Ο φωτογράφος Lalo de Almeida καταγράφει την εκβιομηχάνιση του Αμαζονίου, σε μια εποχή που η βραζιλιάνικη κυβέρνηση χαλαρώνει τους περιβαλλοντικούς ελέγχους. Οι εικόνες του αποτυπώνουν τόσο την κλίμακα της αγροβιομηχανίας όσο και τις κοινότητες που δεν έχουν καν ερωτηθεί για το μέλλον τους.
Χιλιάδες φορτηγά με σόγια, καμένα δέντρα Brazil nut, παιδιά που παίζουν σε κανό μέσα σε εδάφη που σύντομα θα απειληθούν από εξόρυξη πετρελαίου. Ο φωτογράφος Lalo de Almeida δεν χρειάζεται λεζάντες για να πει την ιστορία του Αμαζονίου — οι εικόνες του μιλούν μόνες τους, με μια σαφήνεια που καμία έκθεση δεδομένων δεν μπορεί να αντικαταστήσει.
Το έργο του de Almeida εστιάζει στις περιοχές όπου η βιομηχανική εκμετάλλευση είτε έχει ήδη αρχίσει είτε βρίσκεται στα σκαριά. Κοντά στο Miritituba, χιλιάδες φορτηγά μεταφέρουν σόγια κατά μήκος ενός δρόμου που θα αποτελέσει το τελικό σημείο ενός νέου σιδηροδρόμου — ο οποίος με τη σειρά του θα μεταφέρει τον καρπό στον ποταμό Tapajós. Η εφοδιαστική αλυσίδα είναι εντυπωσιακή στην κλίμακα της. Τα ατυχήματα είναι τόσο συχνά ώστε μερικοί κάτοικοι βγάζουν τα προς το ζην μαζεύοντας τη σόγια που χύνεται από ανατραπέντα φορτηγά.
Αυτό που κάνει τη δουλειά του de Almeida να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η αισθητική της — είναι η επιμονή του να κάνει ορατούς εκείνους που οι πολιτικές διαπραγματεύσεις αντιμετωπίζουν ως αόρατους. Ιθαγενείς κοινότητες, παραποτάμια χωριά, περιοχές προστασίας: όλες βρίσκονται στη διαδρομή του νέου σιδηροδρόμου, καμία δεν έχει συμβουλευτεί. Σε ένα από τα πιο ανησυχητικά πλαίσια, παιδιά παίζουν κοντά στο χωριό Santa Isabel, μέσα στην Ιθαγενή Επικράτεια Uaca — μια περιοχή που απειλείται από επικείμενη έρευνα για εξόρυξη πετρελαίου.
Υπάρχει, ωστόσο, και μια σπάνια εξαίρεση. Η κατασκευή γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μέσα στην επικράτεια των Ιθαγενών Waimiri Atroari έγινε με τη συμμετοχή μελών της κοινότητας — μια προσπάθεια να γίνει το αναπόφευκτο λιγότερο καταστροφικό. Είναι μια μικρή, αλλά σημαντική διαφορά στον τρόπο που μπορεί να γίνεται η ανάπτυξη.
Στο τέλος, όμως, αυτό που μένει είναι τα καμένα δέντρα Brazil nut — απανθρακωμένοι κορμοί που στέκονται σαν μνημεία σε ένα αποψιλωμένο τοπίο κοντά στο Realidade. Η αποψίλωση εκεί δεν ήρθε τυχαία: η προοπτική ασφαλτόστρωσης ενός παράνομου κλάδου δρόμου έχει ήδη πυροδοτήσει κατάληψη γης και καταστροφή δάσους, πριν καν ξεκινήσουν επίσημα τα έργα. Ο Αμαζόνιος δεν χάνεται μόνο από αποφάσεις που παίρνονται στη Μπραζίλια — χάνεται και από τις αποφάσεις που παίρνονται στο έδαφος, κάθε μέρα, από ανθρώπους που ξέρουν ότι δεν θα λογοδοτήσουν.
