Η εσωτερική ομιλία επηρεάζει διαφορετικά τις κόρες των ματιών από τη φωναχτή

Οι κόρες των ματιών αντιδρούν διαφορετικά όταν μιλάμε φωναχτά και όταν μιλάμε μόνο μέσα στο μυαλό μας, σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο iScience από ερευνητές στην Ιαπωνία.

Η διακύμανση στο μέγεθος των κορών μπορεί να δώσει στοιχεία για το τι αντιλαμβανόμαστε, να δείξει αν εισπνέουμε ή εκπνέουμε και να αντιδράσει ακόμη και σε πράγματα που φανταζόμαστε.

Στη νέα έρευνα διαπιστώθηκε ότι υπάρχει μια ασυνήθιστη σχέση ανάμεσα στο μέγεθος των κορών και στον τρόπο που μιλάμε, με διαφορετικό αποτέλεσμα ανάλογα με το αν η ομιλία είναι φωναχτή ή σιωπηλή, μέσα στο μυαλό.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάποια μορφή εσωτερικής φωνής, που βοηθά στην οργάνωση της σκέψης, την απομνημόνευση και τη διατύπωση όσων πρόκειται να πουν.

«Νευροαπεικονιστικές μελέτες των τελευταίων δύο έως τριών δεκαετιών δείχνουν ότι η εσωτερική ομιλία, ή η συγκαλυμμένη ομιλία, βασίζεται σε ένα μετωποκροταφικό δίκτυο παραγωγής λόγου που αλληλεπικαλύπτεται εν μέρει, αλλά δεν ταυτίζεται, με το δίκτυο που ενεργοποιείται κατά την έκδηλη ομιλία», εξηγεί ομάδα με επικεφαλής τον νευροεπιστήμονα Ryuta Kuwamizu από το Πανεπιστήμιο της Tsukuba και τον αναπτυξιακό ψυχολόγο Ryoichi Watanabe από το Πανεπιστήμιο Ritsumeikan.

Ωστόσο, ενώ έχει μελετηθεί αρκετά το πώς η εσωτερική ομιλία ενεργοποιεί τα φλοιϊκά δίκτυα του εγκεφάλου, λιγότερα είναι γνωστά για τη σχέση της με τα συστήματα διέγερσης του εγκεφάλου.

Για να το εξετάσουν, οι ερευνητές πραγματοποίησαν τρία πειράματα με 80 υγιείς φοιτητές πανεπιστημίου. Οι συμμετέχοντες έκαναν απλές ασκήσεις μέτρησης, ενώ οι ερευνητές παρακολουθούσαν το μέγεθος των κορών τους, μια μη επεμβατική μέθοδο για τη διερεύνηση αλλαγών στη διέγερση του εγκεφάλου.

Σε κάθε πείραμα, οι συμμετέχοντες έκαναν την άσκηση είτε μιλώντας φωναχτά είτε μετρώντας σιωπηλά μέσα στο κεφάλι τους, με τη σειρά να αλλάζει τυχαία κάθε φορά.

Στο πρώτο πείραμα, μέτρησαν ανοδικά από το 1, με διαδοχικούς ακέραιους αριθμούς.

Στο δεύτερο, η διαδικασία έγινε πιο σύνθετη, καθώς έπρεπε να μετρούν αντικείμενα κάθε φορά, όπως γάτες, μπάλες ή βιβλία.

Στο τελευταίο πείραμα, χρειάστηκε να μετρούν ανά βήμα, με τυχαία αύξηση κατά 2, 3 ή 4. Αν η αύξηση ήταν 3, η ακολουθία θα ήταν 1, 4, 7, 10 και ούτω καθεξής.

Με απροσδόκητο αποτέλεσμα, η ομάδα διαπίστωσε ότι η εσωτερική και η προφορική ομιλία προκαλούσαν διαφορετικές αντιδράσεις στις κόρες των ματιών των συμμετεχόντων. Η φωναχτή ομιλία οδηγούσε σταθερά σε διαστολή των κορών, ενώ η εσωτερική ομιλία έδινε πιο μεικτά αποτελέσματα.

Καθώς άλλαζαν οι δοκιμασίες, άλλαζε και η αντίδραση των κορών κατά την εσωτερική ομιλία, με μεγαλύτερη διαστολή να εμφανίζεται όταν η μέτρηση απαιτούσε περισσότερη νοητική προσπάθεια.

Στο πρώτο και πιο απλό πείραμα, το μέγεθος των κορών μάλιστα συρρικνώθηκε κατά την εσωτερική ομιλία, ενώ στο δεύτερο δεν καταγράφηκε σημαντική μεταβολή.

Μόνο στο τρίτο και πιο δύσκολο έργο, τη μέτρηση ανά βήμα, η εσωτερική ομιλία προκάλεσε διαστολή των κορών, κάτι που ενδέχεται να αντανακλά τη νοητική προσπάθεια που απαιτείται.

«Το πιο σταθερό εύρημα και στα τρία πειράματα ήταν η διαρκής διαστολή των κορών που προκάλεσε η έκδηλη ομιλία, κάτι που δείχνει ότι η παρουσία φώνησης είναι σημαντικός παράγοντας στη διέγερση που συνδέεται με τις κόρες», αναφέρουν οι ερευνητές.

«Αυτή η διαστολή πιθανότατα αντανακλά τη συνδυασμένη στρατολόγηση διέγερσης που συνδέεται με τις κόρες και αφορά την κινητική εκτέλεση, τη μεταβολή της αναπνοής, την αισθητικοκινητική ανατροφοδότηση και την προσοχή, τα οποία θεωρείται ότι ενεργοποιούν συστήματα διέγερσης του εγκεφαλικού στελέχους και καταστάσεις του φλοιϊκού δικτύου, συμβάλλοντας ενδεχομένως στην αποτελεσματική παραγωγή λόγου».

Αντίθετα, φαίνεται ότι ο εσωτερικός μονόλογος είναι γενικά πολύ λιγότερο διεγερτικός.

Ακόμη και στο τρίτο πείραμα, η διαστολή των κορών κατά την εσωτερική ομιλία ήταν μικρότερη σε σχέση με τη φωναχτή εκτέλεση της ίδιας δοκιμασίας.

Η ομάδα εκτιμά ότι η πρόσθετη προσπάθεια που απαιτείται για να μετατραπούν οι σκέψεις σε προφορικό λόγο — με εμπλοκή πολλών μορφών κινητικού ελέγχου, όπως η άρθρωση, η αναπνοή και η ακουστική παρακολούθηση — μπορεί να εξηγεί γιατί η φωναχτή ομιλία συνοδεύεται από σχετικά υψηλή διέγερση.

Μπορεί επίσης να υπάρχουν λειτουργικά οφέλη για την προσοχή και τη μνήμη, καθώς προηγούμενη μελέτη είχε δείξει ότι οι μεταβολές στη διαστολή των κορών συνδέονταν με το πόσο καλά θυμούνταν οι συμμετέχοντες τις λέξεις αφού τις είχαν πει φωναχτά.

Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως η φωναχτή ομιλία είναι μια ιδιαίτερα διεγερτική διαδικασία.

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η σταθερή διαστολή των κορών που κατέγραψαν στους συμμετέχοντες του τρίτου πειράματος έφτασε περίπου τα 0,4 χιλιοστά για περισσότερο από 10 δευτερόλεπτα και είναι συγκρίσιμη με έντονη σωματική άσκηση, ακόμη και με επίπεδα που έχουν παρατηρηθεί σε ποδηλασία υψηλής έντασης, περίπου στο 80% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου.