Το 1995, ένας νεαρός περιβαλλοντικός ρεπόρτερ κάλυψε την απόδραση ενός θανατηφόρου ιού από καραντίνα στην Αυστραλία — και βρέθηκε ο ίδιος στο επίκεντρο της έρευνας ως ύποπτος για τη διασπορά του. Η ιστορία ξεκίνησε ως ρεπορτάζ και κατέληξε σε κοινοβουλευτική συζήτηση.
Ήταν Κυριακή βράδυ όταν ο James Woodford, ρεπόρτερ περιβάλλοντος σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της Αυστραλίας, έλαβε νέα που του έκοψαν την ανάσα. Ένας ιός που είχε σχεδιαστεί για να εξολοθρεύσει τα εκατομμύρια άγρια κουνέλια της χώρας — ένα από τα μεγαλύτερα οικολογικά προβλήματα της ηπείρου — είχε διαφύγει από την καραντίνα και εμφανίστηκε σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία στην ενδοχώρα. Οι αρχές είχαν εντοπίσει μόλις δύο ανθρώπους που είχαν επισκεφθεί και τις δύο εστίες. Ο Woodford ήταν ο ένας από αυτούς.
Η ιστορία ξεκινά λίγες εβδομάδες νωρίτερα, τον Οκτώβριο του 1995. Το CSIRO, η κεντρική επιστημονική υπηρεσία της Αυστραλίας, δοκίμαζε τον ιό calicivirus σε εγκαταστάσεις καραντίνας στο νησί Wardang, ανοιχτά των ακτών της Νότιας Αυστραλίας. Ο στόχος ήταν φιλόδοξος: να ελεγχθεί αν ο ιός μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως βιολογικό μέσο ελέγχου του πληθυσμού των κουνελιών, που είχαν εισαχθεί από την Ευρώπη και είχαν καταστρέψει τα οικοσυστήματα της ηπείρου. Όταν ο ιός διέφυγε στην ηπειρωτική χώρα, στο Point Pearce, ο Woodford και ο φωτογράφος του Peter Rae ήταν οι πρώτοι δημοσιογράφοι που έφτασαν εκεί. Είδαν με τα μάτια τους το αποτέλεσμα: κουνέλια νεκρά σκορπισμένα στα χωράφια, επιστήμονες να κάνουν νεκροψίες σε υπόστεγο.
Την επόμενη μέρα, οι δύο δημοσιογράφοι οδήγησαν 300 χιλιόμετρα βορειότερα, στο Yunta, για να συναντήσουν έναν κυνηγό κουνελιών που ανησυχούσε για το μέλλον της δουλειάς του. Το ρεπορτάζ βγήκε πρώτο θέμα. Δέκα μέρες αργότερα, ο ιός εμφανίστηκε ακριβώς στο Yunta. Ο επικεφαλής κτηνίατρος της Νότιας Αυστραλίας δήλωσε δημόσια ότι οι δύο δημοσιογράφοι ενδέχεται να είχαν μεταφέρει ακούσια τον ιό. Ο τότε αρχηγός του Εθνικού Κόμματος, Tim Fischer, έφτασε να προτείνει στη Βουλή να σταλούν οι δύο τους να εργαστούν στον φράχτη αποκλεισμού παρασίτων — μια κατασκευή 5.600 χιλιομέτρων που χωρίζει τη νοτιοανατολική Αυστραλία από την υπόλοιπη ήπειρο.
Τελικά, οι επιστήμονες πρότειναν ότι ο πιο πιθανός φορέας ήταν οι μύγες, όχι οι δημοσιογράφοι, και η υπόθεση έκλεισε χωρίς επίσημα συμπεράσματα. Ο Woodford παραδέχεται ότι η σύμπτωση τον απασχολεί μέχρι σήμερα — ο ιός εμφανίστηκε ακριβώς εκεί που πήγαν, σε ένα μέρος τόσο μικρό που μετράει ελάχιστα στον χάρτη. Συγκυρία, συνωμοσία ή απλό ατύχημα; Δεν το έμαθε ποτέ.
Αυτό που έμαθε, όμως, είναι ότι η ιστορία είχε και μια άλλη πλευρά. Ενώ τα ανταγωνιστικά μέσα γελοιοποιούσαν τον ίδιο και τους συναδέλφους του τον αποκαλούσαν «δολοφόνο κουνελιών», η πλειονότητα των Αυστραλών αντιμετώπιζε τη διασπορά του ιού ως ευλογία. Αγρότες, ερευνητές και περιβαλλοντολόγοι είδαν επιτέλους να υποχωρεί ένα από τα μεγαλύτερα οικολογικά προβλήματα της χώρας. Στους πρώτους δύο μήνες μετά την απόδραση, πέθαναν τουλάχιστον 10 εκατομμύρια κουνέλια. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο αριθμός έφτασε τα εκατοντάδες εκατομμύρια.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Woodford επισκέφθηκε ένα κτήμα κοντά στο Alice Springs όπου πριν από τον ιό υπήρχαν 20.000 φωλιές κουνελιών. Όταν ο ιδιοκτήτης έμαθε ποιος ήταν ο επισκέπτης του, έτρεξε να φέρει το βιβλίο επισκεπτών και τον παρακάλεσε να υπογράψει ως τιμώμενος καλεσμένος — πάνω από την υπογραφή του γενικού κυβερνήτη. Τα κουνέλια είχαν εξαφανιστεί σχεδόν εντελώς.
