Το rover Perseverance της NASA εντόπισε για πρώτη φορά κόρινδο — το ορυκτό από το οποίο προέρχονται τα ρουμπίνια και τα ζαφείρια — μέσα σε βότσαλα στην επιφάνεια του Άρη. Η ανακάλυψη ήρθε ως έκπληξη, καθώς ο κόρινδος σχηματίζεται στη Γη μέσω τεκτονικών διεργασιών που δεν υπάρχουν στον κόκκινο πλανήτη.
Ο Άρης κρύβει πολύτιμα μυστικά κάτω από την κόκκινη σκόνη του. Το rover Perseverance της NASA ανακάλυψε κόκκους κορίνδου — του ορυκτού που, ανάλογα με τα μεταλλικά ίχνη που περιέχει, γίνεται ρουμπίνι ή ζαφείρι — μέσα σε βότσαλα κατά μήκος του χείλους του κρατήρα Jezero. Είναι η πρώτη φορά που αυτοί οι πολύτιμοι λίθοι εντοπίζονται στον Άρη, και η παρουσία τους θέτει ερωτήματα για τις γεωλογικές διεργασίες που διαμόρφωσαν τον πλανήτη.
Η ανακάλυψη έγινε από την Ann Ollila και τους συναδέλφους της στο Εθνικό Εργαστήριο Los Alamos, χρησιμοποιώντας το όργανο SuperCam του Perseverance. Το SuperCam διαθέτει δύο διαφορετικά laser — το ένα καίει την επιφάνεια του βράχου, το άλλο προκαλεί φωταύγεια — και δύο κάμερες που αναλύουν το φως που εκπέμπεται. Τα αποτελέσματα από τρία διαφορετικά βότσαλα, που ονομάστηκαν Hampden River, Coffee Cove και Smiths Harbour, ήταν σχεδόν πανομοιότυπα με μετρήσεις από ρουμπίνια σε εργαστηριακές συνθήκες. Η Ollila παρουσίασε τα ευρήματα στο Lunar and Planetary Science Conference στο Τέξας στις 16 Μαρτίου.
Το παράδοξο είναι ότι ο κόρινδος δεν θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται εκεί. Στη Γη, ο σχηματισμός του απαιτεί τεκτονική δραστηριότητα — ένα περιβάλλον φτωχό σε πυρίτιο και πλούσιο σε αλουμίνιο, που δημιουργείται από τις κινήσεις των λιθοσφαιρικών πλακών. Ο Άρης δεν έχει τέτοια τεκτονική. Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι οι κόκκοι κορίνδου σχηματίστηκαν από μετεωριτικές κρούσεις: η ενέργεια της πρόσκρουσης θέρμανε και συμπίεσε τη σκόνη του εδάφους σε συνθήκες που επέτρεψαν τη δημιουργία του ορυκτού. Ο Allan Treiman, ερευνητής στο Lunar and Planetary Institute που δεν συμμετείχε στη μελέτη, δήλωσε ότι η ανακάλυψη τον εξέπληξε — παρόλο που, αναλογιζόμενος τα αλουμινιούχα εδάφη του πλανήτη και τη συχνότητα των κρούσεων, ίσως δεν θα έπρεπε.
Οι κόκκοι είναι εξαιρετικά μικροί — λιγότερο από 0,2 χιλιοστά — οπότε δεν είναι δυνατό να διακριθεί από τις εικόνες αν πρόκειται για ρουμπίνια ή ζαφείρια, ούτε πώς θα φαίνονταν στο ανθρώπινο μάτι. Η Ollila παραδέχτηκε ότι θα ήθελε να μπορούσε να πάρει ένα στα χέρια της και να δει αν είναι κόκκινο. Αυτό που ξέρει είναι ότι, όταν το laser του SuperCam τα χτυπά, λάμπουν έντονα.
Η ανακάλυψη δεν αλλάζει μόνο την εικόνα μας για τη γεωλογία του Άρη — υπενθυμίζει ότι ακόμα και ένας πλανήτης που μοιάζει άγονος και νεκρός μπορεί να κρύβει ομορφιά σε μοριακό επίπεδο. Το ερώτημα τώρα είναι πού αλλού στον Άρη μπορεί να κρύβονται τέτοιοι λίθοι, και τι μπορούν να μας πουν για την ιστορία του πλανήτη.
