Το αμερικανικό τσιτάχ (Miracinonyx trumani) κυριαρχούσε στις χορτολιβαδικές εκτάσεις της Βόρειας Αμερικής στο Πλειστόκαινο για σχεδόν 2,5 εκατομμύρια χρόνια. Νέα στοιχεία, όμως, δείχνουν ότι δεν έμοιαζε τόσο με το σημερινό αφρικανικό ομώνυμο όσο πιστευόταν. Σύγκριση του DNA του M. trumani με εκείνο εννέα άλλων ειδών αιλουροειδών, από οικιακές γάτες έως λιοντάρια, υποδεικνύει ότι ο κοντινότερος συγγενής του είναι ένα εντελώς διαφορετικό μεγάλο αιλουροειδές. Παράλληλα, προκύπτει ότι το M. trumani κινούνταν πολύ βορειότερα απ’ όσο υπολόγιζαν οι ερευνητές.
«Είναι πραγματικά έκπληξη και ενθουσιαστικό να εντοπίζουμε έναν ακόμη θηρευτή παρόντα στη Βερινγκία», δήλωσε η Molly Cassatt-Johnstone, εξελικτική βιολόγος στο University of California, Santa Cruz (UCSC).
Η Βερινγκία ήταν η αρχαία λωρίδα ξηράς που συνέδεε τη βορειοανατολική Ασία με τη βορειοδυτική Βόρεια Αμερική. Σήμερα βρίσκεται κάτω από τα νερά του Ειρηνικού, αλλά κατά το Πλειστόκαινο η εμφάνισή της επέτρεψε σε μεγαπανίδα, όπως τα μαμούθ, να μετακινηθεί μεταξύ των ηπείρων.
Η Cassatt-Johnstone και οι συνεργάτες της παρουσιάζουν τα ευρήματά τους σε μελέτη που δημοσιεύτηκε σήμερα στο περιοδικό Current Biology. Η ανάλυση βασίστηκε σε τέσσερα από τα πληρέστερα έως σήμερα σύνολα DNA του M. trumani. Ένα δείγμα είχε βρεθεί στο Ουαϊόμινγκ, ενώ τα άλλα τρία προέρχονται από την επικράτεια του Γιούκον στον Καναδά. Αν και τα τελευταία θεωρούνταν ότι ανήκαν σε διαφορετικό είδος μεγάλου αιλουροειδούς, η ομάδα του UCSC απέδειξε ότι επρόκειτο επίσης για αμερικανικά τσιτάχ. Αυτό σημαίνει ότι το M. trumani ζούσε έως και 20 μοίρες γεωγραφικού πλάτους βορειότερα απ’ όσο πίστευαν οι ειδικοί.
Τα απολιθώματα του M. trumani, με τα μακριά μπροστινά άκρα, τις μεγάλες ρινικές κοιλότητες και το λεπτό σώμα, είχαν οδηγήσει στην υπόθεση ότι έμοιαζε με το σημερινό τσιτάχ. Η εύρεση λειψάνων κοντά σε pronghorn, τη λεγόμενη αμερικανική «αντιλόπη», ενίσχυε την εικόνα ενός θηρευτή που καταδιώκει ταχύτατα θηράματα. Ωστόσο, η παρουσία αμερικανικών τσιτάχ τόσο βόρεια, στον Καναδά, περιπλέκει το σενάριο — τα pronghorn δεν ζούσαν στο Γιούκον.
Τι έτρωγαν λοιπόν αυτά τα M. trumani; Η ανάλυση των επιπέδων άνθρακα και αζώτου στα απολιθώματα του Γιούκον δείχνει ότι τρέφονταν σχεδόν αποκλειστικά με ψάρια, ενώ οι θηρευτές του Ουαϊόμινγκ κατανάλωναν κυρίως φυτοφάγα. Η ομάδα εντόπισε επίσης δύο γονίδια που σχετίζονται με τον κιρκάδιο ρυθμό και ήταν μη λειτουργικά. Αυτό φαίνεται πως τους επέτρεπε να αντέχουν τις παρατεταμένες περιόδους φωτός και σκότους στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη, και ίσως τους καθιστούσε νυκτόβιους.
Ως προς τη συγγένεια, προκύπτει ότι το M. trumani έμοιαζε πολύ περισσότερο με τα σημερινά πούμα: τα δύο είδη μοιράζονται κοινό πρόγονο πριν από περίπου 2,6 εκατομμύρια χρόνια. Αντίθετα, ο κοντινότερος κοινός πρόγονος με τα τσιτάχ ανάγεται στα 4,7 εκατομμύρια χρόνια. Συνολικά, τα νέα δεδομένα σκιαγραφούν ένα μεγάλο αιλουροειδές με αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα στο περιβάλλον, στα τοπικά κλίματα και στη διαθέσιμη λεία.
«Είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε ένα προϊστορικό είδος που δεν έχουμε δει ποτέ, χωρίς να το συγκρίνουμε με κάτι γνωστό», είπε η Cassatt-Johnstone. «Όμως αυτή η προσέγγιση μπορεί να περιορίσει την κατανόησή μας για την πολυπλοκότητα, τις μοναδικές εξελικτικές ιστορίες και τις συμπεριφορές των αρχαίων ζώων.»
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
