Το «έξυπνο ντόνατ» της Ikea που δεν φωτίζει τίποτα — και δεν το κρύβει

Η Ikea κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση του Varmblixt, ενός γυάλινου φωτιστικού σε σχήμα ντόνατ που υποστηρίζει Matter over Thread και συνδέεται με οποιοδήποτε έξυπνο σπίτι. Δεν πρόκειται για φωτιστικό που θα φωτίσει ένα δωμάτιο — είναι καθαρά διακοσμητικό, και το ξέρει πολύ καλά.

Υπάρχει μια κατηγορία έξυπνων φωτιστικών που μοιάζει να έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά για το φόντο βίντεο στο YouTube: γεωμετρικά πάνελ, φωτεινές μπάρες σε κορεσμένα χρώματα, φωτισμός που φωνάζει αντί να μιλά. Η Ikea πήρε μια διαφορετική κατεύθυνση με το νέο Varmblixt — ένα στρογγυλό, μαξιλαράτο φωτιστικό από ματ γυαλί, διαμέτρου περίπου 30 εκατοστών, που μοιάζει με γιγαντιαίο ντόνατ και κοστίζει 100 δολάρια.

Το Varmblixt μπορεί να τοποθετηθεί σε επιφάνεια ή να αναρτηθεί στον τοίχο, και υποστηρίζει Matter over Thread — το νέο πρότυπο διαλειτουργικότητας για έξυπνα σπίτια. Αυτό σημαίνει ότι δουλεύει με Apple Home, Amazon Alexa και Google Home, χωρίς να χρειάζεται το ιδιόκτητο hub της Ikea, το Dirigera. Αρκεί να έχεις ένα Thread border router, όπως ένα HomePod mini ή ένα πρόσφατο Echo. Αν δεν σε ενδιαφέρει τίποτα από αυτά, έρχεται με ένα μικρό τηλεχειριστήριο δύο κουμπιών που λειτουργεί αμέσως, χωρίς καμία ρύθμιση.

Τα χρώματα που παράγει το φωτιστικό είναι ακριβώς αυτά που βλέπεις στην εφαρμογή — κάτι που δεν είναι δεδομένο σε αυτή την κατηγορία προϊόντων. Υποστηρίζει επίσης Adaptive Lighting, δηλαδή μεταβάλλει αυτόματα τη θερμοκρασία του λευκού φωτός κατά τη διάρκεια της ημέρας: ψυχρό και έντονο το πρωί, θερμό και κίτρινο το βράδυ. Η σύνδεση με το Apple Home έγινε σε λιγότερο από ένα λεπτό με σάρωση QR code, και το φωτιστικό ανταποκρινόταν σχεδόν άμεσα σε κάθε αλλαγή.

Υπάρχουν, όμως, κάποιες επιφυλάξεις. Η φωτεινότητα φτάνει μόλις τα 120 lumen — λιγότερο από ένα τυπικό φωτιστικό κομοδίνου. Σε απόλυτο σκοτάδι, φωτίζει μόνο την άμεση περιοχή γύρω του. Δεν είναι ελάττωμα, είναι χαρακτηριστικό: αυτό το φωτιστικό δεν προορίζεται να φωτίσει ένα δωμάτιο. Επίσης, όταν συνδεθεί με έξυπνο σπίτι, χάνει τις ομαλές μεταβάσεις χρωμάτων που έχει με το τηλεχειριστήριο — οι αλλαγές γίνονται απότομα. Και μόλις το συνδέσεις με Matter, το τηλεχειριστήριο αποσυνδέεται αυτόματα: είναι το ένα ή το άλλο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η έξυπνη έκδοση και η κλασική, μη-έξυπνη έκδοση του Varmblixt κοστίζουν το ίδιο — 100 δολάρια. Η κλασική, με το καραμελί γυαλί, δίνει πιο ζεστό και ομοιόμορφο φως. Αν δεν σε ενδιαφέρει η έξυπνη σύνδεση, ίσως αξίζει να τα δεις και τα δύο από κοντά πριν αποφασίσεις.

Το Varmblixt είναι ένα φωτιστικό που ξέρει τι είναι: διακοσμητικό αντικείμενο με λίγο φως μέσα. Δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο. Αν αυτό ακριβώς ψάχνεις — κάτι που να «κάθεται» σωστά στο χώρο σου χωρίς να τον κυριαρχεί — τότε κάνει τη δουλειά του με αξιοπρέπεια και αξιοπιστία.

Οι υπόγειες σήραγγες της Νότιας Αμερικής που έσκαψαν γιγάντιοι βραδύποδες

Στα εδάφη της Νότιας Αμερικής εντοπίστηκαν τεράστιες υπόγειες σήραγγες που δεν φτιάχτηκαν ούτε από ανθρώπους ούτε από γεωλογικές διεργασίες. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τις άνοιξαν γιγάντιοι βραδύποδες της Εποχής των Παγετώνων — πλάσματα που έφτασαν να ζυγίζουν όσο ένας ελέφαντας.

Κάτω από τα εδάφη της Νότιας Αμερικής κρύβεται ένα δίκτυο σηράγγων που μπερδεύει τους επιστήμονες εδώ και χρόνια. Δεν είναι έργο ανθρώπινων χεριών, δεν εξηγούνται από σεισμούς ή ποτάμια, και η κλίμακά τους αφήνει άφωνους όσους τις μελετούν. Μερικές έχουν ύψος αρκετό για να περπατήσει όρθιος ένας ενήλικας, ενώ οι τοίχοι τους φέρουν βαθιές παράλληλες γρατσουνιές — σαν αποτύπωμα νυχιών σε τεράστια κλίμακα.

Αυτό ακριβώς είναι και το κλειδί. Οι γεωλόγοι που εξέτασαν τις σήραγγες κατέληξαν ότι δεν πρόκειται για φυσικό σχηματισμό. Το σχήμα τους, η υφή των τοιχωμάτων και τα ίχνη που αφήνουν πίσω τους παραπέμπουν σε κάτι βιολογικό — σε ζώα που έσκαβαν για να βρουν καταφύγιο ή να αποθηκεύσουν τροφή. Οι επιστήμονες τις ονόμασαν «paleoburrows», δηλαδή αρχαίες φωλιές, και άρχισαν να αναζητούν ποιος θα μπορούσε να τις έχει φτιάξει.

Η απάντηση ήρθε από τα απολιθώματα. Κατά την Εποχή των Παγετώνων, η Νότια Αμερική φιλοξενούσε είδη που σήμερα φαίνονται βγαλμένα από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ανάμεσά τους ήταν οι γιγάντιοι βραδύποδες — συγγενείς των σημερινών, μικρόσωμων βραδυπόδων, αλλά σε εντελώς διαφορετική κλίμακα. Ορισμένα είδη έφταναν τα έξι μέτρα σε μήκος και ζύγιζαν πάνω από τέσσερις τόνους. Είχαν ισχυρά νύχια, δυνατά άκρα και, προφανώς, την ικανότητα να ανοίγουν στο έδαφος σήραγγες αρκετά μεγάλες για να χωράνε οι ίδιοι.

Το εύρημα δεν είναι απλώς εντυπωσιακό από αισθητική άποψη. Μας λέει κάτι σημαντικό για το πώς τα μεγάλα ζώα διαμόρφωναν το περιβάλλον τους — μια διαδικασία που οι βιολόγοι αποκαλούν «ecosystem engineering». Οι άνθρωποι δεν είναι οι μόνοι που αλλάζουν τον κόσμο γύρω τους. Πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια, πλάσματα που δεν υπάρχουν πια άφησαν στο υπέδαφος ένα δίκτυο που επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Οι βραδύποδες εξαφανίστηκαν στο τέλος του Πλειστόκαινου, πριν από περίπου 10.000 χρόνια, μαζί με τη μεγάλη πλειονότητα της μεγαφαύνας του πλανήτη. Αν έφταιξε το κλίμα, οι άνθρωποι που εξαπλώνονταν στις νέες ηπείρους, ή ο συνδυασμός και των δύο, παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι άφησαν πίσω τους κάτι απτό: σήραγγες που αντέχουν στον χρόνο πολύ καλύτερα από τα οστά τους, και που μας θυμίζουν ότι ο κόσμος πριν από εμάς ήταν πολύ πιο πολυσύχναστος από ό,τι φανταζόμαστε.

Λύκοι του Πλειστόκαινου ή γενετικά τροποποιημένα ζώα; Η επιστήμη πίσω από τους «αναστημένους» dire wolves

Η Colossal Biosciences ανακοίνωσε τον Απρίλιο του 2025 ότι έφερε πίσω τον εκλιπόντα dire wolf μέσω γενετικής μηχανικής. Η επιστημονική κοινότητα, όμως, δεν πείστηκε — και οι λόγοι αποκαλύπτουν πόσο πολύπλοκο είναι πραγματικά το να «αναστήσεις» ένα είδος.

Τον Απρίλιο του 2025, τα πρωτοσέλιδα σε όλο τον κόσμο ανακοίνωσαν κάτι που ακουγόταν σαν επιστημονική φαντασία: ο dire wolf, ένας λύκος που εξαφανίστηκε πριν από 10.000 χρόνια, ήταν πάλι ζωντανός. Η εταιρεία Colossal Biosciences παρουσίασε τέσσερα κουτάβια που, σύμφωνα με την ίδια, αποτελούν την πρώτη επιτυχημένη «αποεξαφάνιση» εκλιπόντος είδους στην ιστορία. Η επιστημονική κοινότητα, ωστόσο, είχε πολύ διαφορετική αντίδραση.

Η μέθοδος της Colossal Biosciences δεν ήταν κλωνοποίηση — κάτι που θα απαιτούσε άθικτο γενετικό υλικό, το οποίο δεν υπάρχει για είδη εκλιπόντα εδώ και χιλιετίες. Αντίθετα, οι επιστήμονες της εταιρείας ανέλυσαν το αρχαίο DNA του dire wolf, εντόπισαν 80 γονίδια που το διαφοροποιούν από τον γκρίζο λύκο — τον πλησιέστερο ζωντανό συγγενή του, σύμφωνα με την εταιρεία — και έκαναν 20 επεξεργασίες σε 14 από αυτά τα γονίδια σε κύτταρα γκρίζου λύκου. Τα τροποποιημένα κύτταρα εμφυτεύτηκαν σε θηλυκά σκυλιά που χρησίμευσαν ως παρένθετες μητέρες. Το αποτέλεσμα: τέσσερα κουτάβια με λευκό τρίχωμα και μεγαλύτερο σωματότυπο, χαρακτηριστικά που αποδίδονται στον εκλιπόντα λύκο.

Το πρόβλημα είναι ότι 14 γονίδια δεν κάνουν ένα είδος. Ο Dr. William Ripple, καθηγητής οικολογίας στο Oregon State University και ένας από τους κορυφαίους μελετητές του ρόλου των λύκων στα οικοσυστήματα, είναι κατηγορηματικός: «Αυτό που βλέπουμε είναι γενετικά τροποποιημένοι γκρίζοι λύκοι με μερικά χαρακτηριστικά που συνάγονται από αρχαίο DNA. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την αναδημιουργία ενός εκλιπόντος είδους με το πλήρες γενετικό του αποτύπωμα, την εξελικτική του ιστορία και τον οικολογικό του ρόλο.» Για σύγκριση: ανθρώπινο και χιμπατζή DNA είναι κατά 98,8% ταυτόσημα, αλλά οι διαφορές στο υπόλοιπο 1,2% αντιστοιχούν σε περίπου 36 εκατομμύρια ζεύγη βάσεων. Δεκατέσσερα γονίδια είναι ελάχιστα μπροστά σε αυτό το μέγεθος πολυπλοκότητας.

Υπάρχει και ένα άλλο επίπεδο αβεβαιότητας που η Colossal Biosciences αγνοεί: η έκφραση των γονιδίων. Δύο είδη μπορεί να έχουν ταυτόσημα γονίδια, αλλά να τα «χρησιμοποιούν» εντελώς διαφορετικά — κάποια γονίδια ενεργοποιούνται ή απενεργοποιούνται ανάλογα με το περιβάλλον, τη διατροφή, ακόμα και τη συμπεριφορά της μητέρας. Οι dire wolves που δημιούργησε η εταιρεία δεν μεγάλωσαν σε αγέλες dire wolves, δεν τρέφονται με εκλιπόντα άλογα και βίσονες, και δεν ζουν στο κλίμα του Πλειστόκαινου. Ακόμα και αν η γενετική τους ήταν τέλεια, το ζώο που θα προέκυπτε θα ήταν κάτι διαφορετικό από αυτό που περπάτησε στη Γη πριν από δέκα χιλιετίες.

Το ερώτημα για τη συντήρηση της βιοποικιλότητας είναι εξίσου κρίσιμο. Ο Ripple εκφράζει ανησυχία ότι η «τεχνολογική αισιοδοξία» γύρω από την αποεξαφάνιση μπορεί να αποδυναμώσει την πολιτική βούληση για προστασία των ειδών που υπάρχουν σήμερα — με το επιχείρημα ότι «αν χαθούν, μπορούμε να τα φέρουμε πίσω». Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά την ανακοίνωση της Colossal Biosciences, αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης χρησιμοποίησαν την είδηση για να υποστηρίξουν ότι η καινοτομία μπορεί να αντικαταστήσει τη ρύθμιση στην προστασία των ειδών.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η δουλειά της Colossal Biosciences είναι άνευ αξίας. Το να κάνεις 20 επεξεργασίες σε 14 γονίδια ταυτόχρονα είναι τεχνολογικό ρεκόρ, και οι μέθοδοι αυτές θα μπορούσαν να βοηθήσουν κριτικά απειλούμενα είδη — όπως ο κόκκινος λύκος με μόλις 30 άτομα στη φύση — να αυξήσουν τη γενετική τους ποικιλομορφία. Αλλά υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο «χρήσιμο εργαλείο» και στο «αναστήσαμε ένα εκλιπόν είδος». Η επιστήμη, προς το παρόν, δεν υποστηρίζει το δεύτερο.

Η τράπεζα που επιτέλους καταλαβαίνει ότι οι creators είναι επιχειρήσεις

Η Karat Financial, γνωστή για την πιστωτική κάρτα που απευθύνεται σε δημιουργούς περιεχομένου, επεκτείνεται τώρα στον χώρο του επαγγελματικού banking. Το νέο προϊόν έρχεται να καλύψει ένα κενό που οι παραδοσιακές τράπεζες αρνούνται να αναγνωρίσουν: ότι ένας YouTuber με εκατομμύρια συνδρομητές είναι εξίσου νόμιμη επιχείρηση με οποιαδήποτε άλλη.

Υπάρχει κάτι παράδοξο στο να κερδίζεις εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο και να σου αρνούνται μια αγορά εκατό δολαρίων σε ένα κατάστημα. Αυτό, όμως, είναι η καθημερινή πραγματικότητα για πολλούς creators — ανθρώπους που έχουν χτίσει πραγματικές επιχειρήσεις πάνω σε YouTube κανάλια, podcasts και social media, αλλά εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται από τις τράπεζες σαν να μην έχουν σταθερό εισόδημα.

Η Karat Financial ιδρύθηκε ακριβώς για να λύσει αυτό το πρόβλημα. Ξεκίνησε με μια πιστωτική κάρτα Visa σχεδιασμένη για δημιουργούς περιεχομένου και έχει ήδη χορηγήσει συνολικά 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια σε πίστωση, με μέσο όριο 25.000 δολαρίων ανά χρήστη. Τώρα κάνει το επόμενο βήμα: λανσάρει ένα πλήρες επαγγελματικό τραπεζικό προϊόν, σε συνεργασία με την ψηφιακή τράπεζα Grasshopper.

Το παράδειγμα που φέρνει ο συνιδρυτής και συν-CEO Eric Wei είναι χαρακτηριστικό. Ο William Osman, YouTuber με πάνω από 3 εκατομμύρια συνδρομητές, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την πίστωση έξι ψηφίων που χρειαζόταν για να διοργανώσει το Open Sauce convention — ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ για τη δημιουργική κοινότητα. Η Karat του έδωσε την πίστωση. Πληρώθηκε πίσω χωρίς πρόβλημα. «Ήταν προφανής επιλογή», λέει ο Wei, «αλλά ένα κανονικό ίδρυμα απλώς δεν καταλαβαίνει τη φύση αυτής της επιχείρησης».

Το νέο banking προϊόν έρχεται σε δύο επίπεδα. Το βασικό είναι δωρεάν: ένας επαγγελματικός λογαριασμός με ασφάλεια FDIC και αυτοματοποιημένο φορολογικό προγραμματισμό — κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο για creators που είναι ελεύθεροι επαγγελματίες και πρέπει να διαχειρίζονται μόνοι τους τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Το premium επίπεδο κοστίζει 20 δολάρια τον μήνα ή απαιτεί ελάχιστο υπόλοιπο 35.000 δολαρίων, αλλά προσφέρει αποδόσεις 2% έως 3% APY στον τρεχούμενο λογαριασμό, δωρεάν εμβάσματα και ενισχυμένη εξυπηρέτηση. Σύντομα έρχεται και AI bookkeeping.

Η λογική πίσω από το υψηλό APY στον τρεχούμενο λογαριασμό είναι αποκαλυπτική για το πώς η Karat σκέφτεται τους πελάτες της. «Ξέρουμε ότι οι creators κρατούν πολλά χρήματα στον τρεχούμενο λογαριασμό τους, γιατί ο κλάδος είναι τόσο ασταθής», εξηγεί ο Wei. Αντί να τους τιμωρεί γι’ αυτή τη συμπεριφορά, η Karat την ανταμείβει. Είναι μια μικρή, αλλά σημαντική διαφορά νοοτροπίας από τις παραδοσιακές τράπεζες.

Ο Wei μιλά για ένα ευρύτερο όραμα: να ανοικοδομήσουν από την αρχή το οικονομικό δίχτυ ασφαλείας για ανθρώπους που βγάζουν τα προς το ζην μόνοι τους. Στο μέλλον, αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει ασφαλιστικά προϊόντα, ακόμα και ασφάλεια υγείας για τις εταιρείες των creators. Το ερώτημα δεν είναι αν η οικονομία των creators είναι πραγματική — είναι. Το ερώτημα είναι πόσο καιρό θα χρειαστεί ακόμα μέχρι οι παραδοσιακοί χρηματοπιστωτικοί θεσμοί να το αποδεχτούν.

Το AI που ξέρει αν το bagel σου είναι φορολογήσιμο

Η αμερικανική startup Numeral άντλησε 35 εκατομμύρια δολάρια για να αυτοματοποιήσει πλήρως τη διαχείριση φόρου πωλήσεων με τεχνητή νοημοσύνη. Σε μόλις δύο χρόνια λειτουργίας, η εταιρεία εξυπηρετεί πάνω από 2.000 πελάτες και αποτιμάται στα 350 εκατομμύρια δολάρια.

Υπάρχουν πάνω από 11.000 φορολογικές δικαιοδοσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε μία έχει τους δικούς της κανόνες, τις δικές της εξαιρέσεις, τις δικές της προθεσμίες. Για μια μικρή e-commerce επιχείρηση που πουλάει σε όλη τη χώρα, η συμμόρφωση με τον φόρο πωλήσεων μπορεί να γίνει εφιάλτης πλήρους απασχόλησης. Αυτό ακριβώς έζησε ο Sam Ross όταν, το 2018, ένα ιστορικό δικαστικό ρήγμα άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού.

Πριν από εκείνη τη χρονιά, οι ψηφιακές επιχειρήσεις δεν ήταν υποχρεωμένες να εισπράττουν φόρο πωλήσεων σε πολιτείες όπου δεν είχαν φυσική παρουσία. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε διαφορετικά. Ξαφνικά, ο Ross — που διατηρούσε ένα online κατάστημα κοσμημάτων ενώ ταξίδευε τον κόσμο — έπρεπε να παρακολουθεί και να πληρώνει φόρους σε δεκάδες πολιτείες ταυτόχρονα. «Πήγα από το να ασχολούμαι με τη Καλιφόρνια, στο να ασχολούμαι ξαφνικά με 40 και πλέον πολιτείες», λέει. «Ήταν επώδυνο.»

Από εκείνη την εμπειρία γεννήθηκε η Numeral. Η startup, που ιδρύθηκε μετά από ώθηση του Gustaf Alstromer — πρώην προϊσταμένου του Ross στην Airbnb και partner στο Y Combinator — χτίζει ένα σύστημα AI που αναλαμβάνει κάθε πτυχή της φορολογικής συμμόρφωσης: παρακολούθηση νομοθετικών αλλαγών, διαχείριση αλληλογραφίας από φορολογικές αρχές, υποβολή δηλώσεων και πληρωμή φόρων εκ μέρους του πελάτη. Στην ουσία, λειτουργεί ως ψηφιακός φοροτεχνικός.

Το AI ταιριάζει ιδιαίτερα καλά σε αυτό το πεδίο γιατί οι περισσότεροι φορολογικοί κανόνες είναι σαφείς και αδιαμφισβήτητοι — άρα ο κίνδυνος λανθασμένων συμπερασμάτων είναι χαμηλός. Αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που κάνουν το σύστημα να φαίνεται σχεδόν σουρεαλιστικό. Στη Νέα Υόρκη, ένα ολόκληρο bagel είναι αφορολόγητο. Αν το κόψεις στη μέση, θεωρείται έτοιμο προς κατανάλωση και γίνεται φορολογήσιμο. Το AI της Numeral γνωρίζει χιλιάδες τέτοιους κανόνες.

Η εταιρεία ανακοίνωσε πρόσφατα ότι άντλησε 35 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση Series B, με επικεφαλής το fund Mayfield και συμμετοχή από τους Benchmark, Uncork Capital, Y Combinator και Mantis — το VC που συνίδρυσαν τα μέλη του DJ duo The Chainsmokers. Η αποτίμηση της εταιρείας φτάνει τα 350 εκατομμύρια δολάρια, μόλις έξι μήνες μετά από έναν γύρο Series A των 18 εκατομμυρίων. Τα έσοδα τριπλασιάστηκαν και κάτι παραπάνω μέσα στον τελευταίο χρόνο, ενώ η πελατειακή βάση ξεπερνά τους 2.000 πελάτες.

Ο ανταγωνισμός στον χώρο είναι υπαρκτός — εταιρείες όπως η Anrok και η Zamp κινούνται στο ίδιο μονοπάτι, ενώ η Avalara, ένας 26χρονος παίκτης του κλάδου που ανήκει στην Vista Equity Partners, αναμένεται να εισαχθεί στο χρηματιστήριο φέτος. Η Numeral ποντάρει στη διεθνή επέκταση ως διαφοροποιητικό στοιχείο: η εταιρεία ήδη υποβάλλει φορολογικές δηλώσεις για πελάτες σε χώρες όπως η Τανζανία και η Κένυα, αγορές όπου παραδοσιακά χρειαζόσουν τοπικό λογιστικό γραφείο. Αν το μοντέλο αποδειχθεί κλιμακώσιμο διεθνώς, η Numeral δεν θα είναι απλώς ένα αμερικανικό εργαλείο συμμόρφωσης — αλλά υποδομή για κάθε επιχείρηση που θέλει να πουλάει παντού χωρίς να πνίγεται στη γραφειοκρατία.

Η Anthropic απαντά στο AI εργαλείο που έφερε ουρές έξω από γραφεία στη Σενζέν

Το OpenClaw, ένας open-source AI agent που επιτρέπει στους χρήστες να ελέγχουν τον υπολογιστή τους μέσω κινητού, έχει γίνει φαινόμενο — με χίλιους μηχανικούς να κάνουν ουρά έξω από τα γραφεία της Tencent στη Σενζέν για να το εγκαταστήσουν. Η Anthropic, της οποίας η τεχνολογία αποτελεί τη βάση αυτής της τρέλας, μόλις παρουσίασε τη δική της απάντηση: το Claude Dispatch για Cowork.

Υπάρχουν στατιστικά και υπάρχουν εικόνες. Η εικόνα που συνοψίζει καλύτερα την άνοδο των AI agents αυτή τη στιγμή είναι αυτή: χίλιοι μηχανικοί σε ουρά έξω από τα κεντρικά γραφεία της Tencent στη Σενζέν, μια Παρασκευή απόγευμα τον Μάρτιο, περιμένοντας να εγκαταστήσουν ένα κομμάτι λογισμικού στα laptops τους. Το λογισμικό αυτό ονομάζεται OpenClaw, είναι open-source, το έφτιαξε ένας Αυστριακός developer, και η εταιρεία αξίας 650 δισεκατομμυρίων δολαρίων που το φιλοξενούσε δεν το έχτισε η ίδια.

Το OpenClaw έχει μια απλή αλλά ισχυρή αρχιτεκτονική: ένας LLM agent με πρόσβαση στον τοπικό δίσκο του υπολογιστή, που ελέγχεται μέσω κινητού μηνύματος. Ο χρήστης μπορεί να δώσει εντολές από το smartphone του και ο υπολογιστής εκτελεί πραγματικές εργασίες — αναζήτηση αρχείων, επεξεργασία εγγράφων, αυτοματοποίηση διαδικασιών. Η γοητεία είναι προφανής: πραγματική δουλειά, με AI, μέσα από εργαλεία που ήδη γνωρίζεις. Η υιοθέτηση ήταν αργή, μετά ξαφνικά έγινε παντού.

Το πρόβλημα με το OpenClaw είναι ακριβώς αυτό που το κάνει ελκυστικό: δεν έχει ουσιαστικά όρια ασφαλείας. Μπορείς να δοκιμάσεις τα πάντα και πιθανώς να δουλέψει — αλλά καμία εταιρεία που φοβάται αγωγές δεν θα ακολουθούσε αυτή τη λογική. Η Anthropic, που η τεχνολογία της αποτελεί τη βάση του OpenClaw, έχει διαφορετικές ευθύνες και διαφορετική φιλοσοφία.

Η πρώτη της κίνηση ήταν το Claude Remote Control τον περασμένο μήνα, που λειτουργούσε με το Claude Code αλλά χαρακτηρίστηκε από developers ως ατελές. Τώρα παρουσιάζει το Claude Dispatch για Cowork — μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση. Το Cowork ήδη προσφέρει δύο από τα τρία βασικά στοιχεία: AI agents που δουλεύουν με τον τοπικό δίσκο, χωρίς να χρειάζεται να ρυθμίσεις MCP. Το Dispatch προσθέτει τον έλεγχο από κινητό.

Η εγκατάσταση είναι σχετικά απλή: ενημέρωση του Claude Desktop, σύνδεση με την εφαρμογή Claude στο κινητό, και έχεις ένα ενιαίο, επίμονο thread που δεν επαναφέρεται με κάθε νέα συνομιλία. Ο Claude θυμάται το πλαίσιο από προηγούμενες εργασίες, μπορείς να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες — από laptop ή κινητό. Στην πράξη λειτουργεί σαν ασύρματη επικοινωνία: οι εντολές από το κινητό εκτελούνται στον υπολογιστή.

Στη δοκιμή, η σύνδεση με Google Drive λειτούργησε αλλά με τριβές — το σύστημα είχε πρόσβαση στο Drive μέσω web, όχι στον τοπικό φάκελο, κάτι που δημιούργησε σύγχυση. Μετά από πολλαπλά αιτήματα δικαιωμάτων, η αναζήτηση αρχείου εγκαταλείφθηκε. Ο έλεγχος από απόσταση δούλεψε· η ουσιαστική εργασία όχι.

Εδώ βρίσκεται το κεντρικό ερώτημα: είναι αρκετό αυτό για να κλείσει η απόσταση από το OpenClaw; Το Dispatch είναι ασφαλέστερο, πιο δομημένο, πιο Anthropic. Αλλά οι χρήστες δεν ζητούν ένα ασύρματο κανάλι επικοινωνίας με μια AI session — ζητούν να βρουν το σκαναρισμένο διαβατήριό τους χωρίς να σκεφτούν πώς. Η Anthropic έχει κάνει μια καλή αρχή, αλλά η απόσταση ανάμεσα στην περιέργεια και την υιοθέτηση δεν κλείνει με ασφαλείς πρώτες κινήσεις — κλείνει με εμπειρίες που απλώς δουλεύουν.

Η Zenobē εξαγοράζει 100 ηλεκτρικά βαν της Revolv

Η βρετανική εταιρεία ενεργειακής αποθήκευσης Zenobē απέκτησε τον στόλο 100 ηλεκτρικών βαν διανομής της Revolv, σε μια κίνηση που ενισχύει τη θέση της στην αγορά ηλεκτρικής εμπορικής μεταφοράς. Η εξαγορά σηματοδοτεί την επέκταση της Zenobē πέρα από τις υποδομές φόρτισης και αποθήκευσης ενέργειας, προς την άμεση διαχείριση ηλεκτρικών στόλων.

Η Zenobē, γνωστή κυρίως για τις λύσεις αποθήκευσης ενέργειας και τη χρηματοδότηση ηλεκτρικών στόλων, έκανε ένα βήμα που λίγοι περίμεναν: εξαγόρασε ολόκληρο τον στόλο 100 ηλεκτρικών βαν διανομής της Revolv. Δεν πρόκειται απλώς για αγορά οχημάτων — πρόκειται για μια στρατηγική τοποθέτηση σε έναν κλάδο που αλλάζει ραγδαία.

Η αγορά ηλεκτρικών οχημάτων εμπορικής χρήσης βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι εταιρείες logistics και διανομής αντιμετωπίζουν αυξανόμενη πίεση να μειώσουν τις εκπομπές τους, ιδιαίτερα στις αστικές περιοχές όπου οι ζώνες χαμηλών εκπομπών πολλαπλασιάζονται σε όλη την Ευρώπη. Ένας έτοιμος στόλος 100 ηλεκτρικών βαν δεν είναι απλώς ένα asset — είναι μια άμεση απάντηση σε αυτή τη ζήτηση.

Η Zenobē έχει χτίσει τη φήμη της χρηματοδοτώντας και διαχειριζόμενη ηλεκτρικούς στόλους για τρίτους, κυρίως στον τομέα των λεωφορείων. Η μετάβαση στα βαν διανομής ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο: η εταιρεία μπορεί πλέον να προσφέρει ολοκληρωμένες λύσεις σε επιχειρήσεις που θέλουν να ηλεκτροδοτήσουν τη διανομή τους χωρίς να επενδύσουν κεφάλαιο σε οχήματα. Το μοντέλο “fleet-as-a-service” — στόλος ως υπηρεσία — είναι ακριβώς αυτό που ζητά η αγορά αυτή τη στιγμή.

Για τη Revolv, η πώληση του στόλου μπορεί να σημαίνει επικέντρωση στον πυρήνα της δραστηριότητάς της, απαλλαγμένη από το βάρος διαχείρισης οχημάτων. Για τη Zenobē, είναι μια ευκαιρία να αποδείξει ότι το μοντέλο της κλιμακώνεται και πέρα από τα λεωφορεία. Εκατό βαν δεν είναι τεράστιος αριθμός σε απόλυτα μεγέθη, αλλά ως proof of concept για μια νέα κατηγορία υπηρεσιών, έχει σημαντικό βάρος.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι πόσο γρήγορα μπορεί να κλιμακωθεί αυτό το μοντέλο. Η ηλεκτροδότηση της αστικής διανομής δεν είναι μόνο θέμα οχημάτων — είναι θέμα υποδομής φόρτισης, λογισμικού διαχείρισης και χρηματοδοτικών μοντέλων που να κάνουν τη μετάβαση προσιτή για μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αν η Zenobē καταφέρει να συνδυάσει όλα αυτά σε ένα πακέτο, η εξαγορά της Revolv θα φαίνεται σαν η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας.

Το AI δεν είναι ουδέτερο — και ένα ντοκιμαντέρ εξηγεί γιατί

Η σκηνοθέτης Valerie Veatch ξεκίνησε να πειραματίζεται με το Sora της OpenAI και κατέληξε να γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για τις ευγονικές ρίζες της τεχνητής νοημοσύνης. Το Ghost in the Machine ιχνηλατεί μια ευθεία γραμμή από τη βικτοριανή ψευδοεπιστήμη του Francis Galton μέχρι τα σύγχρονα γενετικά μοντέλα AI — και εξηγεί γιατί αυτά τα συστήματα αναπαράγουν ρατσισμό και σεξισμό χωρίς να χρειαστεί κανείς να τα ζητήσει.

Όταν η Valerie Veatch άρχισε να παίζει με το Sora, το text-to-video εργαλείο της OpenAI, δεν περίμενε να βρεθεί να ερευνά τη σχέση μεταξύ τεχνητής νοημοσύνης και ευγονικής. Η σκηνοθέτης είχε ενταχθεί σε μια online κοινότητα καλλιτεχνών που πειραματίζονταν με το νέο εργαλείο, ελπίζοντας να συνδεθεί με ανθρώπους που μοιράζονταν την ίδια περιέργεια. Αυτό που βρήκε ήταν κάτι πολύ διαφορετικό: εικόνες φορτωμένες με ρατσισμό και σεξισμό, που εμφανίζονταν χωρίς κανείς να τις ζητήσει ρητά — και μια κοινότητα που αδιαφορούσε παντελώς.

Η στιγμή που την έκανε να καταλάβει ότι κάτι βαθύτερο συνέβαινε ήταν όταν μια γυναίκα χρώματος στο ίδιο Slack group παρατήρησε ότι το Sora τη λεύκαινε κάθε φορά που ζητούσε να τη δει σε μια γκαλερί τέχνης. Το μοντέλο κρατούσε τα πλεξούδες της και τα ρούχα της, αλλά αντιλαμβανόταν τον χώρο της τέχνης ως «λευκό χώρο» και ανάλογα προσάρμοζε το πρόσωπό της. Η Veatch προσπάθησε να θέσει το ζήτημα στην ομάδα. Κανείς δεν απάντησε — σε ένα Slack που συνήθως πλημμύριζε από emoji σε κάθε ανάρτηση.

Αυτή η εμπειρία οδήγησε στο Ghost in the Machine, ένα ντοκιμαντέρ που δεν ασχολείται με το τι υπόσχεται το AI για το μέλλον, αλλά με το πού ακριβώς γεννήθηκε. Η Veatch ιχνηλατεί μια γραμμή που ξεκινά από τον Francis Galton — ξάδερφο του Δαρβίνου και ιδρυτή της ευγονικής — και φτάνει μέχρι τα σύγχρονα γενετικά μοντέλα. Ο Galton δεν έφτιαξε υπολογιστές, αλλά η δουλειά του με πολυδιάστατα στατιστικά μοντέλα — που χρησιμοποιούσε για να «μετρήσει» την ελκυστικότητα γυναικών διαφορετικών φυλών — επηρέασε βαθιά τον μαθητή του Karl Pearson. Ο Pearson ανέπτυξε εργαλεία όπως η λογιστική παλινδρόμηση, που αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες της σύγχρονης μηχανικής μάθησης.

«Δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ», λέει η Veatch, «πριν χτυπήσεις κατευθείαν στην επιστήμη των φυλών, γιατί είναι ενσωματωμένη σε αυτή την τεχνολογία». Το επιχείρημα του ντοκιμαντέρ δεν είναι ότι οι μηχανικοί της OpenAI είναι ρατσιστές. Είναι κάτι πιο ανησυχητικό: ότι τα εργαλεία που χρησιμοποιούν κληρονόμησαν μια κοσμοθεωρία που θεωρούσε τις ανθρώπινες διαφορές μετρήσιμες, ποσοτικοποιήσιμες και ιεραρχημένες. Και ότι αυτή η κληρονομιά εξηγεί γιατί οι εταιρείες φαίνονται τόσο απρόθυμες να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που δημιουργούν τα συστήματά τους.

Όταν η Veatch επικοινώνησε με την OpenAI για να αναφέρει τα ρατσιστικά και σεξιστικά outputs που έβλεπε, η απάντηση που πήρε ήταν ουσιαστικά: «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Αυτή η αδιαφορία, υποστηρίζει το ντοκιμαντέρ, δεν είναι τυχαία — είναι δομική. Το Ghost in the Machine δεν είναι ένα φιλμ για το τι μπορεί να πάει στραβά με το AI. Είναι ένα φιλμ για το τι ήδη πάει στραβά, και γιατί αυτό δεν αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα από εκείνους που έχουν τη δύναμη να το αλλάξουν.

Σκάνδαλο στον κόσμο των camera apps: αγωγή κατά του συνιδρυτή της Halide που πήγε στην Apple

Ο Ben Sandofsky, συνιδρυτής της Lux Optics, μήνυσε τον πρώην συνεργάτη του Sebastiaan de With, ισχυριζόμενος ότι απέκτησε πρόσβαση σε εταιρικά κεφάλαια για προσωπικές δαπάνες και πήρε μαζί του πηγαίο κώδικα όταν προσλήφθηκε από την Apple. Ο de With αρνείται τους ισχυρισμούς, ενώ η υπόθεση ρίχνει σκιά στη φημισμένη εφαρμογή φωτογραφίας Halide.

Η Halide είναι από τις πιο αγαπημένες εφαρμογές φωτογραφίας για iPhone — μια εφαρμογή που κέρδισε πιστό κοινό χάρη στα επαγγελματικά της χειριστήρια και την προσοχή στη λεπτομέρεια. Πίσω της βρισκόταν η Lux Optics, μια μικρή εταιρεία δύο ανθρώπων που κατάφερε να φτιάξει κάτι που χρησιμοποιούν επαγγελματίες φωτογράφοι σε όλο τον κόσμο. Τώρα, αυτή η ιστορία επιτυχίας έχει μια σκοτεινή συνέχεια.

Στα τέλη Ιανουαρίου, έγινε γνωστό ότι ο Sebastiaan de With, ο ένας από τους δύο συνιδρυτές της Lux, προσλήφθηκε από την Apple. Τότε, η κίνηση ερμηνεύτηκε ως κλασική περίπτωση “acqui-hire” — η Apple είχε επιχειρήσει να εξαγοράσει ολόκληρη την εταιρεία το προηγούμενο καλοκαίρι, οι διαπραγματεύσεις δεν καρποφόρησαν, και τελικά απλώς προσέλαβε τον έναν από τους δύο δημιουργούς. Μια συνηθισμένη, αν και ελαφρώς άβολη, κατάληξη στον κόσμο της τεχνολογίας.

Η πραγματικότητα, σύμφωνα με νέα αγωγή, είναι πολύ πιο περίπλοκη. Ο Ben Sandofsky κατέθεσε μήνυση στο California Superior Court της Santa Cruz, ισχυριζόμενος ότι ο de With δεν αποχώρησε οικειοθελώς — αλλά απολύθηκε τον Δεκέμβριο του 2025 για οικονομικές παρατυπίες. Σύμφωνα με την αγωγή, ο de With χρησιμοποίησε εταιρικά κεφάλαια άνω των 150.000 δολαρίων για προσωπικές δαπάνες. Και δεν σταμάτησε εκεί: ο Sandofsky ισχυρίζεται επίσης ότι ο de With πήρε μαζί του πηγαίο κώδικα και εμπιστευτικό υλικό της Lux όταν ξεκίνησε στην Apple.

Αν αληθεύουν οι κατηγορίες, η υπόθεση αποκτά διαστάσεις που ξεπερνούν μια απλή εταιρική διαμάχη. Η μεταφορά πηγαίου κώδικα σε έναν νέο εργοδότη — ειδικά όταν αυτός ο εργοδότης είναι η Apple — εγείρει σοβαρά νομικά και ηθικά ζητήματα για τα πνευματικά δικαιώματα και την εμπορική κατασκοπεία. Η Apple, ως εταιρεία, δεν έχει σχολιάσει δημοσίως την υπόθεση.

Ο δικηγόρος του de With αρνήθηκε κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς, χαρακτηρίζοντας την εμπλοκή της Apple στη διαμάχη ως τακτική πίεσης. “Η προσπάθεια να εμπλακεί η Apple σε αυτή τη διαφορά φαίνεται σχεδιασμένη για να δημιουργήσει μόχλευση και να προσελκύσει προσοχή”, ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η υπόθεση θυμίζει πόσο εύθραυστες μπορεί να είναι οι συνεργασίες ακόμα και πίσω από τα πιο επιτυχημένα προϊόντα. Η Halide δεν ήταν απλώς μια εφαρμογή — ήταν το αποτέλεσμα χρόνων κοινής δουλειάς δύο ανθρώπων που μοιράζονταν ένα όραμα. Το πώς θα εξελιχθεί αυτή η νομική μάχη θα καθορίσει όχι μόνο τη μοίρα της Lux Optics, αλλά ίσως και το μέλλον της ίδιας της Halide.

Η πρώτη υπηρεσία delivery αντιύλης στον κόσμο ξεκινά από το CERN

Για πρώτη φορά στην ιστορία, το CERN μεταφέρει αντιπρωτόνια με φορτηγό — μια δοκιμή που ανοίγει τον δρόμο για την παράδοση αντιύλης σε εργαστήρια σε όλη την Ευρώπη. Το πείραμα STEP αποδεικνύει ότι η αντιύλη μπορεί να επιβιώσει εκτός των ελεγχόμενων συνθηκών του εργοστασίου αντιύλης — και αυτό αλλάζει τα δεδομένα για την έρευνα της φυσικής.

Μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί μεγέθους ντουλαπιού αρχείων, που ζυγίζει λίγο λιγότερο από ένα Ford Focus, βρίσκονται μερικές εκατοντάδες αντιπρωτόνια. Έχουν καθίσει εκεί για εβδομάδες, ακίνητα μέσα σε κενό αραιότερο από το διαστρικό διάστημα, συγκρατημένα από ισχυρά μαγνητικά πεδία σε θερμοκρασία κοντά στο απόλυτο μηδέν. Η δουλειά τους είναι απλή: να περιμένουν τη βόλτα τους.

Αυτά τα σωματίδια αντιύλης θα φορτωθούν σε φορτηγό και θα κάνουν έναν κύκλο 4 χιλιομέτρων γύρω από τις εγκαταστάσεις του CERN κοντά στη Γενεύη — η πρώτη δοκιμή μιας μελλοντικής υπηρεσίας μεταφοράς αντιύλης που φιλοδοξεί να φτάσει σε εργαστήρια σε όλη την Ευρώπη. Το πείραμα ονομάζεται STEP, από τα αρχικά του Symmetry Tests in Experiments with Portable antiprotons, και ο επικεφαλής του, Christian Smorra, το χαρακτηρίζει «획groundbreaking για την επιστήμη της αντιύλης».

Η αντιύλη δεν είναι επιστημονική φαντασία — την ξέρουμε από τη δεκαετία του 1920. Κάθε σωματίδιο έχει έναν σχεδόν πανομοιότυπο αντίποδα με αντίθετο φορτίο. Το πρόβλημα είναι ότι όταν αντιύλη συναντά κανονική ύλη, αμφότερα εξαφανίζονται σε μια έκρηξη ενέργειας — μια διαδικασία που ονομάζεται εξαΰλωση. Αυτό κάνει την παραγωγή και αποθήκευσή της εξαιρετικά δύσκολη. Το CERN είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο που μπορεί να παράγει εκατομμύρια αντιπρωτόνια κατ’ απαίτηση, χρησιμοποιώντας έναν επιταχυντή που πυροβολεί πρωτόνια σε μεταλλικούς στόχους.

Το ζητούμενο για τους ερευνητές είναι να μελετήσουν την αντιύλη με ακρίβεια που δεν επιτρέπει το ίδιο το εργοστάσιο παραγωγής της. Τα ισχυρά μαγνητικά πεδία που χρειάζονται για να επιβραδύνουν τα αντιπρωτόνια δημιουργούν «θόρυβο» που παρεμβαίνει στις μετρήσεις. Η λύση: να μεταφερθεί η αντιύλη αλλού, σε ένα ήσυχο εργαστήριο χωρίς εξωτερικές μαγνητικές παρεμβολές. Ο Smorra και η ομάδα του το συνειδητοποίησαν το 2018 και άρχισαν να σχεδιάζουν το STEP.

Η τεχνική πρόκληση ήταν τεράστια. Η αντιύλη συνήθως απαιτεί υπεραγώγιμους μαγνήτες που λειτουργούν κοντά στο απόλυτο μηδέν, με τεράστια κατανάλωση ενέργειας. Το STEP χρησιμοποιεί μόνο μια δεξαμενή 30 λίτρων υγρού ηλίου για να διατηρεί τους μαγνήτες κρύους, ενώ τα ηλεκτρονικά τρέχουν σε γεννήτρια ντίζελ — ή, για τη δοκιμαστική διαδρομή, σε μπαταρίες. Ο μαγνήτης έπρεπε επίσης να αντέχει τις επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις της οδήγησης, ενώ το σύστημα κενού να παραμένει άθικτο καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταφοράς.

Αν η δοκιμή πετύχει, ο επόμενος στόχος είναι να ταξιδέψει η αντιύλη σε δρόμους εκτός CERN. Ένα εργαστήριο υπό κατασκευή στο Πανεπιστήμιο Heinrich Heine του Ντίσελντορφ στη Γερμανία θα δεχτεί τα πρώτα «δέματα» — αντιπρωτόνια που θα μελετηθούν σε συνθήκες σχεδόν απόλυτης ηρεμίας από εξωτερικά μαγνητικά πεδία. Ο τελικός στόχος είναι να κατανοήσουμε γιατί το σύμπαν αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από κανονική ύλη, ενώ θεωρητικά η αντιύλη θα έπρεπε να υπάρχει σε ίσες ποσότητες.

Μην ανησυχείτε αν βρεθείτε δίπλα σε ένα τέτοιο φορτηγό σε αυτοκινητόδρομο. «Δεν υπάρχει τίποτα επικίνδυνο στη μεταφορά αντιύλης, γιατί η ποσότητα που μεταφέρουμε είναι τόσο μικρή», λέει ο Smorra. «Αν χαθούν 1.000 αντιπρωτόνια, δεν θα το καταλάβεις καν». Το φορτηγό θα μοιάζει απολύτως κανονικό. Μόνο το περιεχόμενό του δεν θα είναι.

1...372373374...1,696Page 373 of 1,696