιβιώνει από συνδρομές και διαφημιστικά έσοδα βασισμένα στην επισκεψιμότητα, αυτό δεν είναι απλώς νομικό ζήτημα — είναι υπαρξιακό.

Η υπόθεση δεν είναι μεμονωμένη. Τον Δεκέμβριο του 2023, οι New York Times κατέθεσαν παρόμοια αγωγή εναντίον της OpenAI, παρουσιάζοντας παραδείγματα όπου το ChatGPT αναπαρήγαγε ολόκληρα δημοσιεύματα της εφημερίδας. Τον Σεπτέμβριο του 2024, η Anthropic διευθέτησε εξωδικαστικά μια συλλογική αγωγή από συγγραφείς που κατηγορούσαν την εταιρεία για χρήση βιβλίων τους στην εκπαίδευση του Claude — η αποζημίωση ανήλθε στα 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Το μοτίβο είναι σαφές: οι εκδότες και οι δημιουργοί περιεχομένου δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν ότι η δουλειά τους αποτέλεσε δωρεάν καύσιμο για τη γενετική AI.

Στο επίκεντρο όλων αυτών των υποθέσεων βρίσκεται ένα νομικό ερώτημα που δεν έχει ακόμα απαντηθεί με σαφήνεια: αποτελεί η χρήση δημοσιευμένου περιεχομένου για την εκπαίδευση AI «εύλογη χρήση» υπό το αμερικανικό δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας, ή είναι παραβίαση; Οι εταιρείες AI υποστηρίζουν ότι η εκπαίδευση μοντέλων είναι μια μεταμορφωτική διαδικασία που δεν αντιγράφει αλλά μαθαίνει. Οι εκδότες απαντούν με screenshots που δείχνουν το αντίθετο.

Η έκβαση αυτών των δικών θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό πώς θα χτιστεί η επόμενη γενιά AI συστημάτων — και αν οι εταιρείες που τα αναπτύσσουν θα πρέπει να πληρώνουν για τα δεδομένα που τα τρέφουν. Για τη Britannica, που επιβίωσε από την εποχή της τυπογραφίας ως την ψηφιακή εποχή, η μάχη αυτή μοιάζει με την τελευταία δοκιμασία μιας μακράς ιστορίας προσαρμογής.

Ο άνθρωπος που θέλει να βρει τον αλγόριθμο του Θεού

Ο Demis Hassabis, από παιδί-θαύμα στο σκάκι μέχρι Νόμπελ Χημείας και CEO της DeepMind, είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον πρόσωπο της τεχνολογικής εποχής μας. Το νέο βιβλίο του Sebastian Mallaby χαρτογραφεί την πορεία του — αλλά δεν αποφεύγει πάντα την παγίδα της τεχνο-αγιογραφίας.

Ήταν Μάρτιος του 2016 όταν ο κόσμος κράτησε την ανάσα του στο Four Seasons της Σεούλ. Ο Lee Se-dol, ο δεύτερος καλύτερος παίκτης Go στον κόσμο, αντιμετώπιζε το AlphaGo — ένα πρόγραμμα της DeepMind που δεν είχε μάθει το παιχνίδι από ανθρώπους, αλλά το είχε ανακαλύψει μόνο του. Το Go δεν είναι απλώς ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Είναι ένα σύστημα τόσο πολύπλοκο που οι νόμιμες θέσεις στη σκακιέρα του ξεπερνούν τα άτομα του ορατού σύμπαντος. Το σκάκι είχε πέσει στα χέρια των μηχανών το 1997. Το Go φαινόταν απόρθητο. Μέχρι που δεν ήταν. Η DeepMind κέρδισε τέσσερα παιχνίδια στα πέντε, και ο Lee Se-dol αποχώρησε με μια φράση που έμεινε: «Εγώ, ο Lee Se-dol, έχασα. Η ανθρωπότητα όχι.»

Πίσω από αυτή τη νίκη βρισκόταν ο Demis Hassabis — ένας άνθρωπος που μεγάλωσε παίζοντας σκάκι πάνω σε τηλεφωνικούς καταλόγους για να φτάνει στο τραπέζι, έγινε πρωταθλητής στα εννιά του, σπούδασε νευροεπιστήμη στο Cambridge, έφτιαξε βιντεοπαιχνίδια, και τελικά ίδρυσε μια εταιρεία που κέρδισε Νόμπελ Χημείας για την πρόβλεψη δομών πρωτεϊνών — ένα επίτευγμα που θα μπορούσε να επιταχύνει την ανακάλυψη φαρμάκων για δεκαετίες. Το βιβλίο του Sebastian Mallaby, «The Infinity Machine», προσπαθεί να αποτυπώσει αυτή την πορεία.

Και σε μεγάλο βαθμό τα καταφέρνει. Η ιστορία του Hassabis έχει πραγματικό ενδιαφέρον: γονείς από Σιγκαπούρη και Κύπρο, πατέρας που ονειρευόταν μουσική καριέρα και πουλούσε παιχνίδια από ένα παλιό Volkswagen, μητέρα που μεγάλωσε孤ρφανή στους δρόμους. Ο ίδιος ο Hassabis περιγράφει τον εαυτό του ως «πρακτικό φιλόσοφο» που δεν αρκείται στη σκέψη — κάνει και πειράματα. Η DeepMind δεν ήταν ποτέ απλώς μια startup. Ήταν, τουλάχιστον στο μυαλό των ιδρυτών της, μια προσπάθεια να κατανοηθεί η νοημοσύνη στο βαθύτερο επίπεδό της.

Το πρόβλημα του βιβλίου είναι ότι ο Mallaby δυσκολεύεται να κρατήσει κριτική απόσταση από τον κόσμο που περιγράφει. Σε αυτόν τον κόσμο, επενδυτές μιλούν για AGI — τεχνητή γενική νοημοσύνη — σαν να είναι «ο αλγόριθμος του Θεού», και ο συγγραφέας φαίνεται να συμφωνεί ότι η τεχνητή νοημοσύνη αντιπροσωπεύει «τη βαθύτερη μεταμόρφωση από τότε που ο Homo sapiens απέκτησε αφηρημένη σκέψη». Μια υπερβολή που αγνοεί εντελώς τη γεωργία, τη γλώσσα, την τυπογραφία. Η Silicon Valley έχει μάθει να πουλάει το μέλλον με ακραίες υποσχέσεις — και μερικές φορές ο Mallaby αγοράζει χωρίς να ρωτήσει την τιμή.

Αυτό που σώζει το βιβλίο είναι ακριβώς η ιστορία που δεν χρειάζεται υπερβολές: η DeepMind και το AlphaFold, το σύστημα που προέβλεψε τις δομές σχεδόν κάθε γνωστής πρωτεΐνης, είναι ένα από τα πιο συγκεκριμένα και μετρήσιμα επιτεύγματα στην ιστορία της επιστήμης. Όχι υπόσχεση για το μέλλον — αποτέλεσμα στο παρόν. Ο Hassabis δεν χρειάζεται τη μυθολογία του tech-bro για να είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν η εταιρεία που έχτισε θα παραμείνει πιστή σε αυτή την επιστημονική ακεραιότητα — ή αν η βαρύτητα της αγοράς και των επενδυτών θα την τραβήξει αλλού.

Χωρίς αμερικανικά δολάρια: η διατήρηση της βιοποικιλότητας ψάχνει νέο δρόμο

Η διάλυση της USAID από την κυβέρνηση Τραμπ άφησε χωρίς χρηματοδότηση εκατοντάδες προγράμματα προστασίας της φύσης σε όλο τον κόσμο — από τους οικο-φρουρούς της Λιβερίας ως τους φύλακες πάρκων στη Μαλάουι και την Τανζανία. Τώρα, οργανώσεις και τοπικές κοινότητες προσπαθούν να επιβιώσουν και να επανασχεδιάσουν το μέλλον της διατήρησης χωρίς την αμερικανική στήριξη.

Στα τροπικά δάση της Λιβερίας ζουν δασικοί ελέφαντες, νάνοι ιπποπόταμοι και δυτικοί χιμπατζήδες. Ζουν επίσης άνθρωποι που αισθάνονται ότι οι ρίζες τους είναι κυριολεκτικά θαμμένες στο χώμα αυτών των δασών. Για σχεδόν μια δεκαετία, η Εταιρεία Διατήρησης της Φύσης της Λιβερίας (SCNL) συντηρούσε ένα σώμα από 80 οικο-φρουρούς — κατοίκους δασικών κοινοτήτων που περιπολούσαν για παράνομη δραστηριότητα και συνεργάζονταν με φύλακες γειτονικών πάρκων. Ήταν δουλειά επικίνδυνη, αλλά έδινε μισθό, σταθερότητα και αξιοπρέπεια.

Τον Ιανουάριο του 2025, η SCNL έμαθε ότι η USAID — ο κύριος χρηματοδότης των οικο-φρουρών — διαλυόταν από την κυβέρνηση Τραμπ και ότι η χρηματοδότηση είχε ανασταλεί άμεσα. Ο διευθυντής προγράμματος Michael E. Taire ταξίδεψε για μέρες σε ανώμαλους δρόμους για να μεταφέρει τα νέα. Σε μια κοινότητα, μια νεαρή γυναίκα του είπε ότι αν δεν υπάρχει μισθός, θα επιστρέψει στο παράνομο κυνήγι — αυτό που έκανε πριν.

Η USAID δεν ήταν απλώς η μεγαλύτερη πηγή ανθρωπιστικής βοήθειας στον κόσμο. Ήταν επίσης ένας από τους σημαντικότερους χρηματοδότες της βιοποικιλότητας παγκοσμίως. Χρηματοδοτούσε την καταπολέμηση της λαθροθηρίας, την προστασία οικοτόπων, κοινοτικά προγράμματα διατήρησης στην Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Ασία. Μέχρι τη δεκαετία του 2020, το Κογκρέσο εγκρίνει πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για τα προγράμματα βιοποικιλότητας της USAID. Η απώλεια αυτής της χρηματοδότησης δεν απειλεί μόνο είδη και οικοσυστήματα — απειλεί τους ανθρώπους που τα υπερασπίζονται.

Φύλακες πάρκων στη Μαλάουι, αξιωματικοί καταπολέμησης της λαθροθηρίας στο Βιετνάμ, ερευνητές στη λεκάνη του Κονγκό έχασαν μισθούς, εξοπλισμό και εκπαίδευση. Στη Νότια Αφρική, το Endangered Wildlife Trust έχασε 1,2 εκατομμύριο δολάρια για προγράμματα προστασίας ρινόκερων και γυπών — η μείωση των τελευταίων συνδέεται με αύξηση ασθενειών λόγω συσσώρευσης νεκρής ύλης. Το πρόγραμμα προστασίας δασών στη λεκάνη του Κονγκό, ένα από τα μακροβιότερα εγχειρήματα της USAID, διακόπηκε απότομα.

Παρά τις απώλειες, κάποιοι βρίσκουν τρόπους να συνεχίσουν. Η SCNL εξασφάλισε βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση από το Rainforest Trust και επανεκκίνησε τις περιπολίες. Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις — Γερμανία, Βρετανία, Νορβηγία — έχουν αυξήσει τη στήριξή τους, με τη Νορβηγία να ανακοινώνει 3 δισεκατομμύρια δολάρια για το νέο Tropical Forests Forever Facility. Στις ΗΠΑ, το Κογκρέσο δημιούργησε το US Foundation for International Conservation, ένα ταμείο που συνεισφέρει 1 δολάριο για κάθε 2 που μαζεύουν ιδιώτες δωρητές.

Ωστόσο, τα κενά παραμένουν τεράστια. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν πίεση να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες, και η διεθνής βοήθεια μπορεί να μειωθεί. Ο James Deutsch του Rainforest Trust προειδοποιεί ότι οι συνέπειες δεν είναι ακόμα ορατές: «Σε πέντε ή δέκα χρόνια θα αρχίσουν να φαίνονται, και ο κόσμος θα αναρωτιέται πώς αφήσαμε να καταστραφεί η ικανότητα για μακροπρόθεσμη επιτυχία».

Ο Dida Fayo, που έχασε τη δουλειά του στο Northern Rangelands Trust, ίδρυσε τη δική του οργάνωση για την κλιματική ανθεκτικότητα στις ξηρές περιοχές της Αφρικής. Δεν παίρνει ακόμα μισθό, αλλά δεν σκέφτεται να σταματήσει. «Δεν μπορούμε να αντικαταστήσουμε την USAID», λέει, «αλλά μπορούμε να κάνουμε μεγάλα πράγματα, γιατί εμείς, οι ντόπιοι, ήμασταν η κινητήρια δύναμη πίσω από ό,τι έκανε η USAID εδώ».

Η παλαιότερη ηχογράφηση φάλαινας αποκαλύπτει έναν ωκεανό που δεν υπάρχει πια

Επιστήμονες του Woods Hole Oceanographic Institution ανακάλυψαν την παλαιότερη γνωστή ηχογράφηση τραγουδιού φάλαινας — έναν ήχο που καταγράφηκε το 1949 στις Βερμούδες. Πέρα από την ιστορική αξία του, το εύρημα προσφέρει κάτι σπάνιο: μια ηχητική εικόνα του ωκεανού πριν τον κατακλύσουν τα ανθρώπινα θορύβια.

Τον Μάρτιο του 1949, ένα ερευνητικό σκάφος του Woods Hole Oceanographic Institution έπλεε κοντά στις Βερμούδες δοκιμάζοντας συστήματα σόναρ για λογαριασμό του αμερικανικού ναυτικού. Οι επιστήμονες άκουσαν κάτι ασυνήθιστο μέσα από τα υδρόφωνά τους — έναν ήχο που δεν αναγνώριζαν. Αντί να τον αγνοήσουν, αποφάσισαν να τον καταγράψουν. Έσβησαν τις μηχανές του πλοίου για να μειώσουν τον θόρυβο και άφησαν τη συσκευή να τρέχει. Αυτή η απόφαση, παρμένη από περιέργεια, αποδείχθηκε ιστορική.

Εβδομήντα πέντε χρόνια αργότερα, ερευνητές του ίδιου ιδρύματος ψηφιοποιούσαν παλιές ηχογραφήσεις όταν ανακάλυψαν έναν δίσκο Gray Audograph — ένα είδος μηχανής υπαγόρευσης της εποχής — σε εκπληκτικά καλή κατάσταση. Πάνω του ήταν αποτυπωμένο το τραγούδι μιας φυσητήρας φάλαινας, γνωστής και ως humpback. Η ηχογράφηση αυτή προηγείται κατά σχεδόν είκοσι χρόνια της ανακάλυψης του τραγουδιού των φαλαινών από τον επιστήμονα Roger Payne, που μέχρι τώρα θεωρούνταν ορόσημο.

Το εύρημα έχει διπλή σημασία. Από τη μία, είναι η παλαιότερη γνωστή ηχογράφηση τραγουδιού φάλαινας — ένα ντοκουμέντο για το πώς επικοινωνούσαν αυτά τα ζώα δεκαετίες πριν η επιστήμη αρχίσει να τα μελετά συστηματικά. Από την άλλη, και ίσως πιο σημαντικό, είναι μια ηχητική μαρτυρία ενός ωκεανού που δεν υπάρχει πια. Ο Peter Tyack, θαλάσσιος βιοακουστικός και ομότιμος ερευνητής στο Woods Hole, το θέτει απλά: ο ωκεανός του 1949 ήταν πολύ πιο ήσυχος από τον σημερινό. Χωρίς την ηχητική ρύπανση από εμπορικά πλοία, βιομηχανικές δραστηριότητες και ναυτιλιακή κίνηση που έχει εκτοξευθεί τις τελευταίες δεκαετίες.

Αυτό δεν είναι απλώς νοσταλγία. Οι φάλαινες χρησιμοποιούν τον ήχο για τα πάντα — για να βρουν τροφή, να πλοηγηθούν, να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, να κατανοήσουν το περιβάλλον τους στις απέραντες εκτάσεις του ωκεανού. Έρευνες της αμερικανικής υπηρεσίας NOAA έχουν δείξει ότι τροποποιούν τη φωνητική τους συμπεριφορά ανάλογα με τον θόρυβο γύρω τους. Έχοντας μια ηχογράφηση από εποχή πριν αυτή η ρύπανση υπάρξει, οι επιστήμονες μπορούν να μετρήσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα — και τι αυτό σημαίνει για τα ζώα.

Οι φυσητήρες φάλαινες, που μπορούν να ζυγίζουν πάνω από 25 τόνους, είναι οι πιο φημισμένοι τραγουδιστές του ωκεανού. Οι φωνές τους — ένα μείγμα από κλικ, σφυρίγματα και μακρόσυρτες κλήσεις — μπορούν να ακουστούν σε αποστάσεις εκατοντάδων χιλιομέτρων και έχουν εμπνεύσει επιστήμονες, καλλιτέχνες και περιβαλλοντολόγους εδώ και γενιές. Το ότι τώρα μπορούμε να ακούσουμε πώς ακούγονταν σε έναν κόσμο χωρίς τον ανθρώπινο θόρυβο είναι κάτι που ξεπερνά την επιστημονική αξία — είναι μια υπενθύμιση για το τι έχουμε αλλάξει, και ίσως για το τι μπορούμε ακόμα να προστατέψουμε.

Windermere: Η λίμνη που κρύβει κίνδυνο πίσω από την «άριστη» ποιότητα νερού

Ένα επτάχρονο αγόρι παραλίγο να χάσει τη ζωή του μετά από κανό στη λίμνη Windermere, μολυνθέν από επικίνδυνο στέλεχος E. coli. Η υπόθεση αναζωπυρώνει τη συζήτηση για τη ρύπανση των βρετανικών υδάτων και τα παραπλανητικά δεδομένα ποιότητας που δημοσιεύουν οι αρχές.

Ήταν μια συνηθισμένη οικογενειακή εκδρομή. Η Claire Earley είχε ελέγξει την ιστοσελίδα της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος πριν πάνε κανό στη λίμνη Windermere τον Αύγουστο του 2024 — η ποιότητα του νερού αναγραφόταν ως «άριστη». Λίγες ώρες αργότερα, ο επτάχρονος γιος της Rex είχε έντονους κοιλιακούς πόνους και αιμορραγία. Έξι εβδομάδες νοσηλείας, δύο επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις και μια διάγνωση που δεν περίμενε κανείς: E. coli O157, το ίδιο επικίνδυνο βακτηριακό στέλεχος που σκότωσε μια εννιάχρονη κοπέλα στο Devon το 1999.

Το Windermere είναι η μεγαλύτερη φυσική λίμνη της Αγγλίας, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, και υποδέχεται επτά εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο. Η επίσημη εικόνα είναι αυτή μιας λίμνης με εξαιρετικά νερά — τέσσερις ζώνες κολύμβησης ελέγχονται τακτικά από τις αρχές και κατατάσσονται ως «άριστες» από το 2015. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σκοτεινή. Λίγες εβδομάδες πριν από το περιστατικό με τον Rex, ο Ολυμπιονίκης κολυμβητής Hector Pardoe διέσχισε τη λίμνη μετρώντας ανεξάρτητα την ποιότητα του νερού. Τα αποτελέσματα έδειξαν επίπεδα E. coli στα 6.898 αποικίες ανά 100 ml — οκτώ φορές πάνω από το όριο που αντιστοιχεί στην κατηγορία «άριστη».

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα βακτήρια. Είναι και το σύστημα που υποτίθεται ότι μας προστατεύει από αυτά. Οι τέσσερις επίσημες ζώνες ελέγχου δεν καλύπτουν το σύνολο της λίμνης — και οι περισσότεροι επισκέπτες κολυμπούν ή κάνουν κανό σε σημεία εκτός αυτών. Η οικογένεια Earley βρισκόταν σε ειδικό κέντρο κανό στο Brockhole, μακριά από τις ζώνες παρακολούθησης. Το Windermere, επιπλέον, δεν εντάσσεται στο εθνικό σύστημα πρόβλεψης ρύπανσης που λειτουργεί σε ορισμένες παράκτιες περιοχές — άρα δεν υπάρχουν ούτε καθημερινές προβλέψεις, ούτε ειδοποιήσεις σε πραγματικό χρόνο.

Η ρύπανση της λίμνης προέρχεται από πολλές πηγές: αποχετεύσεις από εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων, υπερχειλίσεις καταιγίδων και περίπου 1.800 ιδιωτικές δεξαμενές σηπτικού. Η εταιρεία United Utilities, που διαχειρίζεται την υποδομή αποχέτευσης στην περιοχή, επισημαίνει ότι δεν είχε καταγραφεί υπερχείλιση στο Brockhole για περισσότερες από τρεις εβδομάδες πριν από την εκδρομή της οικογένειας. Παράλληλα, ανακοίνωσε επένδυση 200 εκατομμυρίων λιρών τα επόμενα τέσσερα χρόνια για τη μείωση των διαρροών. Μια μεγάλη μηχανολογική μελέτη για την εξάλειψη της ρύπανσης αναμένεται να παραδοθεί τον Ιούλιο.

Για τους κατοίκους και τους επισκέπτες, όμως, οι μελέτες και οι επενδύσεις δεν αρκούν όταν δεν υπάρχει άμεση πληροφόρηση. Ο Graham Jackson, 42 ετών, που μεγάλωσε κολυμπώντας στη λίμνη, νοσηλεύτηκε δύο φορές με σηψαιμία μετά από κολύμπι κοντά στο Newby Bridge — η λοίμωξη από E. coli που ανέπτυξε ήταν ανθεκτική σε πολλά κοινά αντιβιοτικά. «Μεγάλωσα εδώ, πέρασα την παιδική μου ηλικία κολυμπώντας στη λίμνη», λέει. «Θέλω απλώς τα παιδιά μου να μπορούν να κάνουν το ίδιο χωρίς να αρρωσταίνουν». Η απαίτηση για ειδοποιήσεις ρύπανσης σε πραγματικό χρόνο δεν είναι πλέον μόνο αίτημα ακτιβιστών — είναι ζήτημα δημόσιας υγείας.

Η άσκηση αλλάζει τον εγκέφαλο πιο γρήγορα απ’ ό,τι νομίζαμε

Μια νέα μελέτη κατέγραψε για πρώτη φορά άμεσα, μέσα από εμφυτευμένα ηλεκτρόδια σε ανθρώπινους εγκεφάλους, πώς ακόμα και μία μόνο συνεδρία ελαφριάς άσκησης ενισχύει τα λεγόμενα «ripples» του ιππόκαμπου — νευρικά σήματα που συνδέονται στενά με τη μνήμη. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η σύνδεση μεταξύ ιππόκαμπου και φλοιού ενισχύεται ταχύτατα μετά την άσκηση, προσφέροντας μια από τις πιο ξεκάθαρες εξηγήσεις μέχρι σήμερα για το γιατί η σωματική δραστηριότητα κάνει καλό στον εγκέφαλο.

Ότι η άσκηση κάνει καλό στον εγκέφαλο δεν είναι νέο. Δεκαετίες έρευνας έχουν συνδέσει τη σωματική δραστηριότητα με καλύτερη μνήμη, πιο αργή γήρανση του εγκεφάλου και μειωμένο κίνδυνο άνοιας. Αυτό που έλειπε ήταν μια άμεση, εκ των έσω ματιά στο τι ακριβώς συμβαίνει στα νευρικά κυκλώματα αμέσως μετά την άσκηση. Μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Brain Communications, έρχεται να καλύψει αυτό το κενό με έναν τρόπο που σπάνια είναι εφικτός στην έρευνα του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Οι ερευνητές εργάστηκαν με 14 ασθενείς που πάσχουν από φαρμακοανθεκτική επιληψία και είχαν ήδη εμφυτευμένα ηλεκτρόδια στον εγκέφαλό τους για κλινικούς λόγους — ως μέρος της προεγχειρητικής τους αξιολόγησης. Αυτά τα ηλεκτρόδια επέτρεψαν στην ομάδα να καταγράψει ενδοκρανιακή ηλεκτροεγκεφαλογραφία (iEEG), δηλαδή να «ακούσει» απευθείας τη δραστηριότητα των νευρώνων πριν και μετά από μια συνεδρία ποδηλασίας 20 λεπτών σε στατικό ποδήλατο.

Αυτό που παρατήρησαν ήταν αξιοσημείωτο. Μετά την άσκηση, αυξήθηκε ο ρυθμός εμφάνισης των λεγόμενων sharp wave-ripples στον ιππόκαμπο — έναν εγκεφαλικό σχηματισμό κεντρικό για τη μνήμη και τη μάθηση. Τα ripples αυτά είναι σύντομες, εξαιρετικά συγχρονισμένες εκρήξεις νευρικής δραστηριότητας που θεωρείται ότι παίζουν ρόλο στην εδραίωση αναμνήσεων. Παράλληλα, ενισχύθηκε η συνδεσιμότητα μεταξύ ιππόκαμπου και άλλων περιοχών του εγκεφάλου, όπως το λιμβικό σύστημα και το λεγόμενο default mode network — ένα δίκτυο που ενεργοποιείται όταν ο νους «αδρανεί» και που συνδέεται με την επεξεργασία εμπειριών και αναμνήσεων.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά συνέβησαν μετά από μία μόνο συνεδρία ελαφριάς έως μέτριας έντασης άσκησης. Δεν χρειάστηκαν εβδομάδες προπόνησης. Επιπλέον, η ένταση της άσκησης — μετρημένη μέσω του καρδιακού ρυθμού — φάνηκε να σχετίζεται με μεγαλύτερη ενίσχυση της νευρικής δραστηριότητας κατά την ανάπαυση που ακολούθησε.

«Ξέραμε εδώ και χρόνια ότι η άσκηση συχνά ωφελεί γνωστικές λειτουργίες όπως η μνήμη», λέει η Michelle Voss, γνωστική νευροεπιστήμονας στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και επικεφαλής της μελέτης. «Καταγράφοντας άμεσα τη δραστηριότητα του εγκεφάλου, η μελέτη μας δείχνει, για πρώτη φορά σε ανθρώπους, ότι ακόμα και μία μόνο συνεδρία άσκησης μπορεί να αλλάξει γρήγορα τους νευρικούς ρυθμούς που εμπλέκονται στη μνήμη.»

Το δείγμα είναι μικρό — 14 άτομα ηλικίας 17 έως 50 ετών — και όλοι είχαν επιληψία, κάτι που θα μπορούσε να θέτει ερωτήματα για το κατά πόσο τα ευρήματα γενικεύονται. Οι ίδιοι οι ερευνητές, ωστόσο, επισημαίνουν ότι τα πρότυπα που παρατήρησαν μετά την άσκηση ταιριάζουν με αυτά που έχουν καταγραφεί σε υγιείς ενήλικες μέσω μη επεμβατικής απεικόνισης εγκεφάλου. Αυτή η σύγκλιση μεθόδων ενισχύει την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων και υποδηλώνει ότι πρόκειται για μια γενική απόκριση του ανθρώπινου εγκεφάλου στην άσκηση, όχι για ιδιαιτερότητα της επιληψίας.

Η έρευνα αυτή δεν λύνει όλα τα μυστήρια γύρω από τη σχέση άσκησης και εγκεφάλου. Ανοίγει, όμως, ένα παράθυρο σε μηχανισμούς που μέχρι τώρα μπορούσαμε μόνο να εικάζουμε — και θέτει το ερώτημα πόσα ακόμα κρύβει ο εγκέφαλος που δεν έχουμε καταφέρει να δούμε από μέσα.

Τι θα σήμαινε αν το σύμπαν έχει περισσότερες διαστάσεις από όσες βλέπουμε

Οι επιπλέον διαστάσεις δεν είναι απλώς μαθηματική φαντασία — θα μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί η βαρύτητα είναι τόσο αδύναμη, γιατί η σκοτεινή ενέργεια αλλάζει και πώς λειτουργεί το σύμπαν σε βαθύτερο επίπεδο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε ακόμα πώς να τις βρούμε — αν υπάρχουν.

Υπάρχει μια ερώτηση στη φυσική που ακούγεται σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά είναι απολύτως σοβαρή: τι γίνεται αν το σύμπαν έχει περισσότερες διαστάσεις από τις τέσσερις που γνωρίζουμε — τρεις του χώρου και μία του χρόνου; Η ιδέα δεν είναι καινούρια, αλλά τα τελευταία χρόνια επιστρέφει στο προσκήνιο με ανανεωμένο ενδιαφέρον, καθώς νέες μετρήσεις για τη σκοτεινή ενέργεια και παλιά αναπάντητα ερωτήματα για τη βαρύτητα δείχνουν ότι κάτι μπορεί να μας διαφεύγει.

Το πιο κλασικό πρόβλημα που θα μπορούσαν να λύσουν οι επιπλέον διαστάσεις είναι η αδυναμία της βαρύτητας. Σε σύγκριση με τις άλλες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης — ηλεκτρομαγνητισμό, πυρηνικές δυνάμεις — η βαρύτητα είναι εξαιρετικά ασθενής. Δεν ξέρουμε γιατί. Μια εξήγηση που έχει προταθεί είναι ότι μέρος της βαρύτητας «διαρρέει» σε διαστάσεις που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε, αδυνατίζοντας την επίδρασή της στο δικό μας σύμπαν. Πρόσφατα, κάτι παρόμοιο προτάθηκε για να εξηγήσει νέες μετρήσεις που δείχνουν ότι η σκοτεινή ενέργεια — η δύναμη που επιταχύνει την επέκταση του σύμπαντος — μπορεί να εξασθενεί με την πάροδο του χρόνου. Αν υπάρχουν επιπλέον διαστάσεις που αλλάζουν μέγεθος, αυτό θα είχε αντίκτυπο και στις τέσσερις διαστάσεις που βιώνουμε.

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει «επιπλέον διάσταση», βοηθά να σκεφτούμε το εξής: φανταστείτε πλάσματα που ζουν σε έναν επίπεδο, δισδιάστατο κόσμο. Βλέπουν τα πάντα ως γραμμές — δεν έχουν την έννοια του «πάνω» ή «κάτω». Ένα τρισδιάστατο ον θα μπορούσε να τα κοιτάζει από ψηλά, να βλέπει το εσωτερικό τους, ακόμα και να τα αρπάξει από τον κόσμο τους. Αν εφαρμόσουμε αυτή τη λογική στον δικό μας κόσμο, ένα ον με πέντε ή περισσότερες διαστάσεις θα μπορούσε να μας βλέπει «από μέσα» με τρόπους που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θεωρίες που βασίζονται σε αυτή την ιδέα είναι η υπόθεση του braneworld: το σύμπαν μας δεν είναι παρά η επιφάνεια — η «μεμβράνη» — ενός υψηλότερης διάστασης κόσμου. Τα σωματίδια που γνωρίζουμε θα ήταν τα άκρα πεντοδιάστατων χορδών που ζουν σε αυτόν τον υπερχώρο, αλλά εμείς θα βλέπαμε μόνο την τομή τους με τον δικό μας κόσμο — ακριβώς όπως ένα δισδιάστατο πλάσμα βλέπει μόνο μια γραμμή από ένα τρισδιάστατο σχήμα.

Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία επιπλέον διαστάσεων: αυτές που είναι φυσικά μικρές, τόσο μικρές που δεν τις έχουμε ανιχνεύσει ποτέ. Φανταστείτε τες σαν μικροσκοπικές φυσαλίδες μέσα στον χωροχρόνο — τσέπες χώρου που υπάρχουν αλλά είναι προσβάσιμες μόνο σε υποατομικά σωματίδια. Αν ένα βαρυτικό κύμα περνούσε μέσα από μια τέτοια φυσαλίδα, θα έβγαινε με ελαφρώς παραμορφωμένο σχήμα — και αυτή η παραμόρφωση θα ήταν ανιχνεύσιμη με αρκετά ισχυρό ανιχνευτή.

Αυτή ακριβώς είναι η αναζήτηση που γίνεται τώρα. Ερευνητές σε ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων, επιταχυντές σωματιδίων και τηλεσκόπια ψάχνουν για λεπτά σημάδια επιπλέον διαστάσεων. Μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί τίποτα. Αλλά το γεγονός ότι η αναζήτηση είναι εφικτή — ότι υπάρχουν συγκεκριμένα πειράματα που θα μπορούσαν να δώσουν απάντηση — είναι από μόνο του σημαντικό. Αν κάποτε βρεθεί η απόδειξη, δεν θα αλλάξει απλώς τη φυσική. Θα αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ίδια την πραγματικότητα.

Η μέση ηλικία κρύβει το μυστικό για μια υγιή γεράματα

Νέα έρευνα δείχνει ότι οι επιλογές ζωής στα 50 μπορούν να καθορίσουν την υγεία μας στα 90. Το Αλτσχάιμερ και η σωματική εξασθένηση δεν ξεκινούν στα γηρατειά — οι ρίζες τους βρίσκονται πολύ νωρίτερα. Η πρόληψη, λοιπόν, δεν είναι υπόθεση του μέλλοντος.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν σκεφτόμαστε σοβαρά την υγεία των γηρατειών παρά μόνο όταν φτάσουμε εκεί. Κι όμως, η επιστήμη στέλνει ένα ολοένα πιο ξεκάθαρο μήνυμα: αυτό που κάνεις στα 50 σου αφήνει αποτύπωμα στα 90 σου. Δεν πρόκειται για κλισέ αυτοβοήθειας — πρόκειται για βιολογία.

Το Αλτσχάιμερ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Επειδή εμφανίζεται στα γηρατειά, οι περισσότεροι αρχίζουν να ανησυχούν γι’ αυτό μετά τα 65, ίσως κάνοντας κάποια παιχνίδια εγκεφαλικής γυμναστικής. Αλλά τα πρώτα σήματα της νόσου μπορεί να έχουν ήδη εκπεμφθεί πολύ νωρίτερα. Σύμφωνα με νεότερες έρευνες, το Αλτσχάιμερ δεν ξεκινά αναγκαστικά στον εγκέφαλο στα βαθιά γηρατειά. Αντίθετα, φαίνεται να πυροδοτείται από χρόνια φλεγμονή σε «περιφερειακά» όργανα — δέρμα, πνεύμονες, έντερο — κατά τη διάρκεια της μέσης ηλικίας, περίπου από τα 45 έως τα 60.

Η φλεγμονή αυτή μπορεί να προέρχεται από πολλές και φαινομενικά άσχετες αιτίες: έκζεμα, ουλίτιδα, λοιμώξεις του εντέρου, παχυσαρκία, υψηλή αρτηριακή πίεση, υψηλή χοληστερόλη. Σε άτομα με γενετική προδιάθεση, αυτές οι καταστάσεις φαίνεται να αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης Αλτσχάιμερ αργότερα. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι όλες αντιμετωπίζονται σήμερα — όχι σε κάποιο αόριστο μέλλον.

Παρόμοια εικόνα παρουσιάζει και η σωματική εξασθένηση που συνδέουμε με τα γηρατειά: μειωμένη μυϊκή δύναμη, λιγότερη αντοχή, μικρότερη ψυχική ελαστικότητα. Κι αυτή η κατάσταση, σύμφωνα με νεότερα δεδομένα, έχει τις ρίζες της πολύ πριν από τα 70 ή τα 80. Η μέση ηλικία, δηλαδή, δεν είναι απλώς μια μεταβατική περίοδος — είναι ένα παράθυρο ευκαιρίας.

Τι μπορεί κανείς να κάνει; Η λίστα δεν είναι εκπληκτική, αλλά η επιστημονική τεκμηρίωση πίσω της γίνεται ολοένα πιο ισχυρή. Τακτική σωματική άσκηση, καλή στοματική υγιεινή και ενεργή κοινωνική ζωή φαίνεται να προστατεύουν τόσο από το Αλτσχάιμερ όσο και από τη σωματική εξασθένηση. Ένα πιο απροσδόκητο εύρημα: εμβολιασμοί γύρω στα 50 — για τον έρπητα ζωστήρα, τη γρίπη ή τη φυματίωση — φαίνεται επίσης να έχουν προστατευτική δράση έναντι της νόσου.

Η ιδέα μιας «συντήρησης μέσης ηλικίας» — ένα είδος check-up και επανεκκίνησης των συνηθειών στα 50 — αποκτά επιστημονικό βάρος. Δεν πρόκειται για βιοχακάρισμα ή για εμμονή με τη μακροζωία. Πρόκειται για μια πρακτική αναγνώριση ότι το σώμα μας δεν λειτουργεί σε στεγανά διαμερίσματα ηλικίας. Αυτό που σπέρνεις στα 50, το θερίζεις στα 90 — προς το καλό ή προς το κακό.

Οι Γότθοι δεν ήταν αυτό που νομίζαμε: DNA αποκαλύπτει έναν πολυεθνικό λαό

Νέα ανάλυση αρχαίου DNA από γοτθικούς τάφους στη Βουλγαρία ανατρέπει την παλιά αντίληψη ότι οι Γότθοι ήταν ένας ομοιογενής σκανδιναβικός λαός. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η γοτθική κοινότητα περιλάμβανε ανθρώπους με καταγωγή από τρεις ηπείρους — από τη Σκανδιναβία ως την Αίγυπτο και την Ανατολία.

Για αιώνες, οι Γότθοι κατείχαν μια ξεχωριστή θέση στη συλλογική φαντασία της Δύσης: ο βάρβαρος λαός που κατέβηκε από τον Βορρά και έσπειρε τον τρόμο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, κορυφώνοντας με την πολιορκία της Ρώμης το 410 μ.Χ. Η νέα επιστήμη, όμως, έχει διαφορετική ιστορία να αφηγηθεί.

Ερευνητές ανέλυσαν το DNA 38 ατόμων από δύο νεκροταφεία στη Βουλγαρία που συνδέονται με τους Γότθους — αναγνωρίσιμα από χαρακτηριστικά κοσμήματα, ταφικές πρακτικές και τεχνητές παραμορφώσεις κρανίου. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: οι άνθρωποι αυτοί είχαν καταγωγή από τη Σκανδιναβία, τον Καύκασο, την Ανατολία, τη Λεβάντη, την Αίγυπτο, την υποσαχάρια Αφρική και την Ανατολική Ασία. Πρόκειται για μια κοινότητα που θα ζήλευε σε πολυμορφία πολλές σύγχρονες μητροπόλεις.

Το εύρημα αυτό αμφισβητεί άμεσα μια από τις πιο διαδεδομένες θεωρίες: ότι οι Γότθοι ήταν κατεξοχήν σκανδιναβικής καταγωγής και μετακινήθηκαν νότια προς την ανατολική Μεσόγειο. «Αν η γοτθική ταυτότητα ήταν κυρίως μια βιολογική γενεαλογία από τη Σκανδιναβία, δεν θα βλέπαμε κάτι τέτοιο», λέει ο Svetoslav Stamov από το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας της Βουλγαρίας.

Ένας από τους παράγοντες που μπορεί να εξηγεί αυτή την ποικιλομορφία είναι ο Αρειανισμός, μια πρώιμη μορφή χριστιανισμού που υιοθέτησαν οι Γότθοι. Σε αντίθεση με άλλες εκδοχές του χριστιανισμού της εποχής, ο Αρειανισμός ήταν ανοιχτός σε όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής. «Μπορούσε να γίνει Αρειανός χριστιανός οποιοσδήποτε», σημειώνει ο Todor Chobanov από το Ινστιτούτο Βαλκανικών Σπουδών στη Σόφια. Αυτό πιθανώς λειτούργησε ως κοινωνική κόλλα που ένωνε ανθρώπους πολύ διαφορετικής προέλευσης κάτω από μια κοινή ταυτότητα.

Εξίσου σημαντικός παράγοντας φαίνεται να ήταν η ίδια η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Γότθοι έζησαν για αιώνες στα σύνορά της, άλλοτε ως σύμμαχοι και άλλοτε ως εχθροί. Αυτή η συνεχής επαφή διαμόρφωσε βαθιά τον τρόπο ζωής τους — από την ενδυμασία ως την κεραμική — αλλά και την ίδια τη συγκρότησή τους ως ομάδα. «Είναι αυτή η διαδικασία εμπλοκής με την αυτοκρατορία που φέρνει αυτές τις ομάδες στην ύπαρξη ως συνεκτικές μονάδες», εξηγεί ο James Harland από το Πανεπιστήμιο της Βόννης.

Τα ευρήματα έχουν σημασία που ξεπερνά την ιστορία των Γότθων. Υπενθυμίζουν ότι η εθνική ταυτότητα στον αρχαίο κόσμο δεν ήταν ποτέ απλή υπόθεση αίματος και καταγωγής. Ήταν κάτι που διαμορφωνόταν από θρησκεία, πολιτική, γεωγραφία και επιλογή. Οι Γότθοι που λεηλάτησαν τη Ρώμη δεν ήταν ένας ομοιογενής λαός από τον Βορρά — ήταν μια σύνθετη κοινότητα που είχε απορροφήσει ανθρώπους από μισό κόσμο. Ίσως αυτό, τελικά, να ήταν και η δύναμή τους.

1...403404405...1,701Page 404 of 1,701