Καιρικό χάος στις ΗΠΑ: Καύσωνας, El Niño και μια δύσκολη χρονιά που έρχεται

Ένας ιστορικός καύσωνας πλήττει ήδη τη Δυτική Αμερική, ενώ τα μοντέλα πρόβλεψης δείχνουν ισχυρό El Niño να έρχεται το φθινόπωρο. Η συνδυαστική επίδραση των δύο φαινομένων, πάνω σε ένα κλίμα που ήδη ζεσταίνεται από ανθρώπινη δραστηριότητα, υπόσχεται μια σειρά από ακραία καιρικά γεγονότα που θα φτάσουν ως το επόμενο έτος.

Το 2024 ήταν σχετικά ήσυχο για τις ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τις κλιματικές καταστροφές — κανένας μεγάλος τυφώνας δεν έφτασε στις ακτές, και οι πυρκαγιές παρέμειναν κάτω από τον δεκαετή μέσο όρο. Αυτή η σχετική ηρεμία, όμως, φαίνεται να τελειώνει απότομα.

Από αυτή την εβδομάδα, ένα ισχυρό σύστημα υψηλής πίεσης φέρνει στη Δυτική Αμερική θερμοκρασίες που σπάνε ρεκόρ δεκαετιών. Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία των ΗΠΑ έχει εκδώσει προειδοποιήσεις καύσωνα για Καλιφόρνια, Αριζόνα και Νεβάδα, ενώ προειδοποιήσεις πυρκαγιάς καλύπτουν τμήματα του Ουαϊόμινγκ, της Νεμπράσκα και του Κολοράντο. Το φαινόμενο εκτείνεται ανατολικά ως το Μιζούρι και το Τενεσί. «Αυτή θα είναι η ισχυρότερη ατμοσφαιρική κορυφή που έχουμε παρατηρήσει εκτός καλοκαιριού σε οποιονδήποτε μήνα», λέει ο κλιματολόγος Daniel Swain του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Και δεν πρόκειται για μια παροδική ζέστη δύο ημερών — ορισμένες περιοχές καταγράφουν ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών κάθε μέρα για μια εβδομάδα, και αυτό αναμένεται να συνεχιστεί για τουλάχιστον άλλες δέκα μέρες.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ζέστη καθεαυτή. Ο χειμώνας στη Δυτική Αμερική ήταν ήδη ασυνήθιστα θερμός, με αποτέλεσμα τα επίπεδα χιονοκάλυψης σε πολλές πολιτείες να βρίσκονται κάτω από το 50% του ιστορικού μέσου όρου. Αυτό έχει άμεσες συνέπειες: το χιόνι λειτουργεί ως φυσικό αποθεματικό νερού για τη Δύση, καλύπτοντας το 60 με 70% της υδατικής ανάγκης πολλών περιοχών μέσω της τήξης την άνοιξη. Ο ποταμός Κολοράντο, που τροφοδοτεί με νερό 40 εκατομμύρια ανθρώπους σε επτά πολιτείες, βρίσκεται ήδη υπό πίεση — και η τρέχουσα ξηρασία χιονιού μπορεί να κάνει τα πράγματα σημαντικά χειρότερα. Ξηρά εδάφη, νεκρά δέντρα και μειωμένη ροή ποταμών είναι ιδανικές συνθήκες για καταστροφικές πυρκαγιές το καλοκαίρι.

Πάνω σε αυτό το ήδη ανησυχητικό σκηνικό έρχεται το El Niño. Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία ανακοίνωσε πρόσφατα ότι υπάρχει πάνω από 60% πιθανότητα να εμφανιστεί ισχυρό El Niño τον Αύγουστο ή Σεπτέμβριο. Το φαινόμενο αυτό — ένας φυσικός κύκλος κλιματικής μεταβλητότητας στον τροπικό Ειρηνικό — ωθεί θερμότητα από τον ωκεανό στην ατμόσφαιρα και προς τις δυτικές ακτές των ΗΠΑ. Ένα μέσο El Niño μπορεί να ανεβάσει τη μέση παγκόσμια θερμοκρασία κατά 1,2 βαθμούς Κελσίου. Οι επιπτώσεις του δεν είναι πάντα προβλέψιμες: ορισμένες περιοχές γίνονται πιο υγρές, άλλες πιο ξηρές. Στις ΗΠΑ, συνήθως φέρνει δροσερότερες και βροχερότερες συνθήκες στο Νοτιοδυτικό τμήμα — κάτι που θα μπορούσε να ανακουφίσει τις διψασμένες περιοχές μετά από ένα ξηρό καλοκαίρι. Ωστόσο, το ίδιο φαινόμενο μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες ξηρών καταιγίδων με κεραυνούς σε ήδη αποξηραμένα εδάφη — ιδανικές συνθήκες για νέες πυρκαγιές.

Το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν πλανήτη που έχει ήδη ζεσταθεί κατά 1,4 βαθμούς Κελσίου λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας. «Οποιοδήποτε El Niño συμβαίνει, συμβαίνει πάνω στην ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή», λέει ο ερευνητής Zeke Hausfather του Berkeley Earth. «Ξεκινάς από υψηλότερη βάση, οπότε οι επιπτώσεις — ιδίως στη θερμοκρασία — είναι πολύ μεγαλύτερες από ό,τι θα ήταν 150 χρόνια πριν». Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξουν ακραία καιρικά φαινόμενα, αλλά πόσο ακραία θα είναι — και αν οι υποδομές και οι πολιτικές αποφάσεις θα μπορέσουν να ακολουθή

Ultra-processed foods: πόσο πρέπει να ανησυχείς στ’ αλήθεια;

Τα ultra-processed foods βρίσκονται στο επίκεντρο επιστημονικής και δημόσιας συζήτησης εδώ και χρόνια, με μελέτες να τα συνδέουν με καρκίνο, διαβήτη, παχυσαρκία και καρδιαγγειακά νοσήματα. Η αλήθεια, όμως, είναι πιο σύνθετη από ό,τι παρουσιάζεται συνήθως — και η επιστήμη δεν έχει ακόμα δώσει οριστικές απαντήσεις.

Ο όρος «ultra-processed food» — ή UPF — δεν είναι τόσο παλιός όσο νομίζουμε. Τον επινόησε στα τέλη της δεκαετίας του 2000 ο Carlos Monteiro, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, για να περιγράψει τρόφιμα που δεν απλώς επεξεργάζονται, αλλά κατασκευάζονται: τα συστατικά των φυσικών τροφών — σάκχαρα, λίπη, φυτικές ίνες — απομονώνονται, χημικά τροποποιούνται και επανασυντίθενται σε προϊόντα που συχνά περιέχουν πρόσθετα, συντηρητικά και ενισχυτικά γεύσης. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν τα δημητριακά πρωινού, τα μπισκότα, τα παγωτά, τα αναψυκτικά, το βιομηχανικό ψωμί και τα έτοιμα γεύματα.

Για δεκαετίες, οι διατροφολόγοι εστίαζαν στη σύσταση των τροφών: λιγότερο αλάτι, λιγότερη ζάχαρη, λιγότερα κορεσμένα λιπαρά. Η έννοια των UPFs άλλαξε τη συζήτηση, υποστηρίζοντας ότι ο βαθμός επεξεργασίας είναι εξίσου — αν όχι περισσότερο — σημαντικός από τη διατροφική σύνθεση. Χώρες όπως η Βραζιλία, το Βέλγιο και η Νέα Ζηλανδία έχουν ήδη ενσωματώσει αυτή τη λογική στις επίσημες διατροφικές τους οδηγίες.

Οι μελέτες που συνδέουν τα UPFs με κακή υγεία είναι πλέον πάνω από εκατό. Αυξημένος κίνδυνος καρκίνου, διαβήτη, άνοιας, καρδιοπάθειας, φλεγμονωδών νοσημάτων του εντέρου και παχυσαρκίας — η λίστα είναι εντυπωσιακή. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις έρευνες δείχνουν συσχέτιση, όχι αιτιότητα. Μια διατροφή πλούσια σε UPFs τείνει να είναι ταυτόχρονα πλούσια σε ζάχαρα και κακά λιπαρά — άρα πώς ξέρουμε ότι φταίει η επεξεργασία και όχι αυτά; Επιπλέον, πολλές μελέτες βασίζονται σε ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς, μια μέθοδος που είναι γνωστά αναξιόπιστη: οι άνθρωποι δεν θυμούνται ή δεν αναφέρουν με ακρίβεια τι τρώνε.

Η πιο ισχυρή απόδειξη μέχρι σήμερα προέρχεται από μια τυχαιοποιημένη κλινική δοκιμή του 2019. Είκοσι εθελοντές ακολούθησαν εναλλάξ δύο δίαιτες για δύο εβδομάδες η καθεμία — μία πλούσια σε UPFs και μία βασισμένη σε αδιαμόρφωτες τροφές — με ίδια θερμιδική πρόσληψη, μακροθρεπτικά συστατικά και ίνες. Οι εθελοντές μπορούσαν να τρώνε όσο ήθελαν. Αποτέλεσμα: στη δίαιτα με UPFs κατανάλωναν κατά μέσο όρο 500 θερμίδες παραπάνω την ημέρα και πήραν σχεδόν ένα κιλό σε δύο εβδομάδες. Στη δίαιτα χωρίς UPFs, έχασαν αντίστοιχα βάρος. Το συμπέρασμα; Αυτές οι τροφές είναι σχεδιασμένες για να τρώγονται χωρίς μέτρο — και το πετυχαίνουν.

Υπάρχουν και άλλες υποθέσεις για το πώς τα UPFs βλάπτουν την υγεία: μπορεί να περιέχουν τοξίνες από τη βιομηχανική επεξεργασία, να διαταράσσουν το μικροβίωμα του εντέρου ή να προκαλούν φλεγμονή μέσω γαλακτωματοποιητών και άλλων πρόσθετων. Κάποιοι επιστήμονες και ακτιβιστές ζητούν ρυθμίσεις παρόμοιες με αυτές του καπνού: προειδοποιητικές ετικέτες, περιορισμούς στη διαφήμιση, απαγορεύσεις σε σχολεία και βαριά φορολόγηση.

Οι επικριτές, όμως, έχουν επίσης επιχειρήματα. Η κατηγορία UPF είναι πολύ ευρεία και περιλαμβάνει τρόφιμα που δεν είναι απαραίτητα ανθυγιεινά, όπως το γιαούρτι ή το ολικής άλεσης ψωμί. Ακόμα και οι ειδικοί διαφωνούν για το πού ανήκει κάθε τρόφιμο. Και δεν έχουν όλοι τον χρόνο ή τα χρήματα να μαγειρεύουν φρέσκα κάθε μέρα — η δαιμονοποίηση των UPFs μπορεί να αφαιρέσει από πολλούς μια προσιτή πηγή διατροφής.

Η ισορροπημένη απάντηση είναι αυτή: ναι, αξίζει να μειώσεις τα ultra-processed foods στη διατροφή σου, να διαφοροποιήσεις αυτά που τρως και να μαγειρεύεις όταν μπορείς. Αλλά δεν χρειάζεται να πανικοβληθείς κάθε φορά που ανοίγεις μια έτοιμη πίτσα. Η επιστήμη δείχνει ότι η συνολική διατροφική συνήθεια μετράει πολύ περισσότερο από κάθε μεμονωμένη επιλογή.

Η φυσική του διπλώματος: ένας αριθμός εξηγεί γιατί η κρέπα αντιστέκεται

Ένας Γάλλος φυσικός ανακάλυψε ότι η συμπεριφορά ενός εύκαμπτου υλικού όταν διπλώνεται — από κρέπες μέχρι τορτίγιες — περιγράφεται πλήρως από έναν μόνο αριθμό. Ο αριθμός αυτός, που ονομάζεται «ελαστο-βαρυτικό μήκος», συνδυάζει την πυκνότητα, την ακαμψία και τη βαρύτητα του υλικού. Το αποτέλεσμα: μπορούμε πλέον να προβλέψουμε με ακρίβεια πόσες φορές μπορεί να διπλωθεί μια κρέπα πριν ξεδιπλωθεί μόνη της.

Υπάρχουν ερωτήματα που γεννιούνται στο τραπέζι της κουζίνας και καταλήγουν σε επιστημονικές ανακοινώσεις. Ο Tom Marzin, φυσικός στο Cornell University, βρισκόταν σε διακοπές στη Βρετάνη — τη γαλλική περιοχή που θεωρείται η πατρίδα της κρέπας — όταν παρατήρησε κάτι που τον έβαλε σε σκέψεις. Αν δίπλωνε μια μικρή γωνία της κρέπας, αυτή ξεδιπλωνόταν αμέσως. Αν όμως έκανε μεγαλύτερο δίπλωμα, η κρέπα έμενε στη θέση της. Τι καθόριζε αυτή τη διαφορά;

Η απάντηση, όπως αποδείχθηκε, κρύβεται σε έναν μόνο αριθμό. Ο Marzin ανακάλυψε ότι η συμπεριφορά εύκαμπτων υλικών κατά το δίπλωμα είναι αποτέλεσμα ανταγωνισμού ανάμεσα σε δύο δυνάμεις: τη βαρύτητα, που τραβά το υλικό προς τα κάτω, και την ελαστικότητα, που προσπαθεί να το επαναφέρει στην αρχική του μορφή. Αυτός ο ανταγωνισμός εκφράζεται μέσα από το λεγόμενο «ελαστο-βαρυτικό μήκος» — μια ποσότητα που υπολογίζεται από την πυκνότητα, την ακαμψία και τη βαρύτητα που ασκείται στο υλικό.

Για να επαληθεύσει τη θεωρία του, ο Marzin δεν αρκέστηκε σε υπολογιστικά μοντέλα. Πειραματίστηκε με πλαστικούς δίσκους, τορτίγιες από σούπερ μάρκετ και, φυσικά, κρέπες. Τα πρώτα δείγματα τα έφτιαχνε ο ίδιος, αλλά το πάχος τους δεν ήταν ομοιόμορφο — κρίσιμη παράμετρος για τα πειράματα. Η λύση ήλθε από απροσδόκητη πηγή: τη μητέρα του, που βρίσκεται στη Γαλλία. Της έστειλε παχύμετρα και χάρακες, της ζήτησε να αγοράσει κρέπες βιομηχανικής παραγωγής — εγγυημένα ομοιόμορφου πάχους — και να εκτελέσει τις μετρήσεις. «Τα έκανε όλα σωστά», λέει ο Marzin.

Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την πρόβλεψη. Μια κρέπα διαμέτρου 26 εκατοστών και πάχους 0,9 χιλιοστών μπορεί να διπλωθεί έως τέσσερις φορές. Μια τορτίγια ίδιας διαμέτρου αλλά πάχους 1,5 χιλιοστών — με ελαστο-βαρυτικό μήκος 3,4 φορές μεγαλύτερο — επιτρέπει μόνο δύο διπλώματα. Ο αριθμός αυτός, όπως λέει ο ίδιος ο ερευνητής, «αποτυπώνει όλη τη φυσική που κρύβεται από κάτω».

Η έρευνα, που παρουσιάστηκε στη συνάντηση της American Physical Society στο Ντένβερ, δεν αφορά μόνο την κουζίνα. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο εύκαμπτα υλικά αντιδρούν σε δυνάμεις έχει εφαρμογές σε πεδία όπως η μηχανική μαλακών υλικών, η ρομποτική και ο σχεδιασμός εύκαμπτων δομών. Το ότι όλη αυτή η πολυπλοκότητα συμπυκνώνεται σε έναν αριθμό είναι ακριβώς το είδος της κομψής απλότητας που αναζητά η φυσική — ακόμα κι αν το σημείο εκκίνησης ήταν ένα πιάτο με κρέπες στη Βρετάνη.

Το μαθηματικό θαύμα των 18 σελίδων που άλλαξε την επιστήμη

Ο Γερμανός μαθηματικός Gerd Faltings κέρδισε το Βραβείο Abel 2026, τη μεγαλύτερη διάκριση στα μαθηματικά, για μια απόδειξη που συγκλόνισε την επιστημονική κοινότητα το 1983. Σε μόλις 18 σελίδες, έλυσε ένα πρόβλημα που είχε μείνει αναπάντητο για 60 χρόνια — την εικασία Mordell. Η δουλειά του έθεσε τα θεμέλια για ορισμένες από τις σημαντικότερες εξελίξεις στα σύγχρονα μαθηματικά.

Υπάρχουν επιστημονικές δημοσιεύσεις που αλλάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε ένα πρόβλημα. Και υπάρχουν εκείνες που αλλάζουν ολόκληρα πεδία έρευνας. Η απόδειξη του Gerd Faltings για την εικασία Mordell ανήκει στη δεύτερη κατηγορία — και χωράει σε 18 σελίδες.

Ο Faltings, που εργάζεται στο Ινστιτούτο Max Planck για τα Μαθηματικά στη Γερμανία, μόλις ανακοινώθηκε ως νικητής του Βραβείου Abel 2026, της διάκρισης που θεωρείται ισοδύναμη του Νόμπελ για τα μαθηματικά. Η αναγνώριση έρχεται για μια δουλειά που είχε ήδη του χαρίσει το Μετάλλιο Fields το 1986 — το άλλο κορυφαίο βραβείο του κλάδου. Στο επίκεντρο και των δύο διακρίσεων βρίσκεται η ίδια απόδειξη: η επίλυση της εικασίας Mordell, ενός προβλήματος που είχε διατυπωθεί το 1922 και παρέμενε άλυτο για έξι δεκαετίες.

Η εικασία αφορά τις διοφαντικές εξισώσεις, μια ευρεία κατηγορία μαθηματικών προβλημάτων που περιλαμβάνει κλασικές περιπτώσεις όπως το Πυθαγόρειο θεώρημα και το Τελευταίο Θεώρημα του Fermat. Ο Louis Mordell είχε διατυπώσει την υπόθεση ότι οι πιο σύνθετες από αυτές τις εξισώσεις έχουν πεπερασμένο αριθμό λύσεων — δηλαδή, όσο πιο περίπλοκη η εξίσωση, τόσο λιγότερες οι λύσεις. Για να το καταλάβουμε διαισθητικά: αν φανταστούμε αυτές τις εξισώσεις ως τρισδιάστατες επιφάνειες — σφαίρες, δακτυλίους, πιο περίπλοκα σχήματα — ο Mordell υποστήριξε ότι όσες περισσότερες «τρύπες» έχει μια επιφάνεια, τόσο πιο περιορισμένες είναι οι ρητές λύσεις της αντίστοιχης εξίσωσης. Το είδε, αλλά δεν μπόρεσε να το αποδείξει.

Αυτό που έκανε ο Faltings το 1983 δεν ήταν απλώς να επιβεβαιώσει την εικασία. Ήταν ο τρόπος που το έκανε. Η απόδειξή του συνέδεσε κλάδους των μαθηματικών που φαίνονταν άσχετοι μεταξύ τους — γεωμετρία και αριθμητική — με έναν τρόπο που κανείς δεν είχε σκεφτεί πριν. «Είναι σαν θαύμα», λέει ο Akshay Venkatesh από το Ινστιτούτο Προχωρημένων Σπουδών στο Πρίνστον. «Αυτό το χαρτί των 18 σελίδων κινείται με επιδεξιότητα ανάμεσα σε διαφορετικές τεχνικές και διαφορετικές διαισθήσεις. Πώς είχε την αυτοπεποίθηση να ξεκινήσει χωρίς να ξέρει ακόμα πώς θα συναρμολογηθούν τα κομμάτια;»

Ο ίδιος ο Faltings αποδίδει την επιτυχία του στην ανοχή στην αβεβαιότητα. «Μερικές φορές προχωράω μπροστά από εκείνους που προσπαθούν να αποδείξουν τα πάντα αμέσως — αλλά μερικές φορές και χάνω τον δρόμο μου», λέει. Η φιλοσοφία του για την έρευνα είναι εξίσου αφοπλιστική: «Η ιδέα μου ήταν να μην κοιτάω τι μπορεί να με κάνει διάσημο και πλούσιο, αλλά να βρίσκω πράγματα που μου αρέσουν. Γιατί αν δουλεύεις σε πράγματα που αγαπάς, είναι πιο διασκεδαστικό.»

Η επίδραση της δουλειάς του ξεπέρασε κατά πολύ την εικασία Mordell. Τα εργαλεία που ανέπτυξε έγιναν θεμέλιο για ολόκληρους κλάδους σύγχρονης έρευνας, όπως η p-adic Hodge theory. Επίσης, άνοιξε τον δρόμο για την απόδειξη του Τελευταίου Θεωρήματος του Fermat από τον Andrew Wiles, ενώ υπήρξε μέντορας του Shinichi Mochizuki, του Ιάπωνα μαθηματικού που ισχυρίζεται ότι έχει αποδείξει την εικασία abc — μια από τις πιο αμφιλεγόμενες ιστορίες στα σύγχρονα μαθηματικά.

Όταν ρωτήθηκε για τη σημασία της δουλειάς του, ο Faltings ήταν χαρακτηριστικά επιφυλακτικός: «Έλυσα την εικασία Mordell, αλλά στο τέλος δεν μας επιτρέπει να θεραπεύσουμε τον καρκίνο ή το Αλτσχάιμερ. Απλώς επεκτείνει τη γνώση μας.» Ίσως. Αλλά η ιστορία της επιστήμης είναι γεμάτη από «άχρηστες» αποδείξεις που αργότερα αποδείχθηκαν θεμελιώδεις.

Ο Spider-Man αποκτά ξανά οργανικούς ιστούς — και το διαδίκτυο έχει ήδη γνώμη

Το νέο trailer του «Spider-Man: Brand New Day» αποκάλυψε ότι ο Peter Parker του Tom Holland θα αποκτήσει οργανικούς ιστούς — μια επιλογή που πριν από 25 χρόνια είχε διχάσει βαθιά τους φανατικούς της Marvel. Η ταινία έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή για το MCU, που ψάχνει απεγνωσμένα να ξαναβρεί τη χαμένη του αίγλη στα box office.

Το Marvel Cinematic Universe δεν περνάει την καλύτερη περίοδό του. Μετά το τέλος της «Infinity Saga» και την επική κατάληξη του «Avengers: Endgame», η Marvel προσπάθησε να χτίσει μια νέα μεγάλη αφήγηση γύρω από το Multiverse — αλλά η υποδοχή ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, χλιαρή. Ταινίες όπως το «Captain America: Brave New World», το «Thunderbolts*» και το πολυαναμενόμενο «The Fantastic Four: First Steps» δεν κατάφεραν καν να ξεπεράσουν τα 500 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως — ένα νούμερο που παλιότερα θα θεωρούνταν αποτυχία για ένα franchise που συνήθιζε να σπάει το ένα δισεκατομμύριο σχεδόν αυτόματα.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Spider-Man είναι ίσως η τελευταία σίγουρη επένδυση της Marvel. Τα δύο προηγούμενα φιλμ με τον Tom Holland ξεπέρασαν άνετα το ένα δισεκατομμύριο, και το «Brand New Day» — που κυκλοφορεί στις 31 Ιουλίου — αναμένεται να κάνει το ίδιο. Αλλά το νέο trailer έφερε μαζί του και μια απόφαση που ήδη πυροδοτεί συζητήσεις: ο Peter Parker θα αποκτήσει οργανικούς ιστούς, σαν αποτέλεσμα μιας μετάλλαξης που τον κάνει πιο κοντά στην αράχνη από ποτέ.

Η ιδέα δεν είναι καινούρια. Πηγάζει από ένα σενάριο που είχε γράψει ο James Cameron για μια «Spider-Man» ταινία που τελικά δεν γυρίστηκε ποτέ. Ο Cameron ήθελε η μετάλλαξη του Peter να λειτουργεί ως μεταφορά για την εφηβεία — και οι οργανικοί ιστοί ήταν μέρος αυτής της συμβολικής γλώσσας. Όταν ο Sam Raimi υιοθέτησε την ιδέα στην τριλογία του με τον Tobey Maguire, ένα μέρος των φανατικών αντέδρασε έντονα. Για τους «πουριστές», ο Spider-Man χωρίς μηχανικούς εκτοξευτές ιστών δεν ήταν ο αληθινός Spider-Man — οι εκτοξευτές ήταν απόδειξη της ευφυΐας του Peter, όχι απλώς ένα τυχαίο δώρο της φύσης.

Η Sony, όταν επανεκκίνησε το franchise με τον Andrew Garfield, επέστρεψε στους μηχανικούς εκτοξευτές. Το ίδιο έκανε και η Marvel όταν παρουσίασε τον Tom Holland. Τώρα, με το «Brand New Day», η επιλογή αντιστρέφεται ξανά — και το διαδίκτυο έχει ήδη πάρει θέση.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η συζήτηση, όσο γνώριμη κι αν ακούγεται, δεν είναι απλώς νοσταλγία. Αντικατοπτρίζει κάτι βαθύτερο για το πώς οι θεατές σχετίζονται με τους υπερήρωες που αγαπούν: θέλουν τον χαρακτήρα να παραμένει αναγνωρίσιμος, ακόμα κι όταν αλλάζει. Το ερώτημα είναι αν η Marvel μπορεί να πείσει το κοινό ότι αυτή η αλλαγή υπηρετεί την ιστορία — ή αν θα μοιάζει με ακόμα μια απόφαση που ελήφθη σε αίθουσα συνεδριάσεων. Στις 31 Ιουλίου θα έχουμε την απάντηση.

Χαμένα επεισόδια του Doctor Who επιστρέφουν μετά από 60 χρόνια

Δύο επεισόδια του Doctor Who από τη δεκαετία του 1960 που θεωρούνταν χαμένα για πάντα έχουν ανακαλυφθεί εκ νέου και θα είναι διαθέσιμα στο BBC iPlayer αυτό το Πάσχα. Η ανακάλυψη αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον για τα εκατοντάδες επεισόδια της σειράς που εξακολουθούν να αγνοούνται.

Για τους φανατικούς του Doctor Who, η είδηση έχει κάτι από αρχαιολογικό εύρημα: δύο επεισόδια της σειράς από τα πρώτα χρόνια της, τη δεκαετία του 1960, που είχαν χαθεί από τα αρχεία του BBC, έχουν εντοπιστεί και θα προβληθούν στο iPlayer κατά τη διάρκεια του Πάσχα. Για μια σειρά που ξεκίνησε το 1963 και αποτελεί κομμάτι της βρετανικής πολιτιστικής ταυτότητας, κάθε τέτοια ανακάλυψη είναι γεγονός.

Το πρόβλημα με τα χαμένα επεισόδια του Doctor Who δεν είναι καινούριο — είναι μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία της τηλεόρασης. Το BBC, όπως και πολλά άλλα κανάλια της εποχής, ακολουθούσε τη συνήθη πρακτική της δεκαετίας του ’60 και ’70: διέγραφε ή κατέστρεφε παλιές ταινίες για να εξοικονομήσει χώρο αποθήκευσης και να επαναχρησιμοποιήσει τα μαγνητοσκόπια. Κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι αυτές οι ηχογραφήσεις θα αποκτούσαν κάποτε τεράστια πολιτιστική και εμπορική αξία. Το αποτέλεσμα είναι ότι από τα πρώτα χρόνια της σειράς — την εποχή του Πρώτου και Δεύτερου Doctor — λείπουν περισσότερα από 97 επεισόδια, πολλά από τα οποία ίσως να μην βρεθούν ποτέ.

Η ανακάλυψη χαμένων επεισοδίων γίνεται συνήθως με έναν από τους εξής τρόπους: εντοπισμός αντιγράφων σε αρχεία τηλεοπτικών σταθμών του εξωτερικού που αγόρασαν τα δικαιώματα εκπομπής δεκαετίες πριν, ή εύρεση ιδιωτικών συλλογών από ανθρώπους που κατέγραψαν τα επεισόδια κατά την αρχική τους προβολή. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για μια διαδικασία που μοιάζει περισσότερο με ντετεκτιβίστικη έρευνα παρά με αρχειακή εργασία — και που συνεχίζεται ακόμα.

Η σημασία αυτών των ανακαλύψεων ξεπερνά τον κύκλο των φανατικών της σειράς. Αποτελούν υπενθύμιση ότι η πολιτιστική μνήμη είναι εύθραυστη, και ότι η ψηφιακή εποχή — παρά τις υποσχέσεις της για αιώνια αποθήκευση — δεν εγγυάται τίποτα αν δεν υπάρχει συστηματική φροντίδα. Το BBC έχει επενδύσει σημαντικά στην ψηφιοποίηση και διατήρηση του αρχείου του τα τελευταία χρόνια, αλλά για τα επεισόδια που καταστράφηκαν φυσικά, καμία τεχνολογία δεν μπορεί να κάνει θαύματα.

Τα δύο επεισόδια που θα προβληθούν αυτό το Πάσχα θα είναι διαθέσιμα μέσω BBC iPlayer για χρήστες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Για τους υπόλοιπους, η ανακάλυψη παραμένει μια είδηση που θυμίζει πόσα ακόμα μπορεί να κρύβονται σε κάποιο ξεχασμένο αρχείο, σε κάποιο υπόγειο, σε κάποια παλιά κασέτα που δεν έχει ανοίξει κανείς εδώ και δεκαετίες.

Rocket Lab: Ο μικρός πύραυλος που χτίζει δορυφορικούς αστερισμούς

Η Rocket Lab εκτόξευσε για όγδοη φορά δορυφόρο της ιαπωνικής Synspective, συνεχίζοντας την κατασκευή ενός αστερισμού ραντάρ που παρακολουθεί την Ιαπωνία από το διάστημα. Η αποστολή “Eight Days a Week” επιβεβαιώνει τη θέση του Electron ως ο πιο αξιόπιστος μικρός εκτοξευτής στον κόσμο.

Υπάρχουν εταιρείες που μιλούν για το διάστημα και εταιρείες που το χτίζουν κομμάτι-κομμάτι. Η Rocket Lab ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Στις 19 Μαρτίου, ο πύραυλος Electron απογειώθηκε από τη Νέα Ζηλανδία μεταφέροντας έναν ακόμη δορυφόρο Strix της ιαπωνικής Synspective — την όγδοη κατά σειρά εκτόξευση για λογαριασμό της ίδιας εταιρείας. Η αποστολή ονομάστηκε “Eight Days a Week”, ένα παιχνίδι λέξεων που παραπέμπει τόσο στον αριθμό των εκτοξεύσεων όσο και στους Beatles.

Η Synspective είναι μια τοκιοβάσιστη εταιρεία που φτιάχνει έναν αστερισμό δορυφόρων SAR — δηλαδή ραντάρ συνθετικής διαφράγματος, μια τεχνολογία που επιτρέπει λεπτομερή απεικόνιση της επιφάνειας της Γης ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες ή την ώρα της ημέρας. Σε αντίθεση με τις κλασικές οπτικές κάμερες που εξαρτώνται από το φως του ήλιου, το SAR “βλέπει” μέσα από σύννεφα και σκοτάδι εκπέμποντας ραδιοκύματα και καταγράφοντας την ανάκλασή τους. Αυτό το κάνει ιδανικό για παρακολούθηση αστικής ανάπτυξης, υποδομών και — κρίσιμα για μια χώρα όπως η Ιαπωνία — για γρήγορη αντίδραση σε φυσικές καταστροφές.

Ο αστερισμός Strix (το όνομα παραπέμπει στο γένος κουκουβαγιών, αν και η σχέση δεν είναι εντελώς τυχαία — τα πτηνά αυτά βλέπουν στο σκοτάδι) ξεκίνησε το 2020 με τον πρώτο δορυφόρο. Η Synspective έχει κλείσει συνολικά 20 εκτοξεύσεις με Electron, με στόχο να ολοκληρώσει τον αστερισμό έως το 2029. Η Rocket Lab είναι ο αποκλειστικός πάροχος εκτοξεύσεων για το πρόγραμμα — μια σχέση που αποτελεί ένα από τα πιο σταθερά εμπορικά συμβόλαια στον κλάδο των μικρών εκτοξευτών.

Η “Eight Days a Week” ήταν η 77η συνολικά εκτόξευση του Electron, ενός πυραύλου ύψους 18 μέτρων που πρωτοπέταξε τον Μάιο του 2017. Σε λιγότερο από οκτώ χρόνια, ο Electron έχει γίνει ο πιο συχνά εκτοξευόμενος μικρός πύραυλος στον κόσμο — ένα επίτευγμα που δεν ήταν καθόλου δεδομένο όταν η Rocket Lab ξεκίνησε ως startup στη Νέα Ζηλανδία. Παράλληλα, η εταιρεία έχει πραγματοποιήσει επτά αποστολές με τον HASTE, μια υποτροχιακή παραλλαγή του Electron για δοκιμές υπερηχητικών τεχνολογιών.

Αυτό που κάνει την ιστορία Rocket Lab-Synspective ενδιαφέρουσα δεν είναι μόνο η τεχνολογία — είναι το μοντέλο. Μια μικρή ιαπωνική εταιρεία χτίζει έναν αστερισμό παρατήρησης Γης χρησιμοποιώντας έναν μικρό πύραυλο από τη Νέα Ζηλανδία, με εφαρμογές που αφορούν άμεσα εκατομμύρια ανθρώπους σε μια από τις πιο σεισμογενείς χώρες του πλανήτη. Το διάστημα δεν είναι πια αποκλειστικά υπόθεση υπερδυνάμεων — γίνεται υποδομή, και μάλιστα υποδομή που μετράει.

Η επόμενη κυβερνοεπίθεση μπορεί να στοχεύσει δορυφόρους στο διάστημα

Ερευνητές κυβερνοασφάλειας προειδοποιούν ότι συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν σε λιγότερο από δύο χρόνια να αναλάβουν τον έλεγχο δορυφόρων και να τους μετατρέψουν σε όπλα σύγκρουσης στην τροχιά. Η απειλή δεν είναι θεωρητική — ρωσικοί κρατικοί hackers έχουν ήδη χρησιμοποιήσει γλωσσικά μοντέλα για να αναζητήσουν τρωτά σημεία σε διαστημικά συστήματα.

Φανταστείτε έναν δορυφόρο που αλλάζει τροχιά χωρίς εντολή από το έδαφος. Όχι λόγω βλάβης, αλλά επειδή κάποιος — ή κάτι — τον έχει αναλάβει εξ αποστάσεως. Αυτό το σενάριο, που μέχρι πρόσφατα ακουγόταν σαν επιστημονική φαντασία, αρχίζει να φαίνεται ανησυχητικά εφικτό σύμφωνα με ερευνητές κυβερνοασφάλειας που μελετούν την τομή τεχνητής νοημοσύνης και διαστημικής υποδομής.

Το κεντρικό πρόβλημα είναι η άνοδος της λεγόμενης agentic AI — αυτόνομων συστημάτων που βασίζονται σε μεγάλα γλωσσικά μοντέλα όπως το ChatGPT ή το Gemini, τα οποία μπορούν να σχεδιάζουν και να εκτελούν ενέργειες ανεξάρτητα για να επιτύχουν έναν στόχο. Ο Kristjan Keskküla, επικεφαλής του Space Cyber Range στο κέντρο κυβερνοασφάλειας CR14 της Εσθονίας, εξηγεί ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι η AI βοηθά τους hackers να βρίσκουν κενά ασφαλείας πιο γρήγορα. Είναι ότι μπορεί πλέον να αναλαμβάνει αυτόνομα δράση: να αναλύει, να αποφασίζει, να εκτελεί. Και αυτό, λέει, μπορεί να γίνει πραγματικότητα σε ορίζοντα δύο ετών.

Η απειλή δεν είναι αμιγώς θεωρητική. Το 2024, η OpenAI και η Microsoft αποκάλυψαν ότι η ρωσική ομάδα hackers Fancy Bear είχε χρησιμοποιήσει γλωσσικά μοντέλα για να ερευνήσει συστήματα δορυφορικών επικοινωνιών, ραντάρ και άλλες διαστημικές τεχνολογίες. Σκοπός: η συλλογή πληροφοριών ενόψει πιθανών επιθέσεων. Η Clémence Poirier, ερευνήτρια κυβερνοασφάλειας στο ETH Zurich, σημειώνει ότι η AI έχει μειώσει δραματικά τον χρόνο που χρειάζεται κάποιος για να εκμεταλλευτεί γνωστά κενά ασφαλείας σε διαστημικά συστήματα. Αυτό που παλιά απαιτούσε εβδομάδες έρευνας, σήμερα γίνεται σε ώρες.

Ο Andrzej Olchawa, μηχανικός κυβερνοασφάλειας στη VisionSpace, επισημαίνει ένα ακόμα στρώμα του προβλήματος: τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα έχουν εκδημοκρατίσει την κατανόηση του πώς λειτουργούν τα διαστημόπλοια. Κάποτε χρειαζόσουν χρόνια εξειδίκευσης για να κατανοήσεις πρωτόκολλα επικοινωνίας δορυφόρων. Σήμερα, ένας χρήστης χωρίς καμία προηγούμενη γνώση του κλάδου μπορεί να ζητήσει από ένα LLM να αναλύσει τεχνική τεκμηρίωση και να παράγει κώδικα που ερμηνεύει εντολές ελέγχου. Το εμπόδιο εισόδου έχει πέσει κατακόρυφα.

Το πιο ανησυχητικό σενάριο που περιγράφουν οι ερευνητές δεν είναι η κλοπή δεδομένων ή η διακοπή υπηρεσιών — είναι η φυσική σύγκρουση. Αν κάποιος αναλάβει τον έλεγχο ενός δορυφόρου και τον κατευθύνει σε τροχιά σύγκρουσης με άλλο, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι καταστροφικά. Η χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη — μέχρι περίπου 2.000 χιλιόμετρα ύψος — φιλοξενεί σήμερα χιλιάδες δορυφόρους, με τον αριθμό να αυξάνεται ραγδαία. Μόνο τα τελευταία τρία χρόνια έχουν εκτοξευτεί περίπου 8.000 νέοι. Μία σκόπιμη σύγκρουση θα μπορούσε να δημιουργήσει χιλιάδες θραύσματα και να καταστήσει αυτή την τροχιά επικίνδυνη για χρόνια — ένα φαινόμενο γνωστό ως σύνδρομο Kessler.

Το CR14, ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα κυβερνοασφάλειας στον κόσμο, προσομοιώνει ήδη τέτοιες επιθέσεις σε εικονικά περιβάλλοντα με ψηφιακά δίδυμα δορυφόρων. Η Εσθονία, λόγω γεωγραφικής εγγύτητας με τη Ρωσία, βρίσκεται εδώ και χρόνια στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής κυβερνοάμυνας. Η εμπειρία αυτή δίνει στους ερευνητές της μια ιδιαίτερα ρεαλιστική εικόνα για το πού οδεύουμε. Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν ο κλάδος του διαστήματος — που για δεκαετίες αγνόησε τα ζητήματα κυβερνοασφάλειας — θα προλάβει να θωρακιστεί πριν η απειλή γίνει πραγματικότητα.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:

Το νομοσχέδιο για τα stablecoins απειλεί τα rewards — η Coinbase έχει ήδη plan B

Το αμερικανικό Κογκρέσο συζητά αν οι εταιρείες κρυπτονομισμάτων θα επιτρέπεται να μοιράζουν αποδόσεις στους κατόχους stablecoins. Για την Coinbase, που βγάζει δισεκατομμύρια από το USDC, το ζήτημα είναι σημαντικό — αλλά όχι υπαρξιακό. Κι αυτό γιατί το νομοσχέδιο αφήνει αρκετά κενά για δημιουργικές λύσεις.

Στην Ουάσινγκτον, η μάχη για τη ρύθμιση των stablecoins μπαίνει σε κρίσιμη φάση. Το προτεινόμενο CLARITY Act επιδιώκει να θέσει κανόνες για τα ψηφιακά νομίσματα που είναι συνδεδεμένα με το δολάριο — και ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία του είναι αν οι εταιρείες θα μπορούν να μοιράζουν αποδόσεις στους χρήστες που κρατούν αυτά τα tokens. Οι τράπεζες πιέζουν για απαγόρευση. Οι εταιρείες κρυπτονομισμάτων αντιστέκονται. Και στη μέση βρίσκεται η Coinbase, η μεγαλύτερη αμερικανική πλατφόρμα συναλλαγών κρυπτονομισμάτων.

Το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό. Το 2025, τα έσοδα της Coinbase από stablecoins — κυρίως μέσω του USDC, που έχει εκδώσει η Circle — έφτασαν τα 1,35 δισεκατομμύρια δολάρια, από 910 εκατομμύρια το 2024. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή εσόδων της εταιρείας, μετά τις συναλλαγές. Η λογική είναι απλή: η Coinbase κρατά αποθεματικά σε κρατικά ομόλογα που αποδίδουν τόκο, και μοιράζει μέρος αυτής της απόδοσης στους χρήστες που κρατούν USDC στην πλατφόρμα της. Αν αυτό απαγορευτεί, το κίνητρο για τους χρήστες να μένουν στο οικοσύστημα της Coinbase αποδυναμώνεται.

Ωστόσο, το νομοσχέδιο στην τρέχουσα μορφή του έχει ένα χαρακτηριστικό που δεν έχει διαφύγει της προσοχής του κλάδου: απαγορεύει στους εκδότες stablecoins να πληρώνουν τόκους, αλλά δεν απαγορεύει ρητά στις πλατφόρμες να διανέμουν άλλες μορφές ανταμοιβής — rebates, credits, loyalty rewards. Η διαφορά μεταξύ “τόκου” και “ανταμοιβής” είναι λεπτή στη γλώσσα, αλλά νομικά μπορεί να αποδειχτεί κρίσιμη. Όπως είπε χαρακτηριστικά ένας γνώστης της νομοθεσίας που μίλησε ανώνυμα στο CoinDesk: “Ακόμα και ένας μέτριος επαγγελματίας marketing θα μπορούσε να σχεδιάσει αρκετές δομές που θα ήταν συμβατές με τον νόμο.”

Υπάρχει επίσης μια άλλη διέξοδος: το νομοσχέδιο φαίνεται να επιτρέπει αποδόσεις που συνδέονται με δραστηριότητα — δηλαδή, αν ένα stablecoin χρησιμοποιείται σε συναλλαγές ή δανεισμό, η απόδοση μπορεί να διανεμηθεί. Αυτό ανοίγει την πόρτα σε δομές μέσω πρωτοκόλλων αποκεντρωμένης χρηματοδότησης ή σε συμφωνίες μεταξύ εκδοτών και πλατφορμών, όπου η απόδοση φτάνει στον χρήστη με έμμεσο τρόπο. Η γερουσιαστής Cynthia Lummis, μία από τις πιο φιλικές προς τα κρυπτονομίσματα φωνές στο Κογκρέσο, υπονόησε αυτή την εβδομάδα ότι μια πιθανή συμφωνία θα μπορούσε να περιλαμβάνει ακριβώς αυτή τη λογική: αλλαγή της ορολογίας ώστε τα rewards να μην ακούγονται σαν τραπεζικές καταθέσεις.

Ο Owen Lau, αναλυτής στην Clear Street, θέτει το ζήτημα σε προοπτική: η δυνατότητα να μοιράζει αποδόσεις είναι σημαντική για την Coinbase, αλλά δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή. Η εταιρεία έχει πολλαπλές πηγές εσόδων — trading, παράγωγα, το δικό της blockchain Base — και πολλοί χρήστες έρχονται για λόγους που δεν σχετίζονται με stablecoin rewards. Ο ίδιος ο CEO της Coinbase, Brian Armstrong, έχει πει ανοιχτά ότι αν τα rewards απαγορευτούν, η εταιρεία θα γίνει τεχνικά πιο κερδοφόρα — αφού σταματά να πληρώνει αυτές τις αποδόσεις. Αλλά δεν το θέλει αυτό, γιατί πιστεύει ότι τα rewards κάνουν τα stablecoins πιο ανταγωνιστικά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων παραμένει αβέβαιο. Αλλά αυτό που είναι ήδη σαφές είναι ότι ο κλάδος δεν θα περιμένει αδρανής. Αν το τελικό κείμενο του νόμου αφήνει έστω και μια χαραμάδα, οι εταιρείες θα τη βρουν — και θα τη χρησιμοποιήσουν.

Η εταιρεία που στοιχηματίζει 473 εκατομμύρια XRP στο μέλλον του DeFi

Η Evernorth Holdings αποκάλυψε ότι κατέχει σχεδόν 473 εκατομμύρια XRP, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, με στόχο να τα αξιοποιήσει ενεργά μέσω του αναδυόμενου οικοσυστήματος αποκεντρωμένης χρηματοδότησης. Η κίνηση αυτή έρχεται παρά τις σημαντικές λογιστικές ζημίες που έχει ήδη καταγράψει η εταιρεία.

Υπάρχουν εταιρείες που αγοράζουν κρυπτονομίσματα και περιμένουν. Και υπάρχουν εταιρείες που θέλουν να τα βάλουν να δουλέψουν. Η Evernorth Holdings ανήκει στη δεύτερη κατηγορία — και η κλίμακα της φιλοδοξίας της είναι εντυπωσιακή.

Σε νέα κατάθεση τύπου S-4 στις αμερικανικές ρυθμιστικές αρχές, η εταιρεία αποκάλυψε ότι αυτή και η θυγατρική της Pathfinder Digital Assets κατείχαν συνολικά περίπου 473 εκατομμύρια XRP στο τέλος του 2024. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα γνωστά αποθέματα XRP εκτός της Ripple, της εταιρείας που δημιούργησε το νόμισμα.

Το πώς συγκεντρώθηκε αυτό το απόθεμα είναι εξίσου ενδιαφέρον με το μέγεθός του. Η Evernorth δαπάνησε 214 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά για να αποκτήσει 84,4 εκατομμύρια XRP, με μέση τιμή αγοράς περίπου 2,54 δολάρια ανά νόμισμα. Το πρόβλημα: το XRP διαπραγματεύεται σήμερα γύρω στα 1,45 δολάρια, δηλαδή περίπου 35% χαμηλότερα από την τιμή αγοράς. Αυτή η διαφορά μεταφράστηκε σε λογιστική απομείωση 233,7 εκατομμυρίων δολαρίων για το 2025, σύμφωνα με τους αμερικανικούς λογιστικούς κανόνες.

Ωστόσο, δεν αγοράστηκε όλο το απόθεμα από την ανοιχτή αγορά. Η Ripple συνεισέφερε 126,8 εκατομμύρια XRP στην Pathfinder μέσω ειδικής συμφωνίας, ενώ ο χορηγός της συναλλαγής πρόσθεσε άλλα 211,3 εκατομμύρια XRP μέσω εγγραφής Series C. Η δομή αυτή αποκαλύπτει κάτι σημαντικό: η Evernorth δεν είναι απλώς ένας επενδυτής που αγόρασε XRP στη δευτερογενή αγορά — είναι βαθιά ενταγμένη στο οικοσύστημα της Ripple.

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της κατάθεσης, όμως, είναι το τι σχεδιάζει να κάνει η εταιρεία με αυτά τα νομίσματα. Αντί να τα κρατά παθητικά και να ελπίζει σε άνοδο της τιμής, η Evernorth θέλει να τα αξιοποιήσει ενεργά μέσω του αποκεντρωμένου χρηματοοικονομικού οικοσυστήματος — γνωστού ως DeFi. Συγκεκριμένα, σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει το RLUSD, το stablecoin της Ripple, σε δεξαμενές ρευστότητας RLUSD/XRP. Παράλληλα, θα δανείζει XRP, θα παρέχει ρευστότητα ως automated market maker και θα εκτελεί στρατηγικές options — όπως covered calls και cash-secured puts — για να αποκομίζει επιπλέον απόδοση από το απόθεμά της.

Η προσέγγιση αυτή θυμίζει αυτό που κάνουν ορισμένα παραδοσιακά funds με μετοχές ή ομόλογα: δεν αρκούνται στην υπεραξία, αλλά αναζητούν και τρέχουσα απόδοση. Η διαφορά είναι ότι εδώ μιλάμε για κρυπτονομίσματα και πρωτόκολλα που δεν υπήρχαν πριν από μια δεκαετία. Αν η στρατηγική αποδώσει, η Evernorth θα μπορούσε να γίνει ένα από τα πρώτα παραδείγματα εταιρείας που αντιμετωπίζει ένα κρυπτονόμισμα όχι ως κερδοσκοπικό στοίχημα, αλλά ως παραγωγικό περιουσιακό στοιχείο. Αν αποτύχει, θα είναι μια ακόμη υπενθύμιση ότι στον κόσμο των ψηφιακών περιουσιακών στοιχείων, η φιλοδοξία και η πραγματικότητα συχνά απέχουν μεταξύ τους — ακριβώς όσο η τιμή αγοράς από την τρέχουσα αξία.

1...385386387...1,696Page 386 of 1,696