Οι 12 πιο παράξενες επιστημονικές ιστορίες που μας απασχολούν ακόμη

Υπάρχουν ιστορίες που μένουν για πάντα στη μνήμη, τα μεγάλα επιστημονικά γεγονότα που αλλάζουν την πορεία της ιστορίας. Οι παρακάτω δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, αλλά εξακολουθούν να μας απασχολούν.

Ο χειρουργός Στιούαρτ Μελόι πραγματοποιούσε επέμβαση ανακούφισης από τον πόνο στη σπονδυλική στήλη μιας γυναίκας, όταν εκείνη άρχισε να φωνάζει με έμφαση: «Θα πρέπει να μάθεις στον άντρα μου να το κάνει αυτό». Η φράση αυτή τον οδήγησε στην ιδέα να κατασκευάσει ένα εμφύτευμα για γυναίκες που δεν μπορούν να φτάσουν σε οργασμό με τον συνηθισμένο τρόπο. Το New Scientist έκανε γνωστή την είδηση το 2001, προκαλώντας μεγάλη διεθνή δημοσιότητα. Όμως 13 χρόνια αργότερα ο Μελόι εξακολουθούσε να προσπαθεί να συγκεντρώσει χρήματα για μια πλήρη κλινική δοκιμή και το «orgasmatron» δεν έφτασε ποτέ στην ολοκλήρωση.

Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που βρίσκουν δημιουργικούς τρόπους για την απόλαυση. Σε μελέτη για μακάκους με μακριά ουρά στη Μπαλί της Ινδονησίας, η Καμίλα Τσένι από το Πανεπιστήμιο του Λέθμπριτζ στον Καναδά και οι συνεργάτες της κατέγραψαν εκατοντάδες περιπτώσεις όπου αρσενικοί και θηλυκοί πίθηκοι χρησιμοποιούσαν πέτρινα εργαλεία ως σεξουαλικά βοηθήματα, τρίβοντάς τα ή χτυπώντας τα στα γεννητικά τους όργανα. Σύμφωνα με τον Σίριλ Γκρούτερ από το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας, οι πίθηκοι της Μπαλί δέχονται άφθονες τροφές από ανθρώπους και αυτό τους αφήνει περισσότερο χρόνο για σεξουαλικούς πειραματισμούς. Υπάρχουν όμως και αλλού ασυνήθιστες συμπεριφορές: άλλη μελέτη ανέφερε άγριο μακάκο στην Ιαπωνία που έτριβε τα γεννητικά του όργανα στην πλάτη ενός ελαφιού σίκα.

Το 2015, ο χειρουργός Σέρτζιο Καναβέρο ανακοίνωσε σχέδια για το πρώτο μεταμόσχευση ανθρώπινου κεφαλιού, με στόχο την παράταση της ζωής ανθρώπων με εκφυλισμό των μυών και των νεύρων ή εκτεταμένο καρκίνο. Υποστήριξε ότι η μέθοδός του μπορούσε να ξεπεράσει τεχνικά εμπόδια, μεταξύ των οποίων η σύντηξη του νωτιαίου μυελού και η αποφυγή απόρριψης του κεφαλιού από το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος. Στα δύο επόμενα χρόνια δημοσίευσε πειράματα σε ζώα που, όπως είπε, στήριζαν τη μέθοδό του, αλλά άλλοι χειρουργοί παρέμειναν ιδιαίτερα επιφυλακτικοί. Η μεταμόσχευση ανθρώπινου κεφαλιού δεν έγινε ποτέ, ενώ ο Καναβέρο φέρεται να στράφηκε σε μια ακόμη πιο τολμηρή φιλοδοξία: τη μεταμόσχευση εγκεφάλου σε μη αισθανόμενο κλώνο.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν ένας αρουραίος μπορεί να οδηγήσει αυτοκίνητο; Η Κέλι Λάμπερτ από το Πανεπιστήμιο του Ρίτσμοντ στη Βιρτζίνια το αναρωτήθηκε. Εκείνη και οι συνεργάτες της κατασκεύασαν ένα μικρό αυτοκίνητο με τρεις χάλκινες ράβδους, που το κατεύθυναν αριστερά, μπροστά ή δεξιά. Τελικά, 18 αρουραίοι έμαθαν να οδηγούν προς ανταμοιβές τροφής. Μάλιστα, το βρήκαν και χαλαρωτικό, όπως έδειξαν μετρήσεις των ορμονών του στρες τους. Η Λάμπερτ πρότεινε ότι αυτές οι δοκιμασίες οδήγησης θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά τεστ λαβυρίνθου όταν χρησιμοποιούνται μοντέλα αρουραίων για τη μελέτη νευροψυχιατρικών παθήσεων.

Οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο με τους αρουραίους απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Σε ψυχολογικό πείραμα, ο Νόαμ Σόμπελ και οι συνεργάτες του στο Ινστιτούτο Επιστημών Βάιτσμαν στο Ρεχοβότ του Ισραήλ κατέγραψαν κρυφά 153 εθελοντές. Αφού έσφιγγαν το χέρι τους με άτομο του ίδιου φύλου, μύριζαν το χέρι τους πάνω από δύο φορές περισσότερο απ’ ό,τι πριν από τη χειραψία. Παράξενα, μετά από χειραψία με άτομο του αντίθετου φύλου, ήταν πιο πιθανό να μυρίσουν το άλλο, μη σφιγμένο χέρι τους. Η ομάδα υπέθεσε ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν χημικά σήματα συνεχώς, χωρίς να το συνειδητοποιούν.

Η επικοινωνία μέσω της οσμής είναι βέβαια διαδεδομένη στα θηλαστικά, αλλά μια συμπεριφορά των δελφινιών που δεν είχε ξαναπαρατηρηθεί εξέπληξε τους βιολόγους το 2025. Μελετώντας ποταμόδελφινους του Αμαζονίου, ή botos, στη Βραζιλία, η Κλαριάνα Αρούζο-Γουάνγκ από το CetAsia Research Group στο Οντάριο του Καναδά είδε ένα αρσενικό να «γυρίζει την κοιλιά του προς τα πάνω έξω από το νερό, να εκθέτει το πέος του και στη συνέχεια να ουρεί στον αέρα», όπως είπε στο New Scientist. Είδαν τα δελφίνια να το κάνουν αυτό συνολικά 36 φορές και τις περισσότερες φορές κοντά βρισκόταν άλλο αρσενικό, το οποίο ακολουθούσε το ρεύμα των ούρων. Ο σκοπός αυτής της συμπεριφοράς δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί, όμως οι ορμόνες στα ούρα μπορεί να σηματοδοτούν τη θέση του αρσενικού στην κοινωνική ιεραρχία ή τη σωματική του κατάσταση, σύμφωνα με την Αρούζο-Γουάνγκ.

Όσο για την ανθρώπινη επικοινωνία, πολλοί δυσκολεύονται να αφήσουν το κινητό από τα χέρια τους — το τελευταίο που θα ήθελαν είναι να έρθει μόνο του προς το μέρος τους πάνω στο τραπέζι. Κι όμως, ο Μαρκ Τεσιέ από το Πανεπιστήμιο Paris-Saclay στη Γαλλία και οι συνεργάτες του έδωσαν στα τηλέφωνα αυτή τη δυνατότητα το 2018, με ένα ρομποτικό εξάρτημα που ονομάστηκε MobiLimb. Συνδέεται στη θύρα USB της συσκευής και, για κάποιο λόγο, μοιάζει ανησυχητικά με ανθρώπινο δάχτυλο, δίνοντάς του μια ανατριχιαστική όψη που θυμίζει το Thing από την Οικογένεια Άνταμς. Το MobiLimb μπορεί να χαϊδέψει τον καρπό σας, να χαιρετίσει, να κουνήσει την ουρά σαν σκύλος ή, ακόμη πιο ανησυχητικά, να σέρνει το τηλέφωνο πάνω στο τραπέζι. Ευτυχώς, η ιδέα δεν προχώρησε.

Αν το τηλέφωνο με δάχτυλο σας φαίνεται τρομακτικό, περιμένετε να ακούσετε για τον τριχωτό βάτραχο Trichobatrachus robustus. Το 2008, ερευνητές ανέφεραν ότι αυτοί οι βάτραχοι μπορούν να σπάνε μόνοι τους τα οστά τους, ώστε να δημιουργούν νύχια που ξεσπούν μέσα από το δέρμα τους. Ο Ντέιβιντ Μπλάκμπερν από το Μουσείο Συγκριτικής Ζωολογίας του Χάρβαρντ θεώρησε ότι αυτά τα όπλα χρησίμευαν για άμυνα, όμως δύο χρόνια αργότερα άλλη ομάδα υποστήριξε ότι χρησιμοποιούνταν σε μάχες μεταξύ αρσενικών και ότι οι ασυνήθιστες τρίχες του βατράχου ήταν είδος πανοπλίας για να προστατεύονται τα ευάλωτα μέρη του από τα κοφτερά νύχια.

Το 1957, όταν το New Scientist ήταν μόλις ενός έτους, δημοσιεύσαμε μια νέα μέθοδο για τη συρρίκνωση ενός ενήλικου ανθρώπινου σώματος στο μέγεθος μωρού. Σε έκθεση εφευρετών στο Γουίνιπεγκ του Καναδά, ο ανώνυμος εφευρέτης αυτής της διαδικασίας υποστήριξε ότι θα έκανε την απόρριψη νεκρών σωμάτων απλούστερη, αφού θα μπορούσαν να γλιστρούν σε υπόγειους σωλήνες και να καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο. Η μέθοδος προέβλεπε εφαρμογή υψηλής πίεσης στο σώμα και απομάκρυνση των υγρών, ώστε η σάρκα να συμπιεστεί μέσα σε ένα καλούπι. «Όλα αυτά είναι, βέβαια, εξαιρετικά ευφυή, αλλά δεν είναι βέβαιο γιατί ο εφευρέτης θεωρεί ότι η νέα αυτή μορφή ταφής είναι σε κάτι καλύτερη από την τωρινή και πολύ δημοφιλή μέθοδο της αποτέφρωσης», σχολίαζε ο συντάκτης.

Ο πρωκτός, που επιτρέπει στα τροφικά υπολείμματα να περνούν μέσα από το σώμα, υπήρξε εξελικτικό άλμα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τα πρώτα ζώα, όπως οι σημερινές μέδουσες, είχαν μόνο ένα άνοιγμα στο πεπτικό σύστημα, από όπου έμπαινε η τροφή και έβγαιναν τα απόβλητα. Το 2019, επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το ακανθώδες κτενοφόρο Mnemiopsis leidyi σχηματίζει ένα πρωκτικό άνοιγμα όταν χρειάζεται να αφοδεύσει, αλλά αυτό εξαφανίζεται αμέσως μετά. Οι ερευνητές πρότειναν ότι αυτό ίσως δείχνει τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε αρχικά ο πρωκτός.

Τα αέρια του εντέρου έχουν απασχολήσει για χρόνια πολλούς αναγνώστες και δημοσιογράφους. Το 2001, το περιοδικό παρουσίασε το έργο του Μάικλ Λέβιτ από το Veterans Administration Medical Center της Μινεάπολης, ενός από τους κορυφαίους ειδικούς στο θέμα. Εκείνος είχε αναπτύξει το «Toot Trapper», μια συσκευή που μειώνει τις οσμές παγιδεύοντας ορισμένα αέρια με ενεργό άνθρακα. Αναφέρθηκε επίσης μια συσκευή παρακολούθησης εκπομπών αερίων από σκύλους, που χρησιμοποιήθηκε για να δοκιμαστούν σνακ τα οποία υποτίθεται ότι μείωναν τη μετεωρισμό. Το 2016, ερευνητές στην Αυστραλία κατέληξαν σε ποια τρόφιμα προκαλούν τα πιο δύσοσμα αέρια, αναμειγνύοντας κόπρανα με διαφορετικές τροφές. Συνέστησαν λιγότερη πρωτεΐνη και περισσότερους υδατάνθρακες βραδείας αποδέσμευσης για να μειωθεί η παραγωγή υδρόθειου. Το 2022, ο Ναγκαράτζαν Κάνναν από την Mayo Clinic στο Ρότσεστερ της Μινεσότα και οι συνεργάτες του κατέληξαν ότι ορισμένα κόπρανα επιπλέουν εξαιτίας αερίων από τα μικρόβια του εντέρου, επιβεβαιώνοντας μια υπόθεση που είχε διατυπώσει ο Λέβιτ 50 χρόνια νωρίτερα.

Ακόμη πιο παράξενα πράγματα συμβαίνουν μέσα σε ορισμένα ανθρώπινα έντερα, όπως έγινε γνωστό το 2019. Ένας 46χρονος άνδρας άρχισε να εμφανίζει ανεξήγητη θολούρα, ζάλη και απώλεια μνήμης και αναγκάστηκε να αφήσει τη δουλειά του. Αργότερα, οι γιατροί βρήκαν υψηλά επίπεδα αλκοόλ στο αίμα του, παρότι δεν είχε πιει. Τελικά διαπίστωσαν ότι το έντερό του περιείχε μεγάλες ποσότητες Saccharomyces cerevisiae, δηλαδή μαγιάς ζυθοποιίας, η οποία τον μέθυσε κάθε φορά που έτρωγε πολλούς υδατάνθρακες. Αυτή η σπάνια κατάσταση, γνωστή ως σύνδρομο αυτοζύμωσης, είχε πυροδοτηθεί όταν ο άνδρας πήρε αντιβιοτικά για τραυματισμό στον αντίχειρα, τα οποία διατάραξαν το μικροβίωμα του εντέρου του. Φέτος, μελέτη ανέφερε ότι ένας άλλος άνδρας με αυτή την πάθηση ανάρρωσε πλήρως αφού υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση κοπράνων από υγιή δότη. Και τα δύο κείμενα τα έγραψε η Άλις Κλάιν, στην οποία οφείλουμε επίσης τις ιστορίες με τα σεξουαλικά βοηθήματα των πιθήκων, τους αρουραίους που οδηγούν, τα δύσοσμα αέρια και τα κόπρανα που επιπλέουν.

Πηγή: newscientist.com.