Ο Υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ διοργάνωσε συνέντευξη Τύπου στο Πεντάγωνο εν μέσω του πολέμου με το Ιράν, με τους έμπειρους δημοσιογράφους να κάθονται στις πίσω θέσεις και τα «πατριωτικά» ΜΜΕ να κατέχουν τις μπροστινές. Αυτό που αποκαλύφθηκε δεν ήταν μόνο η στρατηγική επικοινωνία μιας κυβέρνησης σε πόλεμο, αλλά η συνειδητή παραγωγή ενός πολιτικού θεάματος.
Ήταν η 13η μέρα του αμερικανικού πολέμου με το Ιράν — και, από σύμπτωση, Παρασκευή 13. Μέσα στο briefing room του Πενταγώνου, ένας δημοσιογράφος που δεν είχε καλύψει ποτέ πόλεμο βρισκόταν σε μία από τις καλές θέσεις, παρακολουθώντας τον Υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ να ανεβαίνει στο βήμα και να αρχίζει αμέσως να επιτίθεται στους βετεράνους δημοσιογράφους που κάθονταν στις πίσω σειρές.
Οι έμπειροι ανταποκριτές από NBC, ABC, Wall Street Journal, New York Times και Fox News — άνθρωποι που είχαν καλύψει συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή για δεκαετίες — βρέθηκαν στα πίσω καθίσματα για πρώτη φορά μετά από μήνες. Τον περασμένο Οκτώβριο, ολόκληρο το σώμα των δημοσιογράφων του Πενταγώνου είχε παραιτηθεί συλλογικά σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αφού ο Χέγκσεθ τους είπε ότι δεν μπορούσαν να αναφέρουν καμία πληροφορία — διαβαθμισμένη ή μη — χωρίς τη δική του έγκριση. Αυτή η συνέντευξη Τύπου ήταν η πρώτη ευκαιρία επιστροφής τους.
Στις μπροστινές σειρές, ακριβώς στο οπτικό πεδίο του Χέγκσεθ, κάθονταν οι αντικαταστάτες τους: δημοσιογράφοι από το One America News, το ZeroHedge, το Gateway Pundit, το Real America’s Voice, το Daily Wire και το Lindell TV. Πολλοί από αυτούς έδειχναν εντυπωσιακά νέοι. Οι ερωτήσεις τους ήταν ανάλογες — μαλακές, σχεδιασμένες να δίνουν στον Χέγκσεθ χώρο να επιτεθεί στα mainstream ΜΜΕ ή να παρουσιάσει τον πόλεμο ως αδιαμφισβήτητη επιτυχία.
Ο ίδιος ο Χέγκσεθ δεν έχασε χρόνο. Πρότεινε στα κανάλια να αλλάξουν τους τίτλους τους από «Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εντείνεται» σε «Το Ιράν σε απόγνωση» — αγνοώντας ότι δύο αμερικανικά αεροσκάφη είχαν συγκρουστεί το προηγούμενο βράδυ, ότι το Ιράν είχε εκτοξεύσει πυραύλους στο Μπαχρέιν και ότι η τιμή του πετρελαίου είχε εκτιναχθεί κατά 40% σε δύο εβδομάδες, φτάνοντας τα 100 δολάρια το βαρέλι.
Η πιο αποκαλυπτική στιγμή ήρθε από τον Μάικλ Γκόρντον του Wall Street Journal, ο οποίος ρώτησε για τα 440 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου που κατέχει το Ιράν και αν η αποστολή μπορεί να θεωρηθεί επιτυχής χωρίς φυσικό έλεγχο αυτού του υλικού. Η απάντηση του Χέγκσεθ ήταν αόριστη και αποφευκτική — αλλά τουλάχιστον δεν επιτέθηκε στον ερωτώντα, κάτι που έκανε με τους περισσότερους άλλους.
Αυτό που έγινε φανερό δεν ήταν μόνο η επικοινωνιακή στρατηγική μιας κυβέρνησης σε πόλεμο. Ήταν η συνειδητή παραγωγή ενός θεάματος: η επιλογή ποιος κάθεται πού, ποιος παίρνει τον λόγο πρώτος, ποιος δεν μπορεί να φέρει καφέ από έξω. Μικρές, υπολογισμένες κινήσεις που δημιουργούν ένταση, θυμό και — το πιο σημαντικό — δράμα. Η πραγματικότητα του πολέμου, με τα ναρκοπέδια στα Στενά του Ορμούζ και τις απειλές κατά αμερικανικών πόλεων, έμενε στο παρασκήνιο.
Στο τέλος, όλοι έφυγαν πιο απογοητευμένοι από ό,τι ήρθαν — οι «πατριώτες» δημοσιογράφοι που ένιωθαν ότι ο Χέγκσεθ απέφευγε ερωτήσεις, και οι βετεράνοι ανταποκριτές που ήξεραν ακριβώς τι απέφευγε. Σε έναν πόλεμο που κανείς δεν φαίνεται να έχει σχεδιάσει πλήρως, η μόνη παραγωγή που λειτουργεί άψογα είναι αυτή της συνέντευξης Τύπου.
