Οι τέσσερις αστροναύτες που θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα πίσω στη Σελήνη

Για πρώτη φορά μετά από πάνω από πενήντα χρόνια, άνθρωποι θα ταξιδέψουν στο περιβάλλον της Σελήνης. Η αποστολή Artemis II της NASA, προγραμματισμένη για την 1η Απριλίου, φέρνει μαζί της ένα πλήρωμα που σπάει ιστορικά ρεκόρ — και ανοίγει τον δρόμο για την επιστροφή στη σεληνιακή επιφάνεια το 2028.

Η NASA ετοιμάζεται να γράψει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της διαστημικής εξερεύνησης. Η αποστολή Artemis II θα στείλει τέσσερις αστροναύτες σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη — την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στο σεληνιακό περιβάλλον από τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Το πλήρωμα δεν θα προσεδαφιστεί, αλλά θα πλησιάσει τη σεληνιακή επιφάνεια σε απόσταση περίπου 6.500 με 9.600 χιλιομέτρων, πριν επιστρέψει στη Γη μετά από δέκα περίπου μέρες. Στόχος της αποστολής είναι η αξιολόγηση των συστημάτων του διαστημοπλοίου Orion — ζωτικής σημασίας βήμα για την επιστροφή αστροναυτών στη σεληνιακή επιφάνεια το 2028.

Το πλήρωμα αποτελείται από τους Αμερικανούς Reid Wiseman, Victor Glover και Christina Koch, καθώς και τον Καναδό Jeremy Hansen. Πρόκειται για ένα σύνολο που σπάει ταυτόχρονα πολλά ρεκόρ: η Koch θα είναι η πρώτη γυναίκα που θα ταξιδέψει στο βαθύ διάστημα, ο Glover ο πρώτος Αφροαμερικανός, και ο Hansen ο πρώτος Καναδός που θα φτάσει στο σεληνιακό περιβάλλον.

Ο Wiseman, βετεράνος πιλότος του Πολεμικού Ναυτικού με 27 χρόνια υπηρεσίας, αναλαμβάνει τη διοίκηση της αποστολής. Είχε ήδη πετάξει στο διάστημα το 2014, περνώντας 165 μέρες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και συμμετέχοντας σε δύο διαστημικούς περιπάτους συνολικής διάρκειας 13 ωρών. Ο Glover, πιλότος της αποστολής, έχει πάνω από 3.500 ώρες πτήσης σε 40 διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών και έκανε το πρώτο του διαστημικό ταξίδι το 2020 με την αποστολή SpaceX Crew-1, περνώντας 168 μέρες σε τροχιά.

Η Koch φέρνει μαζί της ένα εντυπωσιακό ρεκόρ: το 2019 πέρασε 328 συνεχόμενες μέρες στο διάστημα, θέτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ για γυναίκα αστροναύτη. Κατά τη διάρκεια εκείνης της αποστολής πραγματοποίησε έξι διαστημικούς περιπάτους — ανάμεσά τους τους τρεις πρώτους που έγιναν αποκλειστικά από γυναίκες. Ο Hansen, από την άλλη, θα κάνει το πρώτο του διαστημικό ταξίδι με το Artemis II — μια εντυπωσιακή πρεμιέρα για έναν αστροναύτη που εκπαιδεύεται για αυτή τη στιγμή εδώ και πάνω από μια δεκαετία.

Η αποστολή Artemis II δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ορόσημο. Είναι η απόδειξη ότι η επιστροφή στη Σελήνη — και η μελλοντική πορεία προς τον Άρη — δεν είναι πλέον επιστημονική φαντασία, αλλά ένα πρόγραμμα με ημερομηνίες, ονόματα και ανθρώπους έτοιμους να ρισκάρουν. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν η NASA θα καταφέρει να κρατήσει το χρονοδιάγραμμά της — και τι θα σημαίνει για την ανθρωπότητα η επόμενη φορά που κάποιος θα πατήσει στη σεληνιακή σκόνη.

Ηλιακά πάνελ στην πρίζα: η φθηνή ενέργεια που έρχεται με αστερίσκους

Τα plug-in solar panels υπόσχονται φθηνή, εύκολη ηλιακή ενέργεια χωρίς επαγγελματική εγκατάσταση — απλώς τα τοποθετείς στο μπαλκόνι και τα συνδέεις στην πρίζα. Στην Ευρώπη εκτιμάται ότι κυκλοφορούν ήδη πέντε εκατομμύρια τέτοια συστήματα, ενώ η Βρετανία ετοιμάζεται να τα νομιμοποιήσει. Το ερώτημα δεν είναι αν λειτουργούν, αλλά αν είναι αρκετά ασφαλή.

Το κόστος εγκατάστασης ηλιακών πάνελ έχει πέσει κατά 90% τα τελευταία 15 χρόνια και η ηλιακή ενέργεια αντιπροσωπεύει πλέον πάνω από το 80% της νέας παγκόσμιας ηλεκτροπαραγωγής κάθε χρόνο. Παρ’ όλα αυτά, για τους περισσότερους ιδιώτες παραμένει μια σημαντική επένδυση: ένα τυπικό σύστημα 4 kilowatt για ένα βρετανικό σπίτι κοστίζει γύρω στις 7.000 λίρες, ενώ στις ΗΠΑ ο λογαριασμός φτάνει κατά μέσο όρο τις 20.000 δολάρια. Σε αυτό το κενό έρχονται τα plug-in solar kits — μικρά, φορητά συστήματα που δεν απαιτούν ούτε ηλεκτρολόγο ούτε άδεια, μόνο μια ηλιόλουστη γωνιά και μια πρίζα.

Η λογική είναι απλή: αγοράζεις ένα σύστημα περίπου 800 watt για γύρω στα 400 ευρώ, το στερεώνεις στο κιγκλίδωμα του μπαλκονιού ή στον φράχτη του κήπου, και αρχίζεις να παράγεις ρεύμα. Δεν κερδίζεις χρήματα από την πλεονάζουσα ενέργεια που επιστρέφει στο δίκτυο — αυτή απλώς καταναλώνεται από τον διπλανό — αλλά μπορείς να καλύψεις ένα σημαντικό μέρος της κατανάλωσής σου. Εκτιμήσεις μιλούν για κάλυψη γύρω στο 20% των αναγκών ενός μέσου βρετανικού νοικοκυριού.

Στη Γερμανία, που είναι η μόνη χώρα με αξιόπιστα στοιχεία, είχαν καταγραφεί πάνω από ένα εκατομμύριο τέτοια συστήματα ως τον Ιούλιο του 2024, με συνολική ισχύ που αγγίζει τα 2,4 gigawatt — αρκετά για να βράσουν ταυτόχρονα μισό εκατομμύριο βραστήρες. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, εκτιμάται ότι κυκλοφορούν έως και πέντε εκατομμύρια kits. Στις ΗΠΑ η τεχνολογία είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό παράνομη, αλλά η Utah έγινε η πρώτη πολιτεία που τη νομιμοποίησε, και παρόμοιες νομοθετικές πρωτοβουλίες βρίσκονται σε εξέλιξη σε πολλές άλλες. Μια αμερικανική μη κερδοσκοπική οργάνωση εκτιμά ότι 24 εκατομμύρια αμερικανικά νοικοκυριά θα χρησιμοποιούν plug-in solar ως το 2035.

Ωστόσο, η εύκολη εικόνα του «αγόρασε και βύθισε στην πρίζα» έχει και τη σκοτεινή της πλευρά. Το Ινστιτούτο Μηχανολογίας και Τεχνολογίας της Βρετανίας (IET) έχει εντοπίσει δύο σοβαρά ζητήματα ασφαλείας. Το πρώτο αφορά τις διατάξεις προστασίας από διαρροή ρεύματος (RCDs) που βρίσκονται στους πίνακες ασφαλειών: τα περισσότερα βρετανικά μοντέλα δεν είναι σχεδιασμένα για ρεύμα που κυλά και προς τις δύο κατευθύνσεις, οπότε ενδέχεται να δυσλειτουργήσουν. Η Γερμανία ξέφυγε από αυτό το πρόβλημα σχεδόν τυχαία, επειδή τυποποίησε αμφίδρομα RCDs ήδη από τη δεκαετία του 1980. Το δεύτερο ζήτημα είναι πιο σύνθετο: σε περίπτωση διακοπής ρεύματος, τα plug-in συστήματα θεωρητικά πρέπει να σβήνουν αυτόματα. Αν όμως πολλά kits συνεχίσουν να παράγουν ενέργεια, μπορούν να «εξαπατήσουν» το ένα το άλλο ότι το δίκτυο είναι ενεργό — με αποτέλεσμα να παραμένει ρεύμα σε γραμμές που οι τεχνικοί θεωρούν νεκρές. Αυτό θέτει σε κίνδυνο τους εργαζόμενους που επισκευάζουν τη βλάβη.

Η βρετανική κυβέρνηση απαντά ότι οι δοκιμές της έδειξαν ότι τα plug-in solar είναι ασφαλή για τα εγχώρια κυκλώματα, και ότι έχει παραγγείλει ανεξάρτητη μελέτη για τη διαμόρφωση πιο αυστηρών κανονισμών πριν από την κυκλοφορία τους στα ράφια. Από την άλλη, υπάρχουν και εκείνοι που επισημαίνουν ότι η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι η τεχνολογία, αλλά η αδράνεια: η ενεργειακή φτώχεια και η κλιματική κρίση είναι ήδη εδώ, και οι άνθρωποι θα υιοθετήσουν αυτές τις λύσεις είτε τις νομιμοποιήσουμε είτε όχι. Το ερώτημα είναι αν θα το κάνουν με ή χωρίς επαρκή προστασία.

Ιός θαλάσσιων ζώων μολύνει ανθρώπους και απειλεί την όρασή τους

Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας ιός που προσβάλλει θαλάσσια ζώα εντοπίστηκε σε ανθρώπους, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα όρασης. Εβδομήντα ασθενείς στην Κίνα βρέθηκαν θετικοί στον ιό, με συμπτώματα που μοιάζουν με γλαύκωμα. Οι επιστήμονες προειδοποιούν για νέο βιοασφαλή κίνδυνο, ενώ ερευνούν αν ο ιός μεταδίδεται και από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Ένας ιός που για δεκαετίες θεωρούνταν αποκλειστικά παθογόνο θαλάσσιων οργανισμών έκανε ένα βήμα που κανείς δεν περίμενε: πέρασε στον άνθρωπο. Και δεν το έκανε αθόρυβα. Εβδομήντα ασθενείς στην Κίνα, που εμφάνισαν σοβαρά συμπτώματα στα μάτια, βρέθηκαν θετικοί στον λεγόμενο covert mortality nodavirus — έναν ιό που ως τώρα γνωρίζαμε μόνο ως απειλή για γαρίδες, ψάρια και άλλα θαλάσσια είδη.

Η κατάσταση που αναπτύσσουν οι ασθενείς ονομάζεται persistent ocular hypertension viral anterior uveitis, ή POH-VAU: φλεγμονή και αυξημένη πίεση μέσα στο μάτι, με συμπτώματα που θυμίζουν γλαύκωμα. Το γλαύκωμα καταστρέφει το οπτικό νεύρο και μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη απώλεια όρασης — κάτι που συνέβη ήδη σε έναν από τους 70 ασθενείς της μελέτης. Περίπου το ένα τρίτο χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση, παρά τη φαρμακευτική αγωγή.

Η έρευνα, που διεξήχθη από επιστήμονες της Κινεζικής Ακαδημίας Αλιευτικών Επιστημών στο Τσινγκντάο, κάλυψε περιπτώσεις από τον Ιανουάριο του 2022 έως τον Απρίλιο του 2025. Περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς ήταν άτομα που χειρίζονταν θαλάσσια ζώα στο σπίτι — ενυδρεία, οστρακοειδή, φρέσκα ψάρια. Ένα ακόμα 16% είχε καταναλώσει ωμά θαλασσινά ή βρισκόταν σε επαφή με ομάδες υψηλού κινδύνου. Αυτό που ανησυχεί περισσότερο, όμως, είναι μια υποομάδα αστικών ασθενών που δεν είχε καμία επαφή με θαλάσσια ζώα — μόνο στενή επαφή με μέλη της οικογένειάς τους. Αυτό υποδηλώνει πιθανή μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο, ίσως μέσω κοινών σκευών ή τραυματισμένων χεριών.

Για να κατανοήσουν την έκταση του προβλήματος, οι ερευνητές ανέλυσαν 523 καλλιεργούμενα και άγρια θαλάσσια ζώα από όλο τον κόσμο — Ασία, Αμερική, Ευρώπη, Αφρική, Ανταρκτική. Ο ιός βρέθηκε παντού. Εντοπίστηκε σε 49 είδη, από γαρίδες και καβούρια μέχρι αγγούρια θαλάσσης και βαλανίδια. Ακόμα πιο ανησυχητικό: η έκθεση σε θερμότερα νερά επιδεινώνει τη μόλυνση στα θαλάσσια ζώα, ενώ τα ανταρκτικά είδη φαίνεται να λειτουργούν ως αθόρυβα αποθετήρια του παθογόνου.

Ο Edward Holmes, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ και ένας από τους κορυφαίους ειδικούς στην εξέλιξη ιών, χαρακτήρισε τον ιό «αξιοσημείωτο» για το εύρος των ξενιστών του. «Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον ιό με τόσο ευρύ φάσμα ξενιστών», είπε. Παράλληλα, επισημαίνει ότι δεν υπάρχουν ακόμα σαφείς αποδείξεις για μετάδοση μεταξύ ανθρώπων και ότι δεν πρόκειται για επιδημία.

Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι γιατί ο ιός επηρεάζει συγκεκριμένα τα μάτια στους ανθρώπους, ενώ στα θαλάσσια ζώα προκαλεί λήθαργο και αποχρωματισμό. Η απάντηση μπορεί να κρύβεται στον τρόπο που το ανθρώπινο ανοσοποιητικό αντιδρά σε έναν ιό για τον οποίο δεν έχει καμία εξελικτική μνήμη. Σε έναν κόσμο όπου η κλιματική αλλαγή αναδιατάσσει τα οικοσυστήματα και η επαφή ανθρώπων με άγρια ζώα εντείνεται, τέτοιες διαπεράσεις ειδών δεν θα είναι η τελευταία έκπληξη.

Ο Βρυκόλακας της Μυκόνου: Η αληθινή ιστορία που κανείς δεν σου λέει

Πριν η Μύκονος γίνει το πιο glamorous νησί της Μεσογείου, ένας Γάλλος βοτανολόγος κατέγραψε εκεί μια από τις πιο τεκμηριωμένες ιστορίες βρυκόλακα στην ιστορία. Το 1701, οι κάτοικοι του νησιού ζούσαν υπό τον τρόμο ενός νεκρού που αρνιόταν να μείνει στον τάφο του. Η υπόθεση έληξε με εκταφή, αφαίρεση καρδιάς και πυρά.

Υπάρχουν δύο Μύκονοι. Η μία είναι αυτή που ξέρουν όλοι — τα λευκά σοκάκια, τα beach clubs, οι celebrities με τα γυαλιά ηλίου. Η άλλη είναι παλαιότερη, σκοτεινότερη, και έχει βρυκόλακα.

Το 1701, ο Γάλλος βοτανολόγος Joseph Pitton de Tournefort έφτασε στη Μύκονο για να μελετήσει την τοπική χλωρίδα και πανίδα. Αντί για σπάνια φυτά, βρήκε ένα νησί σε κατάσταση πανικού. Οι κάτοικοι μιλούσαν για έναν νεκρό συγχωριανό τους που εμφανιζόταν τη νύχτα, έμπαινε στα σπίτια, έκλεβε φαγητό και κρασί, ανέτρεπε έπιπλα και τρόμαζε όποιον έβρισκε μπροστά του. Ο de Tournefort δεν απέρριψε τις μαρτυρίες. Τις κατέγραψε με ακρίβεια και χρησιμοποίησε μάλιστα τον ελληνικό όρο «βρυκόλακας» στα γραπτά του — μια από τις πρώτες τεκμηριωμένες αναφορές του όρου από δυτικό συγγραφέα.

Ο άνδρας που έγινε βρυκόλακας δεν ήταν αγαπητός εν ζωή. Σύμφωνα με τους ντόπιους, ήταν γνωστός για την κακή του διάθεση και είχε τσακωθεί με σχεδόν όλους στο νησί. Πέθανε βίαια — δολοφονήθηκε. Και προφανώς, σύμφωνα με την τοπική πεποίθηση, αυτό ήταν αρκετό για να τον κρατήσει δεμένο στον κόσμο των ζωντανών. Στην αρχή η παρουσία του ήταν απλώς ενοχλητική. Μετά, μια νύχτα, επιτέθηκε σε έναν άνδρα. Το νησί έχασε την ηρεμία του.

Οι κάτοικοι κατέφυγαν στις εκκλησίες, ζητώντας από τους ιερείς να τους ευλογήσουν και να τους προστατέψουν. Η λύση που τελικά επιλέχθηκε ήταν ριζική: εκταφή του πτώματος, αφαίρεση της καρδιάς και καύση των λειψάνων. Ακριβώς αυτό υπαγορεύει η ελληνική λαϊκή παράδοση για την εξόντωση του βρυκόλακα — καταστροφή του σώματος με εμπαλισμό, αποκεφαλισμό ή αποτέφρωση, και μόνο τo Σάββατο, την ημέρα που ο βρυκόλακας επιστρέφει στον τάφο του και είναι ευάλωτος.

Ο βρυκόλακας είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές της ελληνικής λαογραφίας, με ρίζες που φτάνουν ως τις σλαβικές παραδόσεις. Ο όρος προέρχεται από τη σλαβική λέξη «varkolak», που αρχικά σήμαινε λυκάνθρωπος και αργότερα πήρε τη σημασία του βαμπίρ σε μεγάλο μέρος της Ανατολικής Ευρώπης. Ο ελληνικός βρυκόλακας, ωστόσο, έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες: δεν πίνει αίμα όπως ο Δράκουλας, αλλά συμπεριφέρεται περισσότερο σαν ζόμπι — ένας νεκρός που αρνείται να φύγει και ταράζει τους ζωντανούς. Η πίστη σε αυτόν ήταν διαδεδομένη στην ελληνική ύπαιθρο ως τα μέσα του 20ού αιώνα, και σε μερικές κοινότητες δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς.

Η ιστορία του βρυκόλακα της Μυκόνου είναι κάτι περισσότερο από μια τρομακτική ιστορία. Είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε τόπος έχει τη δική του σκοτεινή μνήμη, θαμμένη κάτω από στρώματα τουρισμού και εικόνων για Instagram. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε να τη θυμόμαστε.

Αλγόριθμος λύνει το μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας — χωρίς εξωγήινους

Ένας επιστήμονας υπολογιστών ανέπτυξε αλγόριθμο που εξηγεί πώς χτίστηκε η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας σε μόλις 27 χρόνια. Η λύση κρύβεται σε μια εσωτερική σπειροειδή ράμπα που καλύφθηκε από πάνω καθώς η κατασκευή ολοκληρωνόταν, χωρίς να αφήσει ίχνη. Κανένα εξωγήινο χέρι δεν χρειάστηκε.

Για 4.600 χρόνια, η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα στέκει ως ένα από τα πιο ερεθιστικά αινίγματα της ανθρώπινης ιστορίας. Πώς κατάφεραν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, χωρίς σιδερένια εργαλεία, τροχούς ή σύνθετα τροχαλία συστήματα, να τοποθετήσουν 2,3 εκατομμύρια λίθινους ογκόλιθους — ο καθένας βάρους δυόμισι τόνων — με ρυθμό ενός κάθε τρία λεπτά; Η απάντηση, σύμφωνα με νέα έρευνα, μπορεί να κρύβεται σε έναν αλγόριθμο.

Ο επιστήμονας υπολογιστών Vicente Luis Rosell Roig ξεκίνησε εξετάζοντας τις κυρίαρχες θεωρίες για την κατασκευή της πυραμίδας. Η πιο διαδεδομένη — μια εξωτερική σπειροειδής ράμπα — παρουσιάζει ένα πρακτικό πρόβλημα: η ράμπα θα προεξείχε από τα τοιχώματα και θα έπρεπε να αφαιρεθεί μετά, αφήνοντας ίχνη που δεν έχουν βρεθεί ποτέ. Μια ενιαία ευθεία ράμπα, από την άλλη, θα ήταν πολύ απότομη και θα επέτρεπε μόνο σε μία ομάδα εργατών να μεταφέρει λίθους κάθε φορά — πολύ αργά για τον απαιτούμενο ρυθμό.

Ο Rosell Roig κατέληξε σε μια τρίτη λύση: η σπειροειδής ράμπα ήταν εσωτερική. Καθώς η πυραμίδα ολοκληρωνόταν από πάνω προς τα κάτω, η ράμπα καλυπτόταν με λίθους, εξαφανίζοντας κάθε ίχνος της. Για να ελέγξει αν αυτό ήταν εφικτό, ανέπτυξε έναν αλγόριθμο που βελτιστοποιούσε την κλίση και τον αριθμό των στροφών της ράμπας — πολλές στροφές θα υπονόμευαν τη δομική ακεραιότητα της κατασκευής, λίγες θα έκαναν τη μεταφορά αδύνατη.

Για να συμπληρώσει τα κενά, ο ερευνητής στράφηκε σε μια πρωτογενή πηγή: τους Παπύρους Wadi al-Jarf, τα αρχαιότερα γνωστά γραπτά έγγραφα της Αιγύπτου. Τα χρονικά ενός επιθεωρητή φορτηγών πλοίων γνωστού ως Merer αποκαλύπτουν πώς οι εργάτες εκμεταλλεύονταν τις πλημμύρες του Νείλου για να μεταφέρουν τους ογκόλιθους από τα λατομεία στο εργοτάξιο με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα. Οι πάπυροι επίσης τεκμηριώνουν ότι η κατασκευή γινόταν από πολλαπλές ομάδες εργατών — η ομάδα του Merer αναγνωριζόταν από ένα ιερογλυφικό λιονταριού — που εργάζονταν παράλληλα στα τέσσερα τμήματα της ράμπας.

Το μοντέλο του Rosell Roig δείχνει ότι κάθε ομάδα ανέβαζε έναν ογκόλιθο σε διαφορετικό τμήμα της σπείρας ταυτόχρονα, ενώ η χρήση υγρής άμμου κάτω από τα έλκηθρα μείωνε την τριβή και επέτρεπε ταχύτερη μεταφορά. Πλατύτερες γωνίες στις στροφές εξασφάλιζαν ότι οι ομάδες δεν εμπόδιζαν η μία την άλλη. Το αποτέλεσμα: ένας ογκόλιθος κάθε τρία λεπτά, ακριβώς ο ρυθμός που απαιτούσε η ολοκλήρωση της πυραμίδας μέσα στη 27χρονη βασιλεία του Χέοπα.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό NPJ Heritage Science και δεν αξιώνει να έχει δώσει οριστικές απαντήσεις — ο ίδιος ο Rosell Roig καλεί σε περαιτέρω γεωφυσικές έρευνες για να επαληθευτούν τα ευρήματα. Αυτό που κάνει, όμως, είναι να δείξει ότι η Μεγάλη Πυραμίδα δεν απαιτεί μυστηριώδεις εξηγήσεις. Απαιτούσε οργάνωση, μηχανική σκέψη και χιλιάδες ανθρώπους που ήξεραν ακριβώς τι έκαναν.

Εκατό ρομποτικά ταξί «πάγωσαν» στη Γουχάν — και κανείς δεν ήξερε γιατί

Πάνω από εκατό αυτόνομα οχήματα της κινεζικής εταιρείας robotaxi σταμάτησαν ταυτόχρονα στη μέση του δρόμου στη Γουχάν, προκαλώντας κυκλοφοριακό χάος. Το περιστατικό αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την αξιοπιστία των αυτόνομων οχημάτων σε πραγματικές αστικές συνθήκες.

Η Γουχάν είναι από τις πιο φιλόδοξες δοκιμαστικές πόλεις για αυτόνομη κινητικότητα στον κόσμο. Εκεί, η κινεζική εταιρεία Baidu με την υπηρεσία Apollo Go έχει αναπτύξει έναν από τους μεγαλύτερους στόλους robotaxi παγκοσμίως, με οχήματα που κινούνται καθημερινά στους δρόμους της πόλης χωρίς οδηγό. Μέχρι που, κάποια στιγμή, σταμάτησαν όλα μαζί.

Σύμφωνα με αναφορές που κυκλοφόρησαν στα κινεζικά social media και επιβεβαιώθηκαν από τοπικά ΜΜΕ, τουλάχιστον εκατό αυτόνομα ταξί ακινητοποιήθηκαν ταυτόχρονα στη μέση του δρόμου, μπλοκάροντας διασταυρώσεις και λωρίδες κυκλοφορίας. Οι επιβάτες που βρίσκονταν μέσα στα οχήματα αναγκάστηκαν να κατεβούν και να συνεχίσουν πεζοί, ενώ οι υπόλοιποι οδηγοί αντιμετώπισαν ένα παράξενο θέαμα: δεκάδες αυτοκίνητα σταθμευμένα άτακτα, χωρίς κανέναν μέσα, χωρίς καμία εμφανή εξήγηση.

Η αιτία, όπως ανακοινώθηκε αργότερα, ήταν ένα σφάλμα λογισμικού — πιθανότατα μια αποτυχία στο σύστημα επικοινωνίας μεταξύ των οχημάτων και του κεντρικού server διαχείρισης. Όταν τα αυτόνομα οχήματα χάνουν επαφή με το cloud ή λαμβάνουν αντικρουόμενες εντολές, τα περισσότερα συστήματα ασφαλείας τα οδηγούν σε “safe stop” — δηλαδή σταματούν επί τόπου και περιμένουν ανθρώπινη παρέμβαση. Στη θεωρία, αυτό είναι το σωστό. Στην πράξη, όταν συμβαίνει σε εκατό οχήματα ταυτόχρονα σε αστικό περιβάλλον, το αποτέλεσμα είναι χάος.

Το περιστατικό δεν είναι το πρώτο της είδους. Τον Αύγουστο του 2023, στο Σαν Φρανσίσκο, στόλος robotaxi της Cruise — θυγατρικής της General Motors — προκάλεσε κυκλοφοριακό κόμπο όταν τα οχήματα σταμάτησαν μαζικά μετά από σφάλμα. Λίγους μήνες αργότερα, η εταιρεία ανέστειλε τις δραστηριότητές της μετά από σοβαρό ατύχημα. Η Waymo, η πιο ώριμη υπηρεσία robotaxi στις ΗΠΑ, έχει καταφέρει να αποφύγει παρόμοια περιστατικά μεγάλης κλίμακας, αλλά και εκεί έχουν καταγραφεί μεμονωμένες αστοχίες.

Το ερώτημα που θέτει το περιστατικό της Γουχάν δεν είναι αν τα αυτόνομα οχήματα είναι ασφαλή σε κανονικές συνθήκες — τα δεδομένα δείχνουν ότι γενικά είναι. Το ερώτημα είναι πόσο ανθεκτικά είναι σε ακραίες συνθήκες, σε σφάλματα υποδομής, σε κυβερνοεπιθέσεις ή σε απλές τεχνικές αστοχίες που σε έναν μεγάλο στόλο μπορούν να πολλαπλασιαστούν σε δευτερόλεπτα. Η κλιμάκωση, που είναι ακριβώς αυτό που κάνει τα robotaxi οικονομικά βιώσιμα, είναι επίσης αυτό που κάνει τα σφάλματά τους πιο εντυπωσιακά.

Η Γουχάν συνεχίζει να είναι το μεγαλύτερο πείραμα αυτόνομης κινητικότητας στον κόσμο. Και όπως κάθε πείραμα, παράγει και αποτυχίες — μερικές από τις οποίες μπλοκάρουν κυριολεκτικά τον δρόμο.

Γιατί δεν ζούμε ακόμα στη Σελήνη — και πώς μπορεί να αλλάξει αυτό

Πενήντα επτά χρόνια μετά τον Armstrong, η ανθρωπότητα δεν έχει μόνιμη παρουσία στη Σελήνη. Ένας αστροναύτης και καθηγητής αστροναυτικής υποστηρίζει ότι η λύση δεν είναι επιστημονική αλλά εμπορική — και ότι η τεχνολογία για να το κάνουμε υπάρχει ήδη σήμερα.

Στις 16 Μαρτίου 1926, ο Robert Goddard εκτόξευσε τον πρώτο υγρόκαυστο πύραυλο στην ιστορία. Έφτασε σε ύψος δώδεκα μέτρων. Τριάντα ένα χρόνια αργότερα, το Sputnik έστελνε το μοναχικό του μπιπ από τροχιά. Και δώδεκα χρόνια μετά το Sputnik, ο Neil Armstrong πάτησε στη Σελήνη. Ο ρυθμός ήταν εκπληκτικός. Έκτοτε έχουν περάσει άλλα 57 χρόνια — και δεν έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα παραπέρα. Κανείς δεν ζει στη Σελήνη. Κανείς δεν εργάζεται εκεί μόνιμα. Κάτι πήγε σοβαρά στραβά.

Ο James Wertz, πρόεδρος της Microcosm και καθηγητής αστροναυτικής στο USC, έχει μια συγκεκριμένη απάντηση για το γιατί: σκεφτόμαστε τους σεληνιακούς οικισμούς αποκλειστικά ως επιστημονικό εγχείρημα. Και αυτό, για σχεδόν έξι δεκαετίες, δεν αρκεί για να κινητοποιήσει τα χρήματα και τη βούληση που χρειάζονται. Η επιστήμη είναι σημαντική, αλλά δεν πληρώνει τους λογαριασμούς.

Η αντιπαράθεση με τους μικρούς δορυφόρους είναι αποκαλυπτική. Σήμερα υπάρχουν περίπου 10.000 δορυφόροι σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, με εκατοντάδες αστερισμούς σε εξέλιξη — τόσοι, που η τροχιά κινδυνεύει να γίνει αχρηστεύσιμη από τα συντρίμμια. Αυτή η έκρηξη δεν οφείλεται στην επιστήμη. Οφείλεται στην εμπορευματοποίηση. Στο γεγονός ότι κάποιος βγάζει χρήματα.

Ο Wertz προτείνει να εφαρμοστεί η ίδια λογική στη Σελήνη — και μάλιστα με τρόπο που να απευθύνεται σε όλους τους 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη. Σεληνιακός τουρισμός, ταφές στη Σελήνη, αθλητισμός και ψυχαγωγία σε βαρύτητα ενός έκτου της γήινης, γάμοι, διαφήμιση. Ακούγεται παράξενο, αλλά η οικονομική λογική είναι σταθερή: το κοινό είναι παγκόσμιο, το brand είναι μοναδικό, και η εκτιμώμενη αγορά ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μόνο από εμπορικές δραστηριότητες. Το Παρίσι και η Νέα Υόρκη δεν τα ξέρουν όλοι. Τη Σελήνη την ξέρουν.

Το κλειδί για να μειωθεί το κόστος είναι η χρήση απλών, οικονομικών κλειστών χώρων διαβίωσης — enclosures — που επιτρέπουν τη χρήση συνηθισμένου εξοπλισμού: κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές, οικιακές συσκευές. Αντί να ξοδεύονται δισεκατομμύρια για την εφεύρεση εξειδικευμένης τεχνολογίας για τη Σελήνη, οι κατασκευαστές θα μπορούσαν να πληρώνουν για να εμφανίζονται τα προϊόντα τους εκεί. Ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο με σεληνιακό brand, ένα σεληνιακό ποδήλατο, ένα burger που παρασκευάζεται σε τροχιά — η διαφήμιση σε αυτό το πλαίσιο δεν έχει προηγούμενο.

Για να ξεκινήσει αυτή η διαδικασία, ο Wertz προτείνει δύο συγκεκριμένα βήματα. Πρώτον, την ανάπτυξη επιχειρηματικών μοντέλων για τους βασικούς τομείς δραστηριότητας — τουρισμός, εξόρυξη, επιστήμη, παραγωγή, τελετές, διαφήμιση. Δεύτερον, την κατασκευή ενός πρότυπου σεληνιακού enclosure διαμέτρου δύο έως τριών μέτρων, ώστε οι επενδυτές να μπορούν να το δουν, να το αγγίξουν και να κατανοήσουν από πραγματικά δεδομένα τι κοστίζει και πόσο χρόνο χρειάζεται. Το αλουμίνιο και το γυαλί παράγονται ήδη από προσομοιωμένο σεληνιακό έδαφος.

Η τεχνολογία υπάρχει. Η επιστήμη είναι έτοιμη. Αυτό που λείπει είναι η οικονομική αφήγηση που θα μετατρέψει τη Σελήνη από όνειρο επιστημόνων σε επιχειρηματική ευκαιρία — και ίσως, τελικά, σε δεύτερη κατοικία της ανθρωπότητας.

Το AI που ξέρει τα πάντα για σένα είναι πιο πολύτιμο από αυτό που ξέρει τα πάντα για τον κόσμο

Η εποχή των τεράστιων άλματων στις δυνατότητες των γενικών γλωσσικών μοντέλων φαίνεται να φτάνει στα όριά της. Το επόμενο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα δεν θα κριθεί από το μέγεθος του μοντέλου, αλλά από το πόσο βαθιά έχει ενσωματωθεί η εσωτερική λογική μιας εταιρείας μέσα σε αυτό. Η προσαρμογή του AI στις ανάγκες κάθε οργανισμού μετατρέπεται από τεχνική επιλογή σε στρατηγική αναγκαιότητα.

Για χρόνια, κάθε νέα γενιά μεγάλων γλωσσικών μοντέλων έφερνε εντυπωσιακά άλματα: δεκαπλάσια βελτίωση στη λογική, στον κώδικα, στην κατανόηση κειμένου. Σήμερα, αυτά τα άλματα έχουν μετατραπεί σε μικρά, σταδιακά βήματα. Η εξαίρεση βρίσκεται στα εξειδικευμένα μοντέλα — εκεί όπου ένα σύστημα AI έχει εκπαιδευτεί όχι στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης, αλλά στη συγκεκριμένη γλώσσα, τα δεδομένα και τη λογική ενός οργανισμού.

Η ιδέα είναι απλή στη διατύπωση αλλά σύνθετη στην υλοποίηση: όταν ένα μοντέλο AI εκπαιδεύεται στα ιδιόκτητα δεδομένα μιας εταιρείας, αρχίζει να σκέφτεται με τους όρους της. Ένα μοντέλο για αυτοκινητοβιομηχανία μαθαίνει να μιλά για tolerance stacks και κύκλους επικύρωσης. Ένα μοντέλο για κεφαλαιαγορές κατανοεί risk-weighted assets και liquidity buffers. Δεν πρόκειται απλώς για fine-tuning — πρόκειται για την ενσωμάτωση της θεσμικής μνήμης ενός οργανισμού μέσα στα βάρη ενός νευρωνικού δικτύου.

Μερικά παραδείγματα από την πράξη δείχνουν πού οδηγεί αυτή η προσέγγιση. Μια εταιρεία υλικού δικτύων με ιδιόκτητες γλώσσες προγραμματισμού διαπίστωσε ότι τα γενικά μοντέλα αδυνατούσαν να κατανοήσουν τον εσωτερικό της κώδικα. Αφού εκπαίδευσε ένα προσαρμοσμένο μοντέλο στα δικά της πρότυπα ανάπτυξης, πέτυχε ουσιαστική βελτίωση στη ροή εργασίας — από τη συντήρηση παλαιών συστημάτων έως τον αυτόματο εκσυγχρονισμό κώδικα. Σε άλλο τομέα, μια αυτοκινητοβιομηχανία χρησιμοποίησε προσαρμοσμένο μοντέλο για να αυτοματοποιήσει τη σύγκριση ψηφιακών προσομοιώσεων crash test με φυσικά αποτελέσματα — μια διαδικασία που προηγουμένως απαιτούσε ολόκληρες εργάσιμες μέρες από εξειδικευμένους μηχανικούς. Σε κυβερνητικό επίπεδο, μια υπηρεσία στη Νοτιοανατολική Ασία ανέπτυξε ένα κυρίαρχο AI θεμελιακό μοντέλο προσαρμοσμένο σε τοπικές γλώσσες και πολιτισμικά συμφραζόμενα, ώστε τα ευαίσθητα δεδομένα να παραμένουν υπό τοπικό έλεγχο.

Η μετάβαση σε αυτό το μοντέλο λειτουργίας απαιτεί τρεις θεμελιώδεις αλλαγές στη λογική ενός οργανισμού. Πρώτον, το AI πρέπει να αντιμετωπίζεται ως υποδομή και όχι ως πείραμα — με αναπαραγώγιμες ροές εργασίας, έλεγχο εκδόσεων και μετρήσιμα επιχειρηματικά αποτελέσματα. Δεύτερον, οι εταιρείες πρέπει να διατηρούν τον έλεγχο των δεδομένων και των μοντέλων τους, αποφεύγοντας την εξάρτηση από έναν μόνο πάροχο που μπορεί να αλλάξει τιμολόγηση, αρχιτεκτονική ή πολιτική ανά πάσα στιγμή. Τρίτον, ένα προσαρμοσμένο μοντέλο δεν είναι ποτέ τελειωμένο — χρειάζεται συνεχή επανεκπαίδευση καθώς αλλάζουν κανονισμοί, αγορές και εσωτερικές διαδικασίες.

Η γενική νοημοσύνη έχει γίνει εμπόρευμα. Αυτό που παραμένει σπάνιο είναι η συγκειμενική νοημοσύνη — ένα σύστημα που δεν ξέρει απλώς τα πάντα για τον κόσμο, αλλά ξέρει τα πάντα για τον οργανισμό που το χρησιμοποιεί. Οι εταιρείες που θα κατορθώσουν να ενσωματώσουν τη θεσμική τους γνώση στα βάρη ενός μοντέλου δεν απλώς αυτοματοποιούν διαδικασίες — χτίζουν ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που δυσκολεύεται να αντιγραφεί, γιατί η ιστορία και η λογική κάθε οργανισμού είναι μοναδική.

Το Οχάιο που δεν βλέπεις πίσω από κάθε εκτόξευση

Όταν η NASA στέλνει αστροναύτες στη Σελήνη, η Φλόριντα παίρνει τα φώτα και το Τέξας τη δόξα του Mission Control. Το Οχάιο, όμως, είναι η πολιτεία που λύνει τα πραγματικά προβλήματα — από τον μεγαλύτερο θάλαμο κενού στον κόσμο μέχρι τις δεκάδες χιλιάδες μηχανικούς που αποφοιτούν κάθε χρόνο. Με το Artemis 2 να πλησιάζει, η αμερικανική διαστημική βιομηχανία αρχίζει να το παραδέχεται.

Η εκτόξευση του Artemis 2, που αναμένεται νωρίς μέσα στο 2026, θα σηματοδοτήσει την πρώτη φορά που άνθρωποι θα εισέλθουν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια. Το διαστημόπλοιο Orion θα κάνει δύο τροχιές γύρω από τη Γη και στη συνέχεια θα περιφερθεί στην αόρατη πλευρά της Σελήνης, σε μια αποστολή δέκα ημερών που αντιπροσωπεύει ένα από τα μεγαλύτερα βήματα του προγράμματος Artemis. Η εκτόξευση θα γίνει από τη Φλόριντα, το Mission Control θα είναι στο Τέξας — και λίγοι θα σκεφτούν το Οχάιο.

Κι όμως, χωρίς το Οχάιο, το Artemis 2 δεν θα ήταν εφικτό. Στο Neil Armstrong Test Facility, που βρίσκεται στο Glenn Research Center της NASA, στεγάζεται ο μεγαλύτερος θάλαμος κενού στον κόσμο — το μοναδικό μέρος στον πλανήτη όπου μπορεί να δοκιμαστεί ολόκληρο το διαστημόπλοιο Orion υπό συνθήκες διαστήματος. Εκεί δοκίμασε η SpaceX τα καλύμματα ωφέλιμου φορτίου του Falcon 9. Εκεί αναπτύχθηκαν θεμελιώδεις τεχνολογίες που έφτασαν πίσω μέχρι το Apollo. Το Οχάιο δεν είναι απλώς προμηθευτής· είναι το εργαστήριο όπου λύνονται τα δύσκολα προβλήματα.

Η πολιτεία έχει επίσης ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανθρώπινα δυναμικά στον κλάδο. Ογδόντα οκτώ πανεπιστήμια και κολέγια, εκ των οποίων επτά ανήκουν στην κορυφαία κατηγορία ερευνητικών ιδρυμάτων, παράγουν σχεδόν 40.000 αποφοίτους STEM κάθε χρόνο. Πολλοί από αυτούς έχουν εξειδίκευση σε διαστημικά πεδία. Η πολιτεία έχει δώσει στη NASA 26 αστροναύτες, ανάμεσά τους τον Neil Armstrong και τον John Glenn. Το Wright-Patterson Air Force Base φιλοξενεί το National Space Intelligence Center των Αμερικανικών Διαστημικών Δυνάμεων. Και πάνω από 640 εταιρείες αεροδιαστημικής τεχνολογίας έχουν εγκατασταθεί στην πολιτεία.

Αυτό που αλλάζει τώρα είναι η ορατότητα. Καθώς οι γεωπολιτικές εντάσεις και οι ευπάθειες στις αλυσίδες εφοδιασμού ωθούν τις αμερικανικές εταιρείες να επαναπατρίσουν παραγωγή και τεχνολογία, το Οχάιο αρχίζει να προβάλλεται ενεργά ως εναλλακτικός πόλος έλξης απέναντι στη Φλόριντα, το Τέξας και την Καλιφόρνια. Η λογική είναι απλή: γιατί να επενδύσεις σε ακριβές υποδομές από το μηδέν, όταν μπορείς να χρησιμοποιήσεις ό,τι ήδη υπάρχει στο Glenn Research Center ή στο Wright-Patterson;

Για τις εταιρείες που αναζητούν ταλέντο, υποδομές και εγγύτητα σε ερευνητικά κέντρα, το Οχάιο προσφέρει κάτι που λίγες πολιτείες μπορούν να αντιγράψουν: τη σύγκλιση όλων αυτών στον ίδιο τόπο. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η βιομηχανία θα το ανακαλύψει, αλλά πόσο καιρό θα χρειαστεί για να το παραδεχτεί δημόσια.

Εκτόξευση του Artemis 2: Σε τροχιά οι αστροναύτες της NASA για την επιστροφή του ανθρώπου στη Σελήνη

Με επιτυχία στέφθηκε η εκτόξευση του πυραύλου SLS για την αποστολή Artemis 2 της NASA, την πρώτη επανδρωμένη αποστολή προς τη Σελήνη εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια. 

Από το Kennedy Space Center της Φλόριντα, η NASA προχώρησε σε μια από τις πιο αναμενόμενες εκτοξεύσεις των τελευταίων δεκαετιών. Λίγο μετά τις 7:30 το πρωί της 1ης Απριλίου, η διευθύντρια εκτόξευσης Charlie Blackwell-Thompson ενέκρινε την έναρξη πλήρωσης του Space Launch System με υγρό υδρογόνο και υγρό οξυγόνο — τα καύσιμα που θα στείλουν τέσσερις αστροναύτες σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη για πρώτη φορά από την εποχή του Apollo.

Το Artemis 2 δεν είναι απλώς μια τεχνική επίδειξη — είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι θα ταξιδέψουν τόσο μακριά από τη Γη από τον Δεκέμβριο του 1972, όταν το Apollo 17 έκλεισε έναν κύκλο.

Οι τέσσερις αστροναύτες της αποστολής, Ριντ Γουάιζμαν, Βίκτορ Γκλόβερ, Κριστίνα Κοχ και Τζέρεμι Χάνσεν, προετοιμάζονται για το μεγάλο ταξίδι από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα.

Η αποστολή, διάρκειας περίπου δέκα ημερών, θα πραγματοποιήσει μια ταχεία περιφορά γύρω από τη Σελήνη και επιστροφή στη Γη, χωρίς να πραγματοποιηθεί προσεδάφιση στην επιφάνειά της. Πρόκειται για την πρώτη επανδρωμένη πτήση του προγράμματος Artemis, που θα οδηγήσει τους αστροναύτες πιο μακριά από οποιαδήποτε προηγούμενη αποστολή.

Στόχος της Artemis II είναι να δοκιμαστούν κρίσιμα συστήματα, όπως η υποστήριξη ζωής, η πλοήγηση, οι επικοινωνίες και η απόδοση της θερμικής ασπίδας του Orion, ανοίγοντας τον δρόμο για τις επόμενες φάσεις της επιστροφής στη Σελήνη.

Ο λόγος που δεν θα πραγματοποιηθεί προσεδάφιση

Ο λόγος που δεν θα πραγματοποιηθεί προσεδάφιση στο πλαίσιο του Artemis II είναι απλός: το πρόγραμμα δεν έχει σχεδιαστεί για κάτι τέτοιο σε αυτή τη φάση. Το διαστημόπλοιο Orion, το οποίο θα χρησιμοποιήσει το πλήρωμα, δεν διαθέτει την ικανότητα προσσελήνωσης.

Η NASA ακολουθεί μια αυστηρά σταδιακή προσέγγιση δοκιμών πριν ρισκάρει μια κάθοδο στην επιφάνεια. Μετά την επιτυχημένη μη επανδρωμένη πτήση του Artemis 1 στα τέλη του 2022, το Artemis II αποτελεί την πρώτη δοκιμή των συστημάτων υποστήριξης ζωής με ανθρώπους στο σκάφος.

Το πλήρωμα θα ελέγξει τη λειτουργία όλων των συστημάτων στο πραγματικό περιβάλλον του βαθέος διαστήματος, επιβεβαιώνοντας ότι το σκάφος είναι ασφαλές πριν την επόμενη, πιο σύνθετη φάση.

Δοκιμές κρίσιμων συστημάτων και στόχοι

Κύριος στόχος της Artemis II είναι να δοκιμαστούν κρίσιμα συστήματα, όπως η υποστήριξη ζωής, η πλοήγηση, οι επικοινωνίες και η θερμική ασπίδα του Orion. Οι δοκιμές αυτές θα ανοίξουν τον δρόμο για τις επόμενες φάσεις της επιστροφής του ανθρώπου στη Σελήνη.

Το πλήρωμα της αποστολής και… τα ρεκόρ

Η επίσημη εκπαίδευση των τεσσάρων αστροναυτών για την αποστολή έχει ξεκινήσει από τον Ιούνιο του 2023 με θεωρία, προσομοιώσεις, εκπαίδευση πτήσης, δοκιμές στο Orion και πλήρεις πρόβες εκτόξευσης. Κάθε ένας τους «σημαδεύει» την Artemis II με ένα προσωπικό ρεκόρ.

Ριντ Γουάιζμαν, κυβερνήτης: Ο 50χρονος αστροναύτης δεν είχε καν γεννηθεί όταν πραγματοποιήθηκε η τελευταία επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη. Κατέγραψε 165 ημέρες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό κατά τη διάρκεια μιας αποστολής το 2014. Πρώην πιλότος δοκιμής του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, βρίσκεται στη NASA από το 2009, όπου υπηρέτησε ως επικεφαλής αστροναύτης προτού επιλεγεί για να κυβερνήσει την αποστολή Artemis ΙΙ. Θα γίνει ο μεγαλύτερος σε ηλικία άνθρωπος που θα βρεθεί κοντά στη Σελήνη, σπάζοντας το ρεκόρ του Άλαν Σέπαρντ που στην αποστολή Apollo 14 του 1971 ήταν 47 ετών.

Βίκτορ Γκλόβερ, πιλότος: Στα 49 του χρόνια, ο πιλότος της κάψουλας Orion διαθέτει τεράστια εμπειρία, με πάνω από 3.000 ώρες πτήσης σε 40 τύπους (μαχητικών κυρίως) αεροσκαφών, 400 προσγειώσεις σε αεροπλανοφόρα και συμμετοχή σε 24 πολεμικές αποστολές. Είναι ο πρώτος μαύρος αστροναύτης που θα ταξιδέψει πέρα από τη χαμηλή γήινη τροχιά και θα βρεθεί κοντά στη Σελήνη. Υπήρξε επίσης ο πρώτος μαύρος αστροναύτης που επισκέφθηκε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όπου πέρασε 168 ημέρες μεταξύ Νοεμβρίου 2020 και Μαΐου 2021. Σε αυτό το ταξίδι έγινε επίσης ο πρώτος πιλότος της κάψουλας Dragon της SpaceX, που ταξίδεψε αστροναύτες στον ISS για πρώτη φορά.

Κριστίνα Κοχ, μέλος πληρώματος: Σε ηλικία 47 ετών, είναι η πρώτη γυναίκα που θα ταξιδέψει πέρα από τη χαμηλή γήινη τροχιά και γύρω από τη Σελήνη. Βρίσκεται στη NASA από το 2013 και το 2019 σημείωσε ρεκόρ συνεχόμενης παραμονής στο διάστημα για γυναίκα στο πλαίσιο μιας αποστολής, με 328 μέρες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (το ρεκόρ μη συνεχόμενης παραμονής κατέχει η συνταξιούχος πλέον αστροναύτης Πέγκι Γουίτσον με 665 μέρες σε τρεις αποστολές). Εκπαιδεύτηκε ως ηλεκτρολόγος μηχανικός και φυσικός, στο παρελθόν εργάστηκε ως μηχανικός της NASA και πραγματοποίησε εκτεταμένες ερευνητικές αποστολές στην Ανταρκτική.

Τζέρεμι Χάνσεν, μέλος πληρώματος: Ο πρώτος Καναδός αστροναύτης που, σε ηλικία 50 ετών (είναι 77 μέρες μικρότερος από τον κυβερνήτη Γουάιζμαν), θα μετέχει σε αποστολή στη Σελήνη και μόλις ο δέκατος που εκτοξεύεται στο διάστημα. Είναι το μοναδικό μέλος του πληρώματος που δεν έχει ξαναβρεθεί στο διάστημα. Διαθέτει εμπειρία σε μαχητικά, έχει θητεύσει και στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος, ενώ η NASA του εμπιστεύθηκε την εκπαίδευση αστροναυτών. Η θέση του αντικατοπτρίζει μια μακροχρόνια συνεργασία ΗΠΑ-Καναδά στην ανθρώπινη διαστημική πτήση, συμπεριλαμβανομένης της συνεισφοράς του Καναδά στη ρομποτική που χρησιμοποιείται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

1...334335336...1,695Page 335 of 1,695