Η άμυνα κατά πυραύλων σκοντάφτει στα κλειστά δεδομένα

Η εθνική αντιπυραυλική άμυνα των ΗΠΑ αντιμετωπίζει ένα κρίσιμο πρόβλημα: κυβερνητικές υπηρεσίες που διαθέτουν χρήσιμα δεδομένα αισθητήρων αρνούνται ή αδυνατούν να τα μοιραστούν. Σε έναν τομέα όπου τα δευτερόλεπτα κρίνουν τη διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας, αυτή η γραφειοκρατική ακαμψία μπορεί να αποδειχθεί μοιραία.

Όταν ένας υπερηχητικός πύραυλος κινείται με ταχύτητα επτά χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο, δεν υπάρχει χρόνος για γραφειοκρατία. Κι όμως, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η αντιπυραυλική άμυνα των ΗΠΑ: κυβερνητικές υπηρεσίες που διαθέτουν πολύτιμα δεδομένα από αισθητήρες δεν τα μοιράζονται με τους υπόλοιπους, είτε για λόγους ταξινόμησης, είτε λόγω θεσμικής αδράνειας, είτε απλώς επειδή οι αισθητήρες τους σχεδιάστηκαν για εντελώς διαφορετικό σκοπό.

Το ζήτημα τέθηκε ανοιχτά στο συνέδριο Satellite 2026 στις 23 Μαρτίου, όπου στελέχη εταιρειών αμυντικής τεχνολογίας περιέγραψαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος ανίχνευσης και παρακολούθησης πυραύλων. Ο Devin Elder της Northrop Grumman ήταν ξεκάθαρος: υπάρχουν υπηρεσίες με αισθητήρες που θα μπορούσαν να συμβάλουν σημαντικά στην αποστολή αντιπυραυλικής άμυνας, αλλά οι δομές ελέγχου δεδομένων και οι λόγοι ταξινόμησης εμποδίζουν τη ροή πληροφοριών. Αντί για ακατέργαστα δεδομένα, κάποιες υπηρεσίες προτιμούν να μοιράζονται μόνο τελικά, επεξεργασμένα προϊόντα — κάτι που στον τομέα της αντιπυραυλικής άμυνας είναι συχνά πολύ αργό για να έχει πρακτική αξία.

Η αντιπυραυλική άμυνα είναι στην ουσία ένα πρόβλημα μεγάλων δεδομένων. Οπτικά τηλεσκόπια, ραντάρ και υπέρυθροι αισθητήρες — τόσο επίγειοι όσο και διαστημικοί — πρέπει να συνεργαστούν για να εντοπίσουν και να παρακολουθήσουν έναν πύραυλο σε πραγματικό χρόνο. Όπως εξήγησε η Robin Dickey της Slingshot Aerospace, δεν υπάρχει ένας και μοναδικός αισθητήρας που να κάνει τα πάντα: ένα αντικείμενο φαίνεται διαφορετικά ανάλογα με τη γωνία παρατήρησης, το φόντο και τις συνθήκες. Η σύνθεση όλων αυτών των πληροφοριών σε μια ενιαία, αξιόπιστη εικόνα είναι τεχνικά απαιτητική — και γίνεται ακόμα πιο δύσκολη όταν τα δεδομένα δεν κυκλοφορούν ελεύθερα.

Ο Paul Wloszek της L3Harris Technologies περιέγραψε την πρόκληση με γλαφυρό τρόπο: για να μπορεί ένας τρισδιάστατος κινητήρας σύντηξης δεδομένων να επεξεργαστεί πληροφορίες από πολλαπλές πηγές και να βγάλει απάντηση σε δευτερόλεπτα, όλοι πρέπει να μιλούν την ίδια γλώσσα. Τα δορυφορικά συστήματα που κατασκευάζει η εταιρεία για την Space Development Agency χρησιμοποιούν επεξεργασία δεδομένων επί του σκάφους για να εντοπίζουν υπερηχητικές απειλές μέσα σε ένα πλήθος υπέρυθρων υπογραφών — κάτι που παλαιότερα απαιτούσε ανθρώπινη κρίση σε πραγματικό χρόνο, μια διαδικασία που σήμερα θεωρείται ανεπαρκώς αργή.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Τα εμπόδια κυμαίνονται από θεσμικά «σιλό» μέχρι νομικές περιπλοκές που απορρέουν από τον τρόπο που ο αμερικανικός νόμος ορίζει τις αρμοδιότητες στρατού και υπηρεσιών πληροφοριών. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που, παρά τις τεράστιες επενδύσεις σε δορυφόρους και αισθητήρες, παραμένει κατακερματισμένο εκεί που χρειάζεται περισσότερο ενοποίηση. Σε έναν κόσμο όπου οι υπερηχητικές απειλές πολλαπλασιάζονται, αυτό το κενό δεν είναι απλώς διοικητικό πρόβλημα — είναι στρατηγικό.

Η SES χτίζει το δίκτυο του μέλλοντος με 28 δορυφόρους στη μεσαία τροχιά

Η ευρωπαϊκή εταιρεία δορυφορικών επικοινωνιών SES ανακοίνωσε την παραγγελία 28 δορυφόρων από τη startup K2 Space για το νέο της δίκτυο meoSphere σε μεσαία τροχιά (MEO). Το δίκτυο στοχεύει να είναι λειτουργικό έως το 2030, προσφέροντας υπερταχεία σύνδεση και υποστήριξη για κυβερνητικές και εμπορικές αποστολές.

Η SES, ο λουξεμβουργιανός κολοσσός των δορυφορικών επικοινωνιών, ανακοίνωσε στις 24 Μαρτίου ότι προχωρά στην παραγγελία 28 δορυφόρων από την αμερικανική startup K2 Space. Στόχος είναι η δημιουργία του meoSphere, ενός νέας γενιάς δικτύου σε μεσαία τροχιά γύρω από τη Γη — γνωστή ως MEO — που φιλοδοξεί να τεθεί σε πλήρη λειτουργία έως το 2030.

Το meoSphere δεν είναι απλώς ένα ακόμα δορυφορικό δίκτυο. Οι δορυφόροι θα παρέχουν ευρυζωνική σύνδεση υψηλής ταχύτητας έως 1 gigabit ανά δευτερόλεπτο μέσω της ζώνης Ka, ακόμα και σε κεραίες επίπεδης επιφάνειας μόλις 25×25 εκατοστών — δηλαδή συσκευές που μπορούν εύκολα να τοποθετηθούν σε πλοία, αεροπλάνα ή απομακρυσμένες εγκαταστάσεις. Παράλληλα, οι οπτικές διασυνδέσεις μεταξύ δορυφόρων θα επιτρέπουν μεταφορά δεδομένων έως 100 Gbps, ανοίγοντας τον δρόμο για σύνδεση με διαστημικούς σταθμούς και τα πρώτα orbital data centers που σχεδιάζονται για τα επόμενα χρόνια.

Η συνεργασία με την K2 Space δεν είναι τυχαία. Η SES αναλαμβάνει να κατασκευάσει τα payloads — δηλαδή τα «εγκεφάλια» των δορυφόρων — στο Λουξεμβούργο, ενώ η K2 παρέχει τον δορυφορικό σκελετό από την Καλιφόρνια. Αυτή η κατανομή εργασίας δίνει στη SES μεγαλύτερο έλεγχο στην αλυσίδα εφοδιασμού και επιτρέπει ταχύτερη παραγωγή — κρίσιμο πλεονέκτημα σε έναν κλάδο όπου η ταχύτητα ανάπτυξης καθορίζει ποιος θα κερδίσει τις μεγάλες κυβερνητικές συμβάσεις.

Πριν από την πλήρη ανάπτυξη, η SES και η K2 σχεδιάζουν μια σειρά από pathfinder αποστολές τα επόμενα τρία χρόνια για να δοκιμάσουν τα συστήματα σε πραγματικές συνθήκες. Ο πρώτος πειραματικός δορυφόρος αναμένεται να εκτοξευτεί από το Vandenberg της Καλιφόρνιας με πύραυλο της SpaceX, και θα φέρει οπτική τεχνολογία για τη δοκιμή συνδέσεων με επίγειους σταθμούς. Η αποστολή εντάσσεται στο πρόγραμμα Gravitas, χρηματοδοτούμενο από την Αεροδιαστημική Δύναμη των ΗΠΑ, και θα δοκιμάσει πόσο καλά αντέχουν τα συστήματα στο έντονο περιβάλλον ακτινοβολίας της MEO.

Η αρχιτεκτονική της Φάσης 1 προβλέπει 28 δορυφόρους κατανεμημένους σε τέσσερις τροχιακές επίπεδες, ώστε να καλύπτουν τον πλανήτη από πόλο σε πόλο. Η SES υποστηρίζει ότι αυτή η διάταξη προσφέρει διαφορετικό προφίλ ανθεκτικότητας σε σχέση με τα πυκνά δίκτυα χαμηλής τροχιάς, όπως το Starlink. Το δίκτυο θα υποστηρίζει επίσης προστατευμένες στρατιωτικές συχνότητες Ka-band για κυβερνητικούς πελάτες, ενώ έχει σχεδιαστεί να είναι συμβατό με την ευρωπαϊκή πρωτοβουλία IRIS² για κυρίαρχη ευρυζωνική υποδομή.

Το meoSphere έρχεται σε μια στιγμή που ο ανταγωνισμός στις δορυφορικές επικοινωνίες εντείνεται ραγδαία. Η K2 Space μόλις ολοκλήρωσε χρηματοδοτικό γύρο 250 εκατομμυρίων δολαρίων, αποκτώντας αποτίμηση 3 δισεκατομμυρίων, λιγότερο από τρία χρόνια μετά την ίδρυσή της. Αν το meoSphere υλοποιηθεί στο χρονοδιάγραμμα που έχει ανακοινωθεί, θα αποτελέσει ένα από τα πιο φιλόδοξα ευρωπαϊκά διαστημικά projects της δεκαετίας — και ένα ισχυρό επιχείρημα ότι η Ευρώπη δεν σκοπεύει να παραχωρήσει τον ουρανό στους Αμερικανούς.

Ο Pedro Pascal σε πλαστικό: Hot Toys αποκαλύπτει τις φιγούρες του Mandalorian and Grogu

Η Hot Toys παρουσίασε τη σειρά συλλεκτικών φιγούρων για την επερχόμενη ταινία “The Mandalorian and Grogu”, με επίκεντρο μια λεπτομερή απόδοση του Pedro Pascal χωρίς κράνος. Οι φιγούρες κυκλοφορούν σε διάφορες εκδόσεις και τιμές που ξεκινούν από τα 240 δολάρια, με παράδοση προγραμματισμένη για το 2026.

Υπάρχουν συλλέκτες και υπάρχουν συλλέκτες. Για όσους ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία — αυτοί που μετράνε τρίχες στα πρόσωπα των φιγούρων τους και ξέρουν τη διαφορά ανάμεσα σε matte και gloss φινίρισμα — η Hot Toys μόλις έριξε κάτι αξιόλογο στο τραπέζι.

Η εταιρεία αποκάλυψε αυτή την εβδομάδα τη νέα σειρά φιγούρων κλίμακας 1:6 εμπνευσμένων από την ταινία “The Mandalorian and Grogu”, που αναμένεται στις αίθουσες το 2026. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Din Djarin — ο Μανταλοριανός — ντυμένος στη λαμπερή του πανοπλία beskar, με ένα εντυπωσιακό οπλοστάσιο που περιλαμβάνει μαχαίρι, σπαθί, το χαρακτηριστικό amban phase-pulse rifle, πιστόλι, νέο blaster rifle και εφέ φλόγας για το γάντι του. Τυπική μέρα στο γαλαξία.

Αυτό που κάνει τη φιγούρα να ξεχωρίζει, όμως, είναι η επιπλέον κεφαλή με την ομοίωμα του Pedro Pascal — χωρίς κράνος. Η Hot Toys είναι γνωστή για τις εξαιρετικά ρεαλιστικές αποδόσεις ηθοποιών σε πλαστικό, και εδώ δεν κάνει εξαίρεση. Το γεγονός ότι η ταινία φαίνεται να επιστρέφει στο ζήτημα του Din και τους κανόνες του Covert — την υποχρέωση να μην αποκαλύπτει ποτέ το πρόσωπό του — δίνει στη Hot Toys την αφορμή που χρειαζόταν για να σκαλίσει τον “internet father figure” σε ρητίνη.

Η σειρά περιλαμβάνει επίσης δύο “life-sized” φιγούρες που απομακρύνονται από το συνηθισμένο 1:6 format. Ο Grogu φτάνει τα 14,5 ίντσες ύψος και έρχεται με πανοπλία roundel, αποσπώμενο blaster στον καρπό, δύο grav charges και — αναπόφευκτα — το viral macaron που έγινε meme. Ο Anzellan droidsmith, ο μικρόσωμος τεχνίτης που εμφανίστηκε στην τρίτη σεζόν, σταματά στις 10,5 ίντσες και έρχεται με μαγνητικό εργαλείο συγκόλλησης και φωτιζόμενο φακό. Λιγότερα αξεσουάρ, αλλά αδιαμφισβήτητα χαριτωμένος.

Όσον αφορά τις τιμές: ο Din κοστίζει 330 δολάρια στην κανονική έκδοση και 375 στη deluxe — που προσθέτει έναν Grogu μέσα στο pram του και μια εναλλακτική παρουσίαση με την πανοπλία roundel. Ο Grogu πωλείται στα 285 δολάρια και ο Anzellan στα 240. Οι προπαραγγελίες είναι ήδη ανοιχτές μέσω Sideshow Collectibles, αλλά η παράδοση δεν αναμένεται πριν από τα μέσα του 2026 — κάποιες φιγούρες ακόμα και στο δεύτερο εξάμηνο.

Με άλλα λόγια, η ταινία πιθανότατα θα έχει ήδη κυκλοφορήσει όταν φτάσουν στα χέρια σας. Αλλά για τους συλλέκτες που μετράνε τρίχες, η αναμονή είναι μέρος της εμπειρίας.

Ο Dwayne Johnson έγινε Maui με 40 κιλά προσθετικά και μια περούκα που ζυγίζει επτά κιλά βρεγμένη

Το live-action Moana της Disney φέρνει τον Dwayne Johnson στον ρόλο του ημίθεου Maui — και η μεταμόρφωση ήταν πολύ πιο απαιτητική από ό,τι φαίνεται. Ένα bodysuit 40 κιλών, μια ειδικά σχεδιασμένη περούκα και δυόμισι ώρες μακιγιάζ κάθε μέρα ήταν το τίμημα για να ζωντανέψει ο χαρακτήρας.

Όταν η Disney ανακοίνωσε ότι ο Dwayne Johnson θα υποδυθεί τον Maui στο live-action Moana, η εικόνα ήταν σχεδόν αυτονόητη: ο πρώην παλαιστής, γνωστός για τη σωματική του διάπλαση, φαινόταν φτιαγμένος για τον ρόλο. Η πραγματικότητα, όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο περίπλοκη.

Για να αποδώσει τις διαστάσεις του animated ημίθεου, ο Johnson χρειάστηκε τη βοήθεια ενός bodysuit 40 κιλών. Ο ίδιος το περιέγραψε ως «εξαντλητικό» — όχι τόσο λόγω βάρους, αλλά κυρίως λόγω της θερμοκρασίας που αναπτυσσόταν μέσα σε αυτό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η αρχική ιδέα ήταν να γίνει όλη η μεταμόρφωση ψηφιακά, με visual effects. Τελικά, επικράτησε η άποψη ότι ένα πραγματικό bodysuit δίνει κάτι που τα εφέ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν: την αίσθηση ότι κινείται και αναπνέει μαζί με τον ηθοποιό.

Εξίσου απαιτητική υπόθεση αποδείχθηκε και η περούκα. Ο σκηνοθέτης Thomas Kail εξήγησε ότι τα μαλλιά του Maui έπρεπε να έχουν πραγματικό «lift» — να ανεμίζουν πειστικά στον αέρα πάνω σε ένα κανό. Και επειδή μεγάλο μέρος των γυρισμάτων γινόταν στο νερό, το ερώτημα «πώς φαίνεται βρεγμένη;» ήταν, όπως είπε ο Kail, «μια πολύ πραγματική συζήτηση». Η απάντηση: η περούκα ζυγίζει επτά κιλά παραπάνω όταν είναι μουσκεμένη.

Το αποτέλεσμα ήταν μια καθημερινή διαδικασία δυόμισι ωρών για να γίνει ο Johnson Maui-ready. Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν ήταν το βάρος αλλά η ελευθερία κινήσεων — ή μάλλον η έλλειψή της. Να παίζεις, να τραγουδάς, να εκφράζεις συναισθήματα μέσα από 40 κιλά προσθετικών και μαλλιών είναι μια πρόκληση που δεν είχε προβλέψει. Χρειάστηκε χρόνος για να βρει τρόπο να «δουλεύει τα συναισθήματά του» μέσα από όλο αυτό το στρώμα μεταμόρφωσης.

Το Moana κάνει πρεμιέρα στις 10 Ιουλίου. Αν η περούκα έχει ήδη γίνει αντικείμενο συζήτησης από το trailer, φανταστείτε τι θα γίνει όταν τη δούμε σε πλήρη δράση — βρεγμένη και όλα.

Βερνίκι νυχιών που μετατρέπει το νύχι σε stylus αφής

Μια φοιτήτρια χημείας στις ΗΠΑ ανέπτυξε ένα διάφανο βερνίκι νυχιών που επιτρέπει στα νύχια να καταχωρούνται ως αφή σε οθόνες smartphone και tablet. Η εφεύρεση στοχεύει σε όσους δυσκολεύονται να χρησιμοποιήσουν touch screens — από ανθρώπους με μακριά νύχια μέχρι εργάτες με σκληρυμένα δάχτυλα.

Οι οθόνες αφής είναι παντού, αλλά δεν λειτουργούν εξίσου καλά για όλους. Κιθαρίστες, ξυλουργοί και όποιος έχει σκληρυμένο δέρμα στα δάχτυλα γνωρίζουν καλά το πρόβλημα: η οθόνη απλώς δεν ανταποκρίνεται. Το ίδιο συμβαίνει με μακριά νύχια, γάντια ή πολύ στεγνά χέρια. Το φαινόμενο έχει ακόμα και ανεπίσημο όνομα — “zombie finger” — και αποτελεί πραγματικό εμπόδιο στην καθημερινή χρήση της τεχνολογίας.

Η Manasi Desai, φοιτήτρια στο Centenary College of Louisiana με ενδιαφέρον στη χημεία καλλυντικών, αποφάσισε να λύσει το πρόβλημα αφού παρατήρησε μια φλεβοτόμο να παλεύει με το smartphone της εξαιτίας των μακριών νυχιών της. Μαζί με τον επιβλέποντά της, τον αναπληρωτή καθηγητή χημείας Joshua Lawrence, ξεκίνησε να αναπτύσσει ένα διάφανο, μη τοξικό βερνίκι που θα έκανε το νύχι αγώγιμο — ικανό δηλαδή να διακόπτει το ηλεκτρικό πεδίο της οθόνης όπως κάνει ένα δάχτυλο.

Οι touch screens λειτουργούν μέσω χωρητικότητας: δημιουργούν ένα μικρό ηλεκτρικό πεδίο στην επιφάνεια, το οποίο διακόπτεται όταν το αγγίξει ένα αγώγιμο υλικό, όπως το δέρμα. Το νύχι, από μόνο του, δεν είναι αγώγιμο και η οθόνη δεν το «βλέπει». Προηγούμενες προσπάθειες για βερνίκια με αγωγιμότητα χρησιμοποιούσαν νανοσωλήνες άνθρακα ή μεταλλικά σωματίδια — υλικά επικίνδυνα αν εισπνευστούν και περιοριστικά για τα χρώματα του βερνικιού.

Η Desai ακολούθησε διαφορετική προσέγγιση. Δοκίμασε συνδυασμούς από 13 εμπορικά διαφανή βερνίκια και πάνω από 50 πρόσθετα, αναζητώντας έναν συνδυασμό που να είναι ταυτόχρονα διάφανος, μη τοξικός και αγώγιμος. Η λύση βρέθηκε σε δύο οργανικές ενώσεις: την ταυρίνη, ένα αμινοξύ, και την αιθανολαμίνη, μια αμινοαλκοόλη. Μαζί, δημιουργούν μια φόρμουλα που λειτουργεί μέσω χημείας οξέος-βάσης — τα πρωτόνια «πηδούν» από τις όξινες στις βασικές ομάδες στην επιφάνεια του βερνικιού, μιμούμενα τον τρόπο που το δέρμα επιτρέπει τη ροή ηλεκτρισμού.

Το αποτέλεσμα παρουσιάστηκε στην ετήσια σύνοδο της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας τον Μάρτιο. Το βερνίκι μπορεί να εφαρμοστεί πάνω από οποιοδήποτε μανικιούρ ή σε γυμνά νύχια, προσφέροντας τόσο αισθητική ευελιξία όσο και πρακτική λύση. Ωστόσο, υπάρχει ακόμα δρόμος μέχρι τα ράφια των καταστημάτων: οι τρέχουσες φόρμουλες χάνουν την αποτελεσματικότητά τους μέσα σε ώρες ή ημέρες, ενώ ο στόχος είναι να αντέχουν τουλάχιστον μια εβδομάδα. Η λιγότερο τοξική εκδοχή αφήνει επίσης μια τραχιά, στικτή υφή — «σίγουρα όχι high fashion», όπως παραδέχεται ο Lawrence.

Οι ερευνητές έχουν ήδη καταθέσει προσωρινή αίτηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας. Αν η φόρμουλα τελειοποιηθεί, θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που εκατομμύρια άνθρωποι αλληλεπιδρούν με τις συσκευές τους — απόδειξη ότι μερικές φορές οι πιο ενδιαφέρουσες λύσεις κρύβονται σε απρόσμενα μέρη, όπως ένα μπουκαλάκι βερνίκι νυχιών.

Η εποχή του fintech maximalism — και οι επενδυτές που το είδαν πρώτοι

Ο Mark Goldberg, ιδρυτής του νέου venture fund Chemistry, υποστηρίζει ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο «fintech maximalism» — εταιρείες που επέζησαν της κρύας περιόδου 2021-2024 αναδύονται τώρα ως σταθερά, ισχυρά compounders. Μετά από σχεδόν μια δεκαετία στο Index Ventures, ο Goldberg έφτιαξε το δικό του fund μαζί με έμπειρους συνεργάτες, σηματοδοτώντας μια ευρύτερη τάση στο venture capital.

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της τεχνολογίας που μόνο εκ των υστέρων αναγνωρίζονται ως σημεία καμπής. Ο Mark Goldberg πιστεύει ότι ζούμε μία τέτοια στιγμή για το fintech — και έχει τα διαπιστευτήρια να το λέει.

Ο Goldberg πέρασε σχεδόν μια δεκαετία στο Index Ventures, όπου υποστήριξε εταιρείες που έγιναν ορόσημα του κλάδου: το Plaid, που άλλαξε τον τρόπο που οι εφαρμογές συνδέονται με τραπεζικούς λογαριασμούς, το Persona στην ψηφιακή ταυτοποίηση, το Lithic στις κάρτες-as-a-service, και το Pilot στη λογιστική για startups. Το 2024 αποφάσισε να φύγει και να ιδρύσει το Chemistry, ένα early-stage venture fund ύψους 350 εκατομμυρίων δολαρίων, μαζί με τους Kristina Shen και Ethan Kurzweil.

Η κίνηση αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Τα τελευταία χρόνια, έμπειροι επενδυτές από μεγάλα funds επιλέγουν να χτίσουν πιο εστιασμένα, boutique σχήματα — με λιγότερα χαρτοφυλάκια, περισσότερη εγγύτητα με τους ιδρυτές και πιο ξεκάθαρη επενδυτική ταυτότητα. Το Chemistry είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τάσης.

Αλλά αυτό που ξεχωρίζει στη συνέντευξη του Goldberg δεν είναι τόσο η ίδρυση του fund, όσο η ανάλυσή του για την κατάσταση του fintech σήμερα. «Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που την ονομάζω fintech maximalism», λέει. «Εννοώ ότι οι εταιρείες που μεγάλωσαν τα τελευταία πέντε με δέκα χρόνια, αυτές που εκτέλεσαν αθόρυβα μέσα από τον χειμώνα της περιόδου 2021-2024, έχουν αναδυθεί ως compounders με τρόπο που με έχει αφήσει άναυδο.»

Η περίοδος 2021-2024 ήταν ιδιαίτερα σκληρή για το fintech. Μετά την έκρηξη αποτιμήσεων κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ήρθε η απότομη διόρθωση: αυξήσεις επιτοκίων, συρρίκνωση αγορών, κλείσιμο γύρων χρηματοδότησης. Πολλές εταιρείες δεν άντεξαν. Αυτές που άντεξαν — και συνέχισαν να χτίζουν, να βελτιώνουν το προϊόν τους, να αποκτούν πελάτες χωρίς να εξαρτώνται από φθηνό χρήμα — βγαίνουν τώρα από αυτή τη φάση σε πολύ ισχυρότερη θέση από ό,τι μπήκαν.

Αυτό είναι το κεντρικό επιχείρημα του Goldberg: ότι η κρίση λειτούργησε ως φίλτρο, και όσοι πέρασαν από αυτό έχουν πλέον τα θεμέλια για να γίνουν οι μεγάλες εταιρείες της επόμενης δεκαετίας. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν το νέο κεφάλαιο — και τα νέα funds όπως το Chemistry — θα καταφέρουν να εντοπίσουν αυτές τις εταιρείες αρκετά νωρίς, ή αν η αγορά θα τις ανακαλύψει πρώτη.

Rippling εναντίον Revolut: Ποιος πλήρωσε τον «κατάσκοπο» της Deel;

Η νομική διαμάχη μεταξύ των fintech κολοσσών Rippling και Deel αποκτά νέο πρωταγωνιστή: την βρετανική Revolut. Η Rippling ζητά από το ιρλανδικό δικαστήριο να υποχρεώσει τη Revolut να αποκαλύψει την ταυτότητα της γυναίκας που φέρεται να έστειλε την πρώτη πληρωμή στον εικαζόμενο κατάσκοπο.

Η υπόθεση που διαβάζεται σαν σενάριο εταιρικού θρίλερ μόλις απέκτησε νέα πλοκή. Η Rippling, η αμερικανική εταιρεία λογισμικού HR, έχει στρέψει τώρα το βλέμμα της στη Revolut — τη βρετανική fintech που αξίζει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια — ζητώντας της να αποκαλύψει στοιχεία για έναν τραπεζικό λογαριασμό που βρίσκεται στο επίκεντρο της νομικής της διαμάχης με την Deel.

Η ιστορία ξεκίνησε με την κατάθεση του Κιθ Ο’Μπράιεν, Ιρλανδού υπαλλήλου της Rippling, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η Deel τον πλήρωνε περίπου 6.000 δολάρια το μήνα για να κατασκοπεύει την εργοδότριά του. Σύμφωνα με την κατάθεσή του, η πρώτη πληρωμή των 6.000 δολαρίων κατατέθηκε στον λογαριασμό του στη Revolut τον Νοέμβριο του 2024 από κάποια «Alba Basha» — πρόσωπο που η Rippling συνδέει με την Alba Basha Westgarth, σύζυγο του COO της Deel, Dan Westgarth.

Το προφίλ της στο LinkedIn, που έχει πλέον διαγραφεί, την εμφάνιζε ως επικεφαλής κρυπτο-συμμόρφωσης στη Robinhood, με τοποθεσία το Ντουμπάι — την ίδια πόλη όπου βρίσκονται τώρα ο CEO και ο νομικός διευθυντής της Deel, καθώς η Rippling προσπαθεί να τους επιδώσει δικαστικά έγγραφα. Η Robinhood επιβεβαίωσε ότι η Westgarth αποχώρησε νωρίτερα φέτος, χωρίς να δώσει περαιτέρω εξηγήσεις.

Η Rippling έχει προσφύγει στο ιρλανδικό δικαστήριο ζητώντας από τη Revolut να παραδώσει το πλήρες όνομα και τη διεύθυνση της αποστολέως, καθώς και όλα τα έγγραφα που χρησιμοποιήθηκαν για το άνοιγμα του λογαριασμού — ταυτότητες, αποδεικτικά κατοικίας. Η Revolut ανταποκρίθηκε με επιστολή που ο δικηγόρος της Rippling χαρακτήρισε «χρήσιμη αλλά περίπλοκη», χωρίς να δώσει λεπτομέρειες. Η βρετανική εταιρεία δήλωσε ότι «θα συμμορφωθεί πάντα με οποιαδήποτε δικαστική εντολή για αποκάλυψη στοιχείων», αλλά τόνισε ότι δεν έχει εκδοθεί ακόμα τέτοια εντολή από το ιρλανδικό δικαστήριο.

Να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει καμία κατηγορία ή υπόνοια ότι η Revolut έχει κάνει κάτι παράνομο. Η υπόθεση αναδεικνύει απλώς την πολυπλοκότητα που δημιουργούν οι αυστηροί νόμοι προστασίας προσωπικών δεδομένων της ΕΕ σε διασυνοριακές αστικές υποθέσεις. Εκτός από δικαστική εντολή, η μόνη εναλλακτική θα ήταν η συγκατάθεση του ίδιου του πελάτη — κάτι που στη συγκεκριμένη περίπτωση φαντάζει απίθανο.

Το ιρλανδικό Ανώτατο Δικαστήριο φαίνεται να κλίνει υπέρ της Rippling. Σε ακρόαση στις 2 Απριλίου, ο δικαστής Μαρκ Σάνφεϊ, αφού άκουσε τα στοιχεία που συνδέουν την «Alba Basha» με τον Dan Westgarth — συμπεριλαμβανομένης μιας κοινής φωτογραφίας στο Facebook — σχολίασε αυθόρμητα: «Θα μπορούσε να είναι σύμπτωση, αλλά είναι απίθανο». Η Deel αρνείται κάθε παρανομία και δεν απάντησε σε αίτημα για σχόλιο.

Το Tesla Semi υπόσχεται μπαταρία ενός εκατομμυρίου μιλίων

Η Tesla ισχυρίζεται ότι η μπαταρία του ηλεκτρικού της φορτηγού Semi έχει διάρκεια ζωής που ξεπερνά το ένα εκατομμύριο μίλια — έναν αριθμό που, αν επαληθευτεί, θα αλλάξει τα δεδομένα στον κλάδο των βαρέων οχημάτων. Πρόκειται για έναν από τους πιο φιλόδοξους ισχυρισμούς που έχει κάνει ποτέ εταιρεία στον χώρο των ηλεκτρικών φορτηγών.

Η Tesla ανακοίνωσε ότι η μπαταρία του Semi, του ηλεκτρικού φορτηγού που άρχισε να παραδίδει στους πρώτους πελάτες της στα τέλη του 2022, έχει σχεδιαστεί να αντέχει πάνω από ένα εκατομμύριο μίλια. Για να το θέσουμε σε προοπτική: ένα τυπικό φορτηγό diesel στις ΗΠΑ διανύει κατά μέσο όρο περίπου 45.000 μίλια τον χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι η μπαταρία του Semi θα μπορούσε θεωρητικά να αντέξει πάνω από είκοσι χρόνια συνεχούς εμπορικής χρήσης — χωρίς να χρειαστεί αντικατάσταση.

Ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι απλώς εντυπωσιακός αριθμός για τα διαφημιστικά φυλλάδια. Αγγίζει το κεντρικό επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι μεταφορικές εταιρείες για να αποφύγουν τη στροφή στα ηλεκτρικά βαρέα οχήματα: το κόστος και η συχνότητα αντικατάστασης της μπαταρίας. Αν η Tesla μπορεί να αποδείξει ότι η μπαταρία του Semi διαρκεί όσο — ή περισσότερο — από τη ζωή του ίδιου του οχήματος, τότε ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ηλεκτροκίνηση στα logistics εξαφανίζεται.

Το Semi χρησιμοποιεί πακέτο μπαταριών που βασίζεται στα κυλινδρικά κελιά 4680 της Tesla — την ίδια τεχνολογία που η εταιρεία αναπτύσσει για τα επιβατικά της μοντέλα. Η αρχιτεκτονία αυτή, σε συνδυασμό με το σύστημα θερμικής διαχείρισης που έχει σχεδιάσει η Tesla ειδικά για τις απαιτήσεις των βαρέων οχημάτων, είναι που επιτρέπει, σύμφωνα με την εταιρεία, αυτή την εξαιρετική διάρκεια ζωής. Βέβαια, η διαφορά μεταξύ ενός ισχυρισμού και μιας αποδεδειγμένης επίδοσης σε πραγματικές συνθήκες είναι τεράστια — και αυτό είναι κάτι που μόνο ο χρόνος και τα δεδομένα από τον στόλο θα αποδείξουν.

Η Pepsi, που ήταν ο πρώτος μεγάλος πελάτης του Semi, έχει ήδη αρχίσει να συλλέγει τέτοια δεδομένα από τη χρήση του οχήματος στις διανομές της στην Καλιφόρνια. Τα αποτελέσματα που έχουν διαρρεύσει μέχρι στιγμής είναι ενθαρρυντικά, αλλά ο όγκος των δεδομένων παραμένει ακόμα μικρός για οριστικά συμπεράσματα. Η αγορά των βαρέων ηλεκτρικών οχημάτων παρακολουθεί στενά.

Αν ο ισχυρισμός της Tesla επαληθευτεί, οι επιπτώσεις θα είναι σημαντικές και για τον ανταγωνισμό. Εταιρείες όπως η Freightliner με το eCascadia, η Volvo με τα ηλεκτρικά της φορτηγά, αλλά και νεοφυείς όπως η Harbinger — που στοχεύει στα μεσαία φορτηγά — θα βρεθούν υπό πίεση να ανεβάσουν τον πήχη των δικών τους υποσχέσεων για διάρκεια ζωής μπαταρίας. Το ένα εκατομμύριο μίλια μπορεί σύντομα να γίνει το νέο baseline της βιομηχανίας, όχι η εξαίρεση.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι αν τα ηλεκτρικά φορτηγά θα κυριαρχήσουν στις μεταφορές — αυτό φαίνεται πλέον αναπόφευκτο. Το ερώτημα είναι πόσο γρήγορα οι ισχυρισμοί θα μετατραπούν σε αποδεδειγμένη πραγματικότητα στον δρόμο.

Κατεψυγμένοι εγκέφαλοι που ξαναζωντανεύουν: η επιστήμη πλησιάζει το όριο

Ερευνητές κατάφεραν να αποψύξουν τμήματα εγκεφάλου ποντικιών και να παρατηρήσουν ηλεκτρική δραστηριότητα, μεταβολισμό και συναπτικές αλλαγές που θυμίζουν διαδικασίες μνήμης. Η μέθοδος υαλοποίησης αποφεύγει τους κρυστάλλους πάγου που συνήθως καταστρέφουν τους νευρώνες, ανοίγοντας νέο έδαφος στην κρυοβιολογία.

Σε ένα εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο Erlangen-Nuremberg, λεπτές φέτες εγκεφάλου ποντικιού επέστρεψαν στη ζωή μετά από μια εβδομάδα στους -196 βαθμούς Κελσίου. Οι νευρώνες άναψαν, τα μιτοχόνδρια επανεκκίνησαν την παραγωγή ενέργειας και οι συνάψεις ενισχύθηκαν με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει όταν ο εγκέφαλος σχηματίζει νέες αναμνήσεις. Δεν είναι ακόμα επιστημονική φαντασία που έγινε πραγματικότητα, αλλά είναι σαφώς κάτι περισσότερο από θεωρία.

Το πρόβλημα με την κατάψυξη βιολογικού ιστού δεν είναι η χαμηλή θερμοκρασία καθεαυτή — είναι ο πάγος. Όταν τα υγρά μέσα στα κύτταρα παγώνουν, σχηματίζουν κρυστάλλους που τρυπούν κυτταρικές μεμβράνες και καταστρέφουν τις λεπτές νευρωνικές διακλαδώσεις που επιτρέπουν στα κύτταρα να επικοινωνούν. Ακόμα και αν το κύτταρο επιβιώσει δομικά, οι συναπτικές συνδέσεις που αποθηκεύουν πληροφορίες μπορεί να έχουν ήδη χαθεί.

Η λύση που δοκίμασαν οι ερευνητές ονομάζεται υαλοποίηση. Αντί να αφήνουν τον ιστό να παγώσει αργά, τον ψύχουν τόσο γρήγορα — με τη βοήθεια χημικών προστατευτικών ουσιών — που τα μόρια δεν προλαβαίνουν να οργανωθούν σε κρυστάλλους. Το αποτέλεσμα είναι μια άμορφη, υαλώδης κατάσταση που διατηρεί τη δομή του ιστού ανέπαφη. Οι φέτες που είχαν υαλοποιηθεί επιτυχώς είχαν χαρακτηριστική διαφάνεια και γυαλιστερή υφή — εκείνες που είχαν αποτύχει ήταν θαμπές και αδιαφανείς.

Μετά την αποψύξη, οι φέτες από τον ιππόκαμπο — την περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη — έδειξαν δραστηριότητα που θύμιζε έντονα φυσιολογική λειτουργία. Με ηλεκτρικά ερεθίσματα, οι νευρώνες ενίσχυσαν τις συνδέσεις τους, μια διαδικασία γνωστή ως μακροχρόνια ενδυνάμωση — ο βασικός μηχανισμός πίσω από τη μάθηση. Η ομάδα δοκίμασε τη μέθοδο και σε ολόκληρους εγκεφάλους ποντικιών, με παρόμοια, αν και πιο ανομοιόμορφα αποτελέσματα: κάποιοι τύποι νευρώνων ανταποκρίθηκαν καλύτερα από άλλους.

Η ιδέα της αναστολής της ζωής μέσω κατάψυξης δεν είναι καινούρια. Από τη δεκαετία του 1960, όταν ο Robert Ettinger έθεσε τις βάσεις της κρυονικής, το όνειρο να «παγώσεις» κάποιον για να τον θεραπεύσεις στο μέλλον έχει κινηθεί στα όρια μεταξύ επιστήμης και φαντασίας. Σήμερα, η κατάψυξη μεμονωμένων κυττάρων είναι ρουτίνα στα εργαστήρια. Η διατήρηση ολόκληρων οργάνων είναι πολύ πιο δύσκολη — αλλά όχι αδύνατη. Ήδη υπάρχουν τεχνικές που κρατούν νεφρά και ήπαρ βιώσιμα για έως και 100 ημέρες.

Ο εγκέφαλος, βέβαια, είναι άλλη κατηγορία. Δεν αρκεί να διατηρηθεί η δομή — πρέπει να επιβιώσουν και οι μοριακές διαδικασίες που κωδικοποιούν τις αναμνήσεις. Η νέα μελέτη δεν αποδεικνύει ότι αυτό είναι εφικτό σε ανθρώπους, ούτε ότι οι αναμνήσεις μπορούν να ανακτηθούν μετά από κατάψυξη. Αλλά δείχνει ότι ο εγκέφαλος είναι πιο ανθεκτικός από ό,τι πιστεύαμε — ότι μπορεί να αντέξει μια σχεδόν πλήρη διακοπή λειτουργίας και να επανεκκινήσει.

Η ομάδα σχεδιάζει να επεκτείνει την έρευνα σε ανθρώπινες φέτες εγκεφάλου και άλλα όργανα. Ο δρόμος είναι μακρύς — ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ μεγαλύτερος και πιο ευάλωτος στις μηχανικές καταπονήσεις της κρυοσυντήρησης. Αλλά κάθε φορά που ένας κατεψυγμένος νευρώνας ανάβει ξανά, το όριο του εφικτού μετακινείται λίγο παραπέρα.

Fitbit Ace LTE: το smartwatch που βγάζει τα παιδιά έξω από την οθόνη

Το Fitbit Ace LTE είναι ένα smartwatch σχεδιασμένο για παιδιά 7-11 ετών που συνδυάζει παιχνίδι, κίνηση και ασφάλεια σε ένα μικρό καρπό. Με βηματόμετρο, παιχνίδια που ενεργοποιούνται από τα βήματα και γονικό έλεγχο, η Fitbit προσπαθεί να δώσει στα παιδιά έναν λόγο να κουνηθούν — χωρίς να τους δώσει smartphone.

Υπάρχει ένα παράδοξο στον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά σήμερα: τα ίδια gadget που τα κρατούν καθηλωμένα μπροστά σε μια οθόνη θα μπορούσαν, αν σχεδιαστούν σωστά, να τα βγάλουν έξω. Αυτή είναι η λογική πίσω από το Fitbit Ace LTE — ένα smartwatch που απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 7 έως 11 ετών και που αντί να ανταγωνίζεται το smartphone, προσπαθεί να το αντικαταστήσει εν μέρει.

Το Ace LTE χτίστηκε πάνω στο ίδιο hardware που συναντάμε στο Google Pixel Watch 2, κάτι που του δίνει μια αξιόπιστη βάση. Το κεντρικό του χαρακτηριστικό είναι τα βηματοενεργοποιούμενα παιχνίδια — δηλαδή, για να παίξεις, πρέπει να κουνηθείς. Ένα από αυτά θυμίζει Mario Kart, όπου το παιδί κλίνει τον καρπό για να οδηγήσει, ενώ σε ένα άλλο ρίχνει το χέρι σαν να ψαρεύει. Τα βήματα μετατρέπονται σε πόντους που ξοδεύονται για να ντύσεις και να διακοσμήσεις έναν ψηφιακό σύντροφο που λέγεται Eejie — ένα σύστημα ανταμοιβής που θυμίζει Tamagotchi αλλά με φυσική δραστηριότητα ως νόμισμα.

Η Fitbit έχει σκεφτεί και την πλευρά των γονιών. Δεν υπάρχουν διαφημίσεις, δεν υπάρχει app store τρίτων, και ο γονικός έλεγχος επιτρέπει τη διαχείριση επαφών, την παρακολούθηση στόχων δραστηριότητας και την απενεργοποίηση των παιχνιδιών κατά τις ώρες του σχολείου. Με μηνιαία συνδρομή 9,99 δολαρίων, το ρολόι αποκτά και δυνατότητα κλήσεων και μηνυμάτων προς εγκεκριμένες επαφές, καθώς και κοινή χρήση τοποθεσίας μέσω Google Maps — όλα αυτά χωρίς να χρειάζεται το παιδί να κουβαλά smartphone. Υποστηρίζει ακόμα και Tap to Pay μέσω Google Pay, για μικρές αγορές.

Το Ace LTE δεν είναι ένα gadget για τεχνολογικά εξελιγμένα παιδιά — είναι ένα εργαλείο για γονείς που θέλουν να δώσουν στα παιδιά τους λίγη ανεξαρτησία χωρίς να χάσουν τον έλεγχο. Αυτή η ισορροπία είναι δύσκολη να επιτευχθεί, και το αν το Ace τα καταφέρνει εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πόσο γρήγορα θα βαρεθεί ένα παιδί τα ενσωματωμένα παιχνίδια.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν η gamification της φυσικής δραστηριότητας αρκεί μακροπρόθεσμα — ή αν τα παιδιά τελικά θα ζητήσουν κάτι με μεγαλύτερη οθόνη.

1...364365366...1,695Page 365 of 1,695