Πενήντα επτά χρόνια μετά τον Armstrong, η ανθρωπότητα δεν έχει μόνιμη παρουσία στη Σελήνη. Ένας αστροναύτης και καθηγητής αστροναυτικής υποστηρίζει ότι η λύση δεν είναι επιστημονική αλλά εμπορική — και ότι η τεχνολογία για να το κάνουμε υπάρχει ήδη σήμερα.
Στις 16 Μαρτίου 1926, ο Robert Goddard εκτόξευσε τον πρώτο υγρόκαυστο πύραυλο στην ιστορία. Έφτασε σε ύψος δώδεκα μέτρων. Τριάντα ένα χρόνια αργότερα, το Sputnik έστελνε το μοναχικό του μπιπ από τροχιά. Και δώδεκα χρόνια μετά το Sputnik, ο Neil Armstrong πάτησε στη Σελήνη. Ο ρυθμός ήταν εκπληκτικός. Έκτοτε έχουν περάσει άλλα 57 χρόνια — και δεν έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα παραπέρα. Κανείς δεν ζει στη Σελήνη. Κανείς δεν εργάζεται εκεί μόνιμα. Κάτι πήγε σοβαρά στραβά.
Ο James Wertz, πρόεδρος της Microcosm και καθηγητής αστροναυτικής στο USC, έχει μια συγκεκριμένη απάντηση για το γιατί: σκεφτόμαστε τους σεληνιακούς οικισμούς αποκλειστικά ως επιστημονικό εγχείρημα. Και αυτό, για σχεδόν έξι δεκαετίες, δεν αρκεί για να κινητοποιήσει τα χρήματα και τη βούληση που χρειάζονται. Η επιστήμη είναι σημαντική, αλλά δεν πληρώνει τους λογαριασμούς.
Η αντιπαράθεση με τους μικρούς δορυφόρους είναι αποκαλυπτική. Σήμερα υπάρχουν περίπου 10.000 δορυφόροι σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, με εκατοντάδες αστερισμούς σε εξέλιξη — τόσοι, που η τροχιά κινδυνεύει να γίνει αχρηστεύσιμη από τα συντρίμμια. Αυτή η έκρηξη δεν οφείλεται στην επιστήμη. Οφείλεται στην εμπορευματοποίηση. Στο γεγονός ότι κάποιος βγάζει χρήματα.
Ο Wertz προτείνει να εφαρμοστεί η ίδια λογική στη Σελήνη — και μάλιστα με τρόπο που να απευθύνεται σε όλους τους 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη. Σεληνιακός τουρισμός, ταφές στη Σελήνη, αθλητισμός και ψυχαγωγία σε βαρύτητα ενός έκτου της γήινης, γάμοι, διαφήμιση. Ακούγεται παράξενο, αλλά η οικονομική λογική είναι σταθερή: το κοινό είναι παγκόσμιο, το brand είναι μοναδικό, και η εκτιμώμενη αγορά ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μόνο από εμπορικές δραστηριότητες. Το Παρίσι και η Νέα Υόρκη δεν τα ξέρουν όλοι. Τη Σελήνη την ξέρουν.
Το κλειδί για να μειωθεί το κόστος είναι η χρήση απλών, οικονομικών κλειστών χώρων διαβίωσης — enclosures — που επιτρέπουν τη χρήση συνηθισμένου εξοπλισμού: κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές, οικιακές συσκευές. Αντί να ξοδεύονται δισεκατομμύρια για την εφεύρεση εξειδικευμένης τεχνολογίας για τη Σελήνη, οι κατασκευαστές θα μπορούσαν να πληρώνουν για να εμφανίζονται τα προϊόντα τους εκεί. Ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο με σεληνιακό brand, ένα σεληνιακό ποδήλατο, ένα burger που παρασκευάζεται σε τροχιά — η διαφήμιση σε αυτό το πλαίσιο δεν έχει προηγούμενο.
Για να ξεκινήσει αυτή η διαδικασία, ο Wertz προτείνει δύο συγκεκριμένα βήματα. Πρώτον, την ανάπτυξη επιχειρηματικών μοντέλων για τους βασικούς τομείς δραστηριότητας — τουρισμός, εξόρυξη, επιστήμη, παραγωγή, τελετές, διαφήμιση. Δεύτερον, την κατασκευή ενός πρότυπου σεληνιακού enclosure διαμέτρου δύο έως τριών μέτρων, ώστε οι επενδυτές να μπορούν να το δουν, να το αγγίξουν και να κατανοήσουν από πραγματικά δεδομένα τι κοστίζει και πόσο χρόνο χρειάζεται. Το αλουμίνιο και το γυαλί παράγονται ήδη από προσομοιωμένο σεληνιακό έδαφος.
Η τεχνολογία υπάρχει. Η επιστήμη είναι έτοιμη. Αυτό που λείπει είναι η οικονομική αφήγηση που θα μετατρέψει τη Σελήνη από όνειρο επιστημόνων σε επιχειρηματική ευκαιρία — και ίσως, τελικά, σε δεύτερη κατοικία της ανθρωπότητας.
