Το τρέξιμο με καρότσι ή παιδικό καρότσι μπορεί να κάνει τους γονείς λιγότερο επιρρεπείς σε πόνο στον αστράγαλο και σε τραυματισμούς στους μύες της γάμπας, στις καμάρες των ποδιών και στους αχίλλειους τένοντες. Σύμφωνα με έρευνα σε γονείς, η χρήση καροτσιού συνδέεται με 37% χαμηλότερο κίνδυνο τραυματισμού. Αυτό μπορεί να οφείλεται, εν μέρει, στις αλλαγές στις κατακόρυφες δυνάμεις — στο πόση δύναμη απορροφούν τα πόδια μας σε κάθε βήμα — όταν κάποιος σπρώχνει ένα παιδί.
«Υπάρχει λίγο αυτό το φαινόμενο του περιπατητή, όπου σκύβεις και βάζεις λίγο βάρος στο καρότσι», λέει η Allison Altman Singles από το Pennsylvania State University, η οποία έτρεχε με καρότσι μετά τη γέννηση των δύο παιδιών της. «Αυτό με έκανε να αναρωτηθώ αν τελικά αυτό λειτουργεί προστατευτικά;»
Ο τρόπος που τρέχει κανείς αλλάζει όταν δεν έχει κοιμηθεί αρκετά
Προηγούμενες έρευνες δείχνουν ότι όσοι τρέχουν με καρότσι συνήθως κάνουν μικρότερα βήματα και κινούνται πιο αργά. Επίσης, σκύβουν περισσότερο προς τα εμπρός, με μεγαλύτερη κάμψη του ισχίου και κλίση της λεκάνης προς τα εμπρός. Πέρυσι, η Altman Singles και οι συνεργάτες της διαπίστωσαν ότι η κατακόρυφη δύναμη πρόσκρουσης είναι 16% χαμηλότερη όταν κάποιος τρέχει με καρότσι, όμως δεν ήταν σαφές αν αυτό επηρεάζει τον κίνδυνο τραυματισμού.
Για να το εξετάσουν καλύτερα, η Altman Singles και η ομάδα της ανέλυσαν δεδομένα τρεξίματος και τραυματισμών που δήλωσαν οι ίδιοι 196 γονείς, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν οποιουδήποτε τύπου καρότσι σε τουλάχιστον μία από τις διαδρομές τους, όταν τα παιδιά τους ήταν κάτω των 3 ετών. Τα άτομα αυτά συγκρίθηκαν με άλλες 53 μητέρες ή πατέρες που έτρεχαν στην ίδια ηλικία των παιδιών τους, αλλά χωρίς καρότσι. Όλοι οι συμμετέχοντες είχαν κάποια εμπειρία στο τρέξιμο πριν γίνουν γονείς.
Οι δύο ομάδες κάλυπταν παρόμοιες συνολικές αποστάσεις και ήταν σχετικά καλά ταιριασμένες ως προς παράγοντες όπως η ηλικία, το ύψος και το βάρος. Ωστόσο, και στις δύο ομάδες υπήρχαν πολύ περισσότερες γυναίκες από άνδρες, ιδιαίτερα στην ομάδα με καρότσι.
Συνολικά, το 30% όσων έτρεχαν χωρίς καρότσι ανέφεραν ότι είχαν υποστεί τραυματισμούς που σχετίζονταν με το τρέξιμο, έναντι 19% όσων έτρεχαν με καρότσι. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν μεγαλύτερη συχνότητα πόνου στον αστράγαλο, τραυματισμού στον μυ της γάμπας, πελματιαίας απονευρωσίτιδας (πόνος στη φτέρνα που εμφανίζεται όταν η παχιά ταινία ιστού στο κάτω μέρος του ποδιού ερεθίζεται ή φλεγμαίνει) και αχίλλειας τενοντίτιδας (τραυματισμός του αχίλλειου τένοντα).
Το slow running, η τάση δηλαδή να συναντιούνται άνθρωποι για χαλαρό τζόκινγκ, γνωρίζει άνθηση — αλλά δεν πρέπει να θεωρεί κανείς ότι, αν δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει και όφελος
«Γενικά, το τρέξιμο με καρότσι περιλαμβάνει γρήγορα βήματα με μικρό μήκος διασκελισμού», λέει η Cara Wall-Scheffler από το Seattle Pacific University. «Αν και αυτό μπορεί να αυξάνει το μεταβολικό κόστος, μπορεί επίσης να μειώνει τη δύναμη που παράγεται σε κάθε πάτημα, κάτι που ίσως εξηγεί μέρος αυτής της μείωσης στους τραυματισμούς».
Η Wall-Scheffler λέει ότι η μελέτη πρέπει να θεωρηθεί ένα «πολύ καλό ξεκίνημα» για την κατανόηση ενός σημαντικού θέματος. Ωστόσο, μελλοντική έρευνα θα πρέπει να περιλαμβάνει πιο ισορροπημένη αναλογία ανδρών και γυναικών, σημειώνει. Για παράδειγμα, τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη μπορεί να επηρεάζουν την ευκαμψία του συνδετικού ιστού, κάτι που θα μπορούσε να επηρεάσει τον κίνδυνο τραυματισμού μιας γυναίκας.
Μελλοντικές μελέτες θα πρέπει επίσης να συλλέγουν πιο τακτικά δεδομένα για τραυματισμούς μέσα στον χρόνο και θα μπορούσαν ακόμη να εξετάσουν τις επιπτώσεις διαφορετικών τρόπων ώθησης του καροτσιού, όπως η χρήση ενός ή δύο χεριών, λέει η Wall-Scheffler.
PLoS One DOI: 10.1371/journal.pone.0354371
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
