Ο αστεροειδής 2026JH2, που σύμφωνα με τους αστρονόμους έχει μάζα αρκετή για να καταστρέψει μια πόλη, θα περάσει την επόμενη εβδομάδα κοντά από τη Γη.
Η διέλευσή του υπολογίζεται σε απόσταση 90.917 χιλιομέτρων, δηλαδή μόλις στο ένα τέταρτο της απόστασης που μας χωρίζει από τη Σελήνη.
«Σε αστρονομικούς όρους, είναι όσο πιο κοντά μπορεί να φτάσει κάτι χωρίς να μας χτυπήσει», λέει ο Μαρκ Νόρις από το Πανεπιστήμιο του Lancashire στη Βρετανία.
Σύμφωνα με το άρθρο, μέσα στον επόμενο χρόνο υπάρχουν μόνο πέντε γνωστοί αστεροειδείς που θα περάσουν μέσα από την τροχιά της Σελήνης, και μόνο ένας ακόμη θα πλησιάσει περισσότερο από τον 2026JH2.
Ο 2026JH2 εντοπίστηκε μόλις αυτή την εβδομάδα από παρατηρητές στο Mount Lemmon Survey στην Αριζόνα και στο Farpoint Observatory στο Κάνσας. Η πιο κοντινή του διέλευση από τη Γη αναμένεται στις 9:38 μ.μ. UTC στις 18 Μαΐου.
Ο Νόρις αναφέρει ότι θα είναι ορατός από το βόρειο ημισφαίριο μόνο για πολύ λίγο, ενώ ακόμη και για τους αστρονόμους στο νότιο ημισφαίριο η παρατήρησή του θα είναι δύσκολη, καθώς η ταχύτητά του σε σχέση με τη Γη, 9,17 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, σημαίνει ότι θα διασχίζει τον ουρανό σχεδόν με την ταχύτητα των τεχνητών δορυφόρων.
Σύμφωνα με δεδομένα που δημοσίευσε το Sormano Astronomical Observatory, ο αστεροειδής εκτιμάται ότι έχει διάμετρο από 16 έως 36 μέτρα.
«Είναι το είδος του αντικειμένου που θα κατέστρεφε αποτελεσματικά μια πόλη, αν χτυπούσε», λέει ο Νόρις.
Οι αστρονόμοι θεωρούν βέβαιο ότι σχεδόν κάθε αστεροειδής στο ηλιακό μας σύστημα που έχει διάμετρο μεγαλύτερη από ένα χιλιόμετρο έχει ήδη εντοπιστεί και παρακολουθείται. Καθώς βελτιώνεται η δυνατότητα παρατήρησης, η βάση δεδομένων αυτών των αντικειμένων θα εμπλουτίζεται και με ολοένα μικρότερα σώματα. Όμως οι αστεροειδείς στο μέγεθος του 2026JH2 παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι.
Τα σχετικά μικρά βραχώδη σώματα, όπως ο 2026JH2, είναι δύσκολο να εντοπιστούν, λέει ο Μαρκ Μπέρσελ από το Πανεπιστήμιο του Kent στη Βρετανία. «Δεν αντανακλούν αρκετό φως».
Ο Ρίτσαρντ Μοΐσλ, επικεφαλής του Γραφείου Πλανητικής Άμυνας της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, λέει ότι αν ο 2026JH2 έπεφτε στη Γη, το γεγονός θα ήταν αντίστοιχο με τον μετεωρίτη του Τσελιάμπινσκ το 2013, ο οποίος είχε περίπου 30 φορές περισσότερη κινητική ενέργεια από εκείνη που απελευθερώθηκε από τη βόμβα της Χιροσίμα το 1945.
