Νέα μελέτη δείχνει ότι η φαντασία ενεργοποιεί μέρος των ίδιων νευρώνων που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλος όταν βλέπει ένα αντικείμενο. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο Science και προέρχονται από καταγραφές σε ανθρώπινο εγκέφαλο.
Νέα έρευνα στο περιοδικό Science δείχνει ότι η νοητική απεικόνιση δεν είναι απλώς δραστηριότητα σε «ίδιες περιοχές» του εγκεφάλου, αλλά ενεργοποιεί και μέρος των ίδιων νευρώνων που συμμετέχουν στην όραση. Η μελέτη φωτίζει πώς ο εγκέφαλος δημιουργεί εικόνες στο μυαλό, από την ανάμνηση ενός αντικειμένου μέχρι τον σχεδιασμό και την πλοήγηση.
Η ομάδα του Ueli Rutishauser στο Cedars-Sinai εξέτασε 16 ενήλικες με επιληψία που είχαν προσωρινά εμφυτευμένα ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο για τον εντοπισμό των κρίσεων. Οι συμμετέχοντες είδαν εκατοντάδες εικόνες από πέντε κατηγορίες, όπως πρόσωπα, κείμενο, φυτά, ζώα και καθημερινά αντικείμενα, ενώ οι ερευνητές κατέγραψαν τη δραστηριότητα περισσότερων από 700 νευρώνων στον κοιλιακό κροταφικό φλοιό, περιοχή που συνδέεται με την αναπαράσταση οπτικών αντικειμένων.
Από αυτούς, περίπου 450 νευρώνες ανταποκρίνονταν επιλεκτικά σε συγκεκριμένες κατηγορίες. Με ανάλυση μηχανικής μάθησης, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το 80% όσων είχαν τέτοια κατηγορική απόκριση ήταν επίσης ευαίσθητοι σε συγκεκριμένα οπτικά χαρακτηριστικά μέσα στις εικόνες. Στη συνέχεια, σε έξι συμμετέχοντες ζήτησαν να φανταστούν αντικείμενα που είχαν ήδη δει και περίπου το 40% των νευρώνων που ενεργοποιήθηκαν κατά την αντίληψη αντέδρασε με παρόμοιο τρόπο και κατά τη νοητική απεικόνιση.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, οι ερευνητές ανασυνέθεσαν τις εικόνες που οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να ανακαλέσουν. Η Varun Wadia, μέλος της ομάδας, είπε ότι τα ευρήματα στηρίζουν την ιδέα ενός «γενετικού μοντέλου» του εγκεφάλου, όπου η επανενεργοποίηση του νευρικού κώδικα της όρασης επιτρέπει τη δημιουργία νοητικών εικόνων. Η Nadine Dijkstra του University College London χαρακτήρισε τη μελέτη εκείνη που περίμενε ο κλάδος.
Οι ερευνητές σημειώνουν ότι διαταραχές στη νοητική απεικόνιση μπορεί να σχετίζονται με καταστάσεις όπως η σχιζοφρένεια και το PTSD. Ο Rutishauser πρόσθεσε ότι δεν είναι ακόμη σαφές αν ο ίδιος μηχανισμός ισχύει και για πιο σύνθετες μορφές φαντασίας, όπως η σύλληψη ενός νέου οπτικού έργου.
