Μετάβαση στο περιεχόμενο
Wednesday 18 November

Τα λέιζερ όπλα ωριμάζουν και περνούν στο πεδίο μάχης

Τα όπλα λέιζερ, που για χρόνια έμεναν κυρίως στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας και των ερευνητικών εργαστηρίων, αρχίζουν πλέον να βρίσκουν θέση στο πραγματικό πεδίο της μάχης. Το πλεονέκτημά τους είναι προφανές: όσο υπάρχει παροχή ρεύματος, δεν τελειώνουν τα πυρομαχικά. Μέχρι πρόσφατα, όμως, είχαν αφήσει μικρό αποτύπωμα στην πράξη. Αυτό αλλάζει γρήγορα, γράφει το New Scientist.

Ο Graeme McNaught της αμυντικής εταιρείας Leonardo λέει ότι το όπλο λέιζερ DragonFire της εταιρείας θα τοποθετηθεί σε πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού του Ηνωμένου Βασιλείου το επόμενο έτος. Επιμένει ότι δεν πρόκειται για πρωτότυπο, αλλά για μια πρώιμη έκδοση πραγματικού όπλου. «Είναι πραγματικό. Δεν είναι επιστημονική φαντασία», λέει ο McNaught.

Οι ακριβείς λεπτομέρειες του DragonFire παραμένουν απόρρητες, όμως ο McNaught αναφέρει ότι μπορεί να εξουδετερώσει έναν στόχο σε μια απόσταση «χρήσιμων χιλιομέτρων» μέσα σε δευτερόλεπτα. «Τα αποτελέσματα στις δοκιμές μας στα πεδία βολής ήταν εντυπωσιακά. Δυστυχώς, δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες [για το] γιατί είναι εντυπωσιακά», λέει.

Το DragonFire φέρεται να παράγει δέσμη λέιζερ περίπου 50 κιλοβάτ, ενώ ο McNaught υποστηρίζει ότι η καταστροφή ενός στόχου κοστίζει μόλις £10 σε ηλεκτρικό ρεύμα — λιγότερο ακόμη και από λίγες βολές αντιαεροπορικών πυρομαχικών. Αυτό προσφέρει μια πιθανή απάντηση στο οικονομικό πρόβλημα που προκαλεί ο πόλεμος με drones, όπου οι στρατοί χρησιμοποιούν πλέον πυραύλους Patriot αξίας έως και £4 εκατομμυρίων ($5.28 million) για να καταρρίψουν drones Shahed αξίας £80,000 ($105,300).

«Οι στρατοί μας χρειάζονταν κάτι για να αντισταθμίσουν αυτή την ασύμμετρη απειλή. Μπορείς πολύ γρήγορα να ξεμείνεις από πολύ ακριβά βλήματα σε μια παρατεταμένη εμπλοκή με έναν σχετικά ανεπαρκώς εξοπλισμένο αντίπαλο», λέει ο McNaught. «Αν ο αντίπαλος ξέρει ότι έχεις αυτό το όπλο και προσπαθεί να σου στείλει ένα σμήνος 10 Shahed και ξέρει ότι μπορείς να τα καταστρέψεις με £10 τη φορά, ο αποτρεπτικός παράγοντας αρχίζει να λειτουργεί».

Ο McNaught λέει ότι το Βασιλικό Ναυτικό είναι ο πρώτος πελάτης επειδή το σύστημα χρειάζεται τον χώρο και την ισχύ που παρέχουν τα πλοία, κάτι που δεν μπορούν να προσφέρουν αεροσκάφη και άρματα μάχης. Προς το παρόν χωρά σε ένα κοντέινερ περίπου στο μέγεθος γκαράζ για ένα αυτοκίνητο. Ωστόσο, υποστηρίζει ότι πριν από λίγα χρόνια η απαιτούμενη τεχνολογία χρειαζόταν τετραπλάσιο χώρο. «Αυτό το σύστημα θα συνεχίσει να μικραίνει και να γίνεται πιο ισχυρό με τα χρόνια, οπότε είναι πολύ πιθανό να καταλήξει και σε αεροσκάφος», λέει ο McNaught. «Αυτό είναι ένα τεράστιο τεχνολογικό άλμα».

Το DragonFire δεν είναι σε καμία περίπτωση το μόνο όπλο λέιζερ που αναπτύσσεται. Και παρότι πριν από μία ή δύο δεκαετίες τέτοια ερευνητικά προγράμματα δυσκολεύονταν να ξεπεράσουν το στάδιο των άτοπων επιδείξεων, σήμερα τα όπλα αυτά δείχνουν έτοιμα για το πεδίο της μάχης — σε ορισμένα σενάρια.

Πέρυσι, το Ισραήλ χρησιμοποίησε λέιζερ για να καταρρίψει drones της Χεζμπολάχ, ενώ ο αμερικανικός στρατός διαθέτει κινητά αντιαεροπορικά συστήματα λέιζερ που έχουν χρησιμοποιηθεί στο εσωτερικό της χώρας. Και παρότι η τεχνική πρόκληση της τοποθέτησής τους σε αεροσκάφη είναι πολύ μεγαλύτερη, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί τα όπλα λέιζερ βασική εθνική τεχνολογία και έχει παραγγείλει ένα πρωτότυπο για το επόμενο μαχητικό της αεροσκάφος.

Η βασική εξέλιξη, λέει ο Michalis Zervas στο University of Southampton, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ήταν η ανάπτυξη τρόπων συνδυασμού πολλών λέιζερ σε μία ενιαία, συνεκτική και εστιασμένη δέσμη.

«Δεν υπάρχει σύστημα λέιζερ που να είναι 100% αποδοτικό. Πάντα υπάρχουν απώλειες, πάντα υπάρχει διασκορπισμένο φως, και όταν πας στα 100 κιλοβάτ ή στα 500 κιλοβάτ — [την ισχύ] που χρειάζεται η άμυνα — αυτές οι απώλειες γίνονται πολύ μεγάλο ζήτημα», λέει ο Zervas. «Άρα πρέπει να συνδυάσεις πολλά λέιζερ χαμηλότερης ισχύος, όπου οι αποδόσεις είναι υψηλές, οι απώλειες μικρές και η υποβάθμιση της δέσμης ελάχιστη».

Ο McNaught λέει ότι η μεγάλη αύξηση της ισχύος ενός λέιζερ είναι μόνο ένα μέρος της πρόκλησης. Το επόμενο, και καθόλου ευκολότερο, βήμα είναι να μπορεί να εστιάζει σε σημείο στο μέγεθος κέρματος πάνω σε κινούμενο στόχο που βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά, ακολουθώντας με ακρίβεια την κίνησή του.

Ο McNaught αναφέρει ότι το DragonFire χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη και «σημαντική ποσότητα εξελιγμένων αλγορίθμων» για να το πετύχει. Το λογισμικό επιλέγει αυτόματα το ευάλωτο σημείο ενός στόχου. Σε ένα τετρακόπτερο drone, αυτό μπορεί να είναι η μπαταρία, ένας έλικας ή, αν είναι οπλισμένο με αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό, όπως συμβαίνει συχνά στην Ουκρανία, η ίδια η βόμβα.

Αυτό που δεν μπορούν να κάνουν σήμερα τα λέιζερ είναι να εξουδετερώσουν τεθωρακισμένα μέσα ή στόχους με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Όμως η άνοδος του πολέμου με drones — όπου χρησιμοποιούνται φθηνές, μικρές και σχετικά αργές συσκευές — έχει κάνει πολύ πιο χρήσιμα τα είδη όπλων λέιζερ που μπορούν να κατασκευαστούν σήμερα.

Προς το παρόν, το DragonFire στοχεύει επίσημα ό,τι το ΝΑΤΟ αποκαλεί drones κατηγορίας 1 και 2, τα οποία φτάνουν έως τα 600 κιλά. Ο McNaught αφήνει όμως ανοιχτό το ενδεχόμενο να στοχοποιηθούν μεγαλύτερες συσκευές στο μέλλον, καθώς το όπλο έχει σχεδιαστεί με αρθρωτή δομή, ώστε να μπορούν να αντικαθίστανται εύκολα εξαρτήματα με ισχυρότερα, βελτιώνοντας σταδιακά την ακρίβεια, την ισχύ ή το μέγεθός του.

Οι επιστήμονες αναζητούν ήδη το επόμενο βήμα. «Τώρα που έχουμε αυτές τις περιοριστικές συνθήκες [των σημερινών σχεδίων λέιζερ], σκεφτόμαστε τρόπους να τις παρακάμψουμε», λέει ο Zervas. «Δεν είναι προφανές σε μένα πώς το κάνεις αυτό τώρα, αλλά το πρώτο βήμα είναι να κατανοήσεις τους περιορισμούς. Η τεχνολογία ωριμάζει σίγουρα πάρα πολύ γρήγορα».

Ο Zervas λέει ότι τα συστήματα για τα οποία ακούγεται σήμερα η κοινή γνώμη, όπως το DragonFire, είναι στην πραγματικότητα τεχνολογία προηγούμενης γενιάς. Ό,τι είναι πραγματικά αιχμής είναι πιθανό να παραμένει απόρρητο, να βρίσκεται ακόμη εκτός δημόσιας θέασης και να περνά τη χρονοβόρα διαδικασία δοκιμών και έγκρισης που απαιτείται για τα στρατιωτικά συστήματα πριν θεωρηθούν αξιόπιστα στη μάχη. «Υπάρχει πάντα ένα κενό ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια ή στα τμήματα έρευνας και ανάπτυξης των εταιρειών και σε ό,τι αναπτύσσεται. Θα έλεγα ότι αυτό το κενό είναι πέντε έως δέκα χρόνια», λέει ο Zervas.

Πηγή: newscientist.com.

Το κείμενο δημιουργήθηκε από GPT 5.0. Δείτε τα AI Editorial Guidelines.

Περισσότερα από Science

Όλα →