Οι «killer apps» της τεχνητής νοημοσύνης αναζητούνται ακόμη

Ο Τιμ Ο’Ράιλι διερωτάται αν η τεχνητή νοημοσύνη έχει ήδη βρει τη δική της «killer app» ή αν η καθοριστική εφαρμογή δεν έχει εμφανιστεί ακόμη. Στο κείμενό του στις 11 Νοεμβρίου 2026, συγκρίνει τη σημερινή φάση της AI με τις πρώτες περιόδους του προσωπικού υπολογιστή και του web.

Ο Ο’Ράιλι θυμίζει ότι πολλοί από τους σημερινούς επιχειρηματίες της AI είναι νεότεροι και δεν έχουν ζήσει προηγούμενες τεχνολογικές μεταβάσεις. Περιγράφει πώς η δυνατότητα να γράφεις εφαρμογές σε γλώσσες όπως η BASIC φάνηκε τότε επαναστατική, αλλά η πραγματική τομή ήρθε από το τι μπορούσαν να χτίσουν οι δημιουργοί πάνω σε αυτήν. Φέρνει ως παράδειγμα το VisiCalc του 1979, που έδωσε ώθηση στην αγορά των προσωπικών υπολογιστών.

Με ανάλογο τρόπο, λέει, και ο Παγκόσμιος Ιστός προκάλεσε αρχικά θαυμασμό, όμως οι πραγματικές εφαρμογές που άλλαξαν το τοπίο ήταν αυτές που χτίστηκαν πάνω στον browser και τον server. Στο ίδιο πλαίσιο τοποθετεί και την Amazon, γράφοντας ότι δεν ήταν η νέα δυνατότητα καθαυτή η «killer app», αλλά ό,τι κατάφεραν να κάνουν οι προγραμματιστές με αυτήν.

Κατά τον Ο’Ράιλι, μια killer app ξεκινά ως κάτι που αποκαλύπτει μια νέα δυνατότητα και στη συνέχεια γίνεται τόσο οικείο ώστε περνά σχεδόν ως αυτονόητο. Με αυτό το σκεπτικό, σημειώνει ότι η σημερινή συζήτηση για τα μοντέλα AI θυμίζει τον ανταγωνισμό Microsoft – Netscape τη δεκαετία του 1990, όταν όλοι εστίαζαν στο ποιος θα κυριαρχήσει στο επίπεδο της πλατφόρμας.

Ο ίδιος χαρακτηρίζει τα ChatGPT, Claude και Gemini ως τους browsers της εποχής της AI, αλλά επιμένει ότι αυτό δεν σημαίνει πως είναι οι πραγματικές killer apps. Αντίστοιχα, βλέπει εργαλεία όπως το Claude Code, το Codex, το Cursor και άλλους coding agents ως την αντίστοιχη «υποδομή» της εποχής: σημαντική, αλλά όχι από μόνη της το τελικό αποτέλεσμα.

Σε άλλο σημείο θέτει το ερώτημα αν η πραγματική εφαρμογή-ορόσημο έχει εμφανιστεί ήδη. Αναφέρει ότι το ChatGPT έφερε πολύ γρήγορα ενθουσιασμό και υιοθέτηση, όμως ίσως η καθοριστική εφαρμογή να είναι το Claude Code ή κάποιος προσωπικός agent όπως το Hermes, το Dots ή το Muse. Παράλληλα, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να λείπουν ακόμη τα κρίσιμα στοιχεία που θα επιτρέψουν στους developers να ολοκληρώσουν το παζλ.

Εξηγεί ότι, για να λειτουργήσουν οι AI agents στον πραγματικό κόσμο, χρειάζονται μηχανισμοί που σήμερα δεν υπάρχουν ακόμη επαρκώς: τρόποι πληρωμής, απόδειξης για λογαριασμό ποιον ενεργούν, λογοδοσίας και κατανομής της αξίας από κάθε συναλλαγή. Σε αυτό το σημείο παραπέμπει και στο κείμενο «The Missing Mechanisms of the Agentic Economy», το οποίο υπογράφει μαζί με τον Ilan Strauss.

Στο τέλος, ο Ο’Ράιλι συνδέει το συμπέρασμά του με το πώς γίνεται σήμερα η συζήτηση γύρω από την AI: όταν κυριαρχεί η κουβέντα για τα προγραμματιστικά pipelines και για το πόσο πιο παραγωγικοί γίνονται οι προγραμματιστές, αλλά όχι για το τι χτίζεται με αυτή την παραγωγικότητα, τότε, όπως λέει, είναι πολύ πιθανό οι killer apps να μην έχουν φτάσει ακόμη.

Πηγή: oreilly.com.