Η πόλη που παρουσιάστηκε ως πρότυπο του αστικού μέλλοντος — τεχνητά νησιά, υπερμεγέθεις ουρανοξύστες, 19 εκατομμύρια τουρίστες τον χρόνο — ανακαλύπτει τώρα πόσο εύθραυστο είναι το μοντέλο της. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή άδειασε τις παραλίες και τα ξενοδοχεία, αφήνοντας πίσω μια πόλη που δεν ξέρει πώς να λειτουργεί χωρίς κοινό.
Στην παραλία Jumeirah Beach Residence, συνήθως ασφυκτικά γεμάτη, οι ξαπλώστρες στέκονται άδειες μπροστά σε μια θάλασσα που κανείς δεν κολυμπά. Η μεγαλύτερη ρόδα του κόσμου, το Ain Dubai, έχει σταματήσει να γυρίζει. Τα εστιατόρια περιμένουν πελάτες που δεν έρχονται. Ο Ντούλας, 26 χρονών από τη Σρι Λάνκα, νοικιάζει jet ski εδώ και έξι χρόνια. «Χθες: μηδέν. Σήμερα: μηδέν», λέει. «Ποτέ δεν έχω δει το Ντουμπάι έτσι».
Από τις 28 Φεβρουαρίου, η βροχή ιρανικών πυραύλων και drone πάνω από την περιοχή έχει κάνει αυτό που καμία οικονομική κρίση δεν κατάφερε τόσο γρήγορα: να αδειάσει μια πόλη που χτίστηκε για να είναι πάντα γεμάτη. Το World Travel and Tourism Council εκτιμά τις ημερήσιες απώλειες στη Μέση Ανατολή στα 600 εκατομμύρια δολάρια. Στα Εμιράτα, ο τουρισμός αντιπροσωπεύει το 13% του ΑΕΠ και απασχολεί 925.000 ανθρώπους — η συντριπτική πλειονότητα μετανάστες από Ασία και χώρες της περιοχής.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η αόρατη υποδομή της πόλης. Ήρθαν για σταθερότητα και καλύτερες συνθήκες — ακριβώς αυτά που το Ντουμπάι υπόσχεται. Ο Ντούλας δεν πληρώθηκε αυτόν τον μήνα, δανείστηκε χίλια ντιρχάμ από φίλο, πλήρωσε οκτακόσια για ενοίκιο και του έμειναν διακόσια για να ζήσει. Η επιστροφή στη Σρι Λάνκα δεν είναι επιλογή — τα αεροπορικά εισιτήρια έχουν τριπλασιαστεί λόγω μειωμένων πτήσεων. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να περιμένουμε και να ελπίζουμε», λέει.
Το Ντουμπάι έχει ανακάμψει πριν — από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, από την πανδημία. Οι επαγγελματίες του κλάδου το επαναλαμβάνουν σαν μάντρα. «Αν υπάρχει μία πόλη που μας έχει δείξει ότι μπορεί να ανακάμψει, αυτή είναι το Ντουμπάι», λέει ο Ναμπίλ Χαριούλι, ιδιοκτήτης τουριστικού γραφείου. Και πιθανότατα έχει δίκιο. Αλλά κάθε φορά που η πόλη «ανακάμπτει», το κάνει αφήνοντας πίσω τους πιο ευάλωτους — αυτούς που δεν έχουν αποταμιεύσεις, δεν έχουν δίχτυ ασφαλείας, δεν έχουν διαβατήριο που ανοίγει πόρτες.
Το ερώτημα που θέτει αυτή η κρίση δεν είναι αν το Ντουμπάι θα επιβιώσει — θα επιβιώσει. Είναι αν το μοντέλο της «πόλης του μέλλοντος» που χτίζεται πάνω σε τουρισμό, εισαγόμενο εργατικό δυναμικό και γεωπολιτική σταθερότητα που δεν ελέγχεις είναι πραγματικά το μέλλον που θέλουμε να χτίσουμε. Τα τεχνητά νησιά εντυπωσιάζουν. Αλλά η άμμος κάτω τους παραμένει άμμος.
