Home Space

Το «The Infinite State» του Ρίτσαρντ Σουάν, μια γαλαξιακή αυτοκρατορία καταπίεσης

Από Trantorian 20 Αυγούστου 2026 1 λεπτό ανάγνωσης
Το «The Infinite State» του Ρίτσαρντ Σουάν, μια γαλαξιακή αυτοκρατορία καταπίεσης

The Infinite State του Richard Swan, από τις εκδόσεις Gollancz στο Ηνωμένο Βασίλειο και Tor Books στις ΗΠΑ, είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στη μεγάλη Decurion Empire, η οποία κυβερνάται από τον Pater Aeternus.

Πρόκειται για ένα πολιτικό σύστημα που θυμίζει μίγμα από τη ναζιστική Γερμανία, τη Σοβιετική Ρωσία και τη Ρώμη στην πιο καταπιεστική της εκδοχή, με τη διαφορά ότι εδώ το κράτος διαθέτει διαστημόπλοια και ελέγχει ένα κομμάτι του γαλαξία. Ο συγγραφέας προσθέτει επίσης έναν σκληρό στην κατανάλωση αλκοόλ αστυνομικό και μερικά μυστήρια δολοφονίας. Κι όμως, παρότι αυτό μπορεί να ακούγεται χαώδες, το μυθιστόρημα μόνο τέτοιο δεν είναι.

Στην πρωτεύουσα Kada Gamar, ο Pater Aeternus, δηλαδή το Κόμμα, κυβερνά χωρίς έλεος. Οι γυναίκες είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας και η αξία τους περιορίζεται στη γονιμότητά τους, ενώ οι καταπιεσμένες μάζες κρατιούνται ήσυχες με μια φουτουριστική εκδοχή του ρωμαϊκού τσίρκου, μέσα από ένα αγώνισμα που λέγεται “hypersledding”.

Η Katherine Fuller είναι η πρώτη από τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές. Όταν ο εξαιρετικά πλούσιος σύζυγός της πεθαίνει κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, εκείνη μένει με μεγάλη περιουσία αλλά και με μια ολοένα αυξανόμενη ανησυχία για τον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται ο πλανήτης της. Αποφασίζει να διαθέσει τα δισεκατομμύριά της για την αγορά ενός απομακρυσμένου πλανήτη, όπου σκοπεύει να εγκαθιδρύσει μια δημοκρατία. Όμως γιατί να την αφήσει ποτέ το Κόμμα να κάνει κάτι τέτοιο;

Ο δεύτερος πρωταγωνιστής είναι ο αστυνομικός που αναφέρεται παραπάνω. Ο Inspektor Cyprian Reis είναι καλός άνθρωπος, αν και ικανός για σοβαρή βία, όμως βρίσκεται στα τελευταία του. Σε έναν κόσμο όπου η δολοφονία είναι συχνά η πιο βολική λύση σε γραφειοκρατικά προβλήματα, τουλάχιστον όπως τα αντιλαμβάνεται το Κόμμα, ο Cyprian συνεχίζει επειδή το κράτος κρατά όμηρα τα παιδιά του. Τώρα χειρίζεται ένα πτώμα που έχει τα χαρακτηριστικά μιας πολιτικής δολοφονίας, αλλά και ορισμένες ανησυχητικές ιδιαιτερότητες, και τα πράγματα πρόκειται να περιπλακούν πολύ.

Τρίτος χαρακτήρας είναι ο Julian Yashego. Προέρχεται από έξω από τη Decurion Empire, αλλά τον έφεραν από τον μακρινό πλανήτη Trillia για να κερδίζει αγώνες για το Κόμμα, για λόγους που δεν είναι καθόλου σαφείς. Ο Julian φαίνεται να βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών μηχανορραφιών, αλλά γιατί ανησυχούν τόσο οι μεγάλοι και τρομεροί του Κόμματος για έναν αφελή οδηγό hypersled;

Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι οι υπέροχοι κακοί του. Η αγαπημένη μου μορφή είναι ο Jaroslav Droor, ο υπουργός Πληροφοριών, που μου θυμίζει τον εξαιρετικό βασανιστή Sand dan Glokta στο The Blade Itself του Joe Abercrombie. Από την αρχή γίνεται φανερό ότι αυτά τα υψηλόβαθμα στελέχη του Κόμματος, το καθένα πιο απεχθές από το προηγούμενο, δεν κινούνται ακριβώς προς την ίδια κατεύθυνση.

Δεν θα χαλάσω το βιβλίο αποκαλύπτοντας περισσότερα, αλλά μπορώ να πω ότι διαβάζεται εξαιρετικά ευχάριστα, με πλοκές μέσα σε πλοκές και μηχανορραφίες μέσα σε μηχανορραφίες. Είναι καλοστημένο και καλά μελετημένο· δεν υπάρχουν χαλαρά νήματα εδώ.

Έχω, ωστόσο, μερικές μικρές παρατηρήσεις. Η Katherine, η μοναδική γυναίκα βασική πρωταγωνίστρια, είναι παράξενα αδύναμη σε μια κρίση. Επίσης, από πλευράς πλοκής, δεν είναι τίποτα περισσότερο από πιόνι, κάτι που ενοχλεί.

Δεύτερον, το βιβλίο αποτελείται κυρίως από ανθρώπους που μιλούν μεταξύ τους. Δεν αποκτάς πραγματικά αίσθηση της υλικότητας των πλανητών στους οποίους εκτυλίσσεται η δράση. Προσωπικά δεν με ενοχλεί, αλλά καλό είναι να το ξέρει κανείς: πρόκειται για ένα πολύ «ομιλητικό» βιβλίο.

Τέλος, θεωρώ ότι το φινάλε είναι κάπως τακτοποιημένο και γλυκό. Φοβάμαι ότι οι αναγνώστες δεν θα νιώσουν ιδιαίτερη ανάγκη να συνεχίσουν σε αυτό που προορίζεται να είναι σειρά. Ίσως όμως να κάνω λάθος.

Πέρα από αυτές τις μικρές ενστάσεις, πρόκειται για ένα έξυπνο, ευρηματικό και ικανοποιητικό βιβλίο, και αξίζουν συγχαρητήρια στον συγγραφέα του. Περιμένω με ενδιαφέρον περισσότερους απογόνους της απεχθούς Decurion Empire.

Η Emily προτείνει επίσης…

The Blade Itself του Joe Abercrombie, Gollancz (Ηνωμένο Βασίλειο); Orbit (ΗΠΑ). Πρόκειται για φανταστικό μυθιστόρημα ή, τουλάχιστον, για ένα έργο στο πιο φαντασιακό άκρο του φάσματος φαντασίας-επιστημονικής φαντασίας. Ωστόσο, αφού το ανέφερα στην κεντρική κριτική, θεωρώ δικαιολογημένη την πρόταση σε όποιον δεν το έχει ήδη απολαύσει. Είναι το ντεμπούτο του Abercrombie, αλλά πραγματικά εντυπωσιακά σίγουρο.

Η Emily H. Wilson είναι η συγγραφέας της σειράς Sumerians (Inanna, Gilgamesh and Ninshubar, όλα από τις εκδόσεις Titan) και αυτή την περίοδο εργάζεται πάνω στο πρώτο της μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Είναι πρώην editor του New Scientist και μπορείτε να τη βρείτε στο Instagram @emilyhwilson1

Όταν κάνετε αγορά μέσω των συνδέσμων σε αυτή τη σελίδα, λαμβάνουμε προμήθεια.

Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.