Οι θηλυκοί ουραγκοτάγκοι είναι γενικά μοναχικοί, όμως φαίνεται πως μετακινούνται περισσότερο και τρώνε λιγότερο, σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν ότι τα μικρά τους θα έχουν παρέα για παιχνίδι.
Οι θηλυκοί ουραγκοτάγκοι συνήθως μεγαλώνουν ένα μικρό τη φορά ANDREY GUDKOV/Alamy
Οι θηλυκοί ουραγκοτάγκοι συνήθως μεγαλώνουν ένα μικρό τη φορά.
Οι μητέρες ουραγκοτάγκων φαίνεται πως επισκέπτονται περιοχές άλλων μητέρων που έχουν μικρά παρόμοιας ηλικίας, ώστε τα νεαρά ζώα να μπορούν να παίζουν μαζί.
Το παιχνίδι είναι βασικό για τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουν πολλά ζώα, καθώς ενισχύει τις κοινωνικές και κινητικές δεξιότητες και διδάσκει κρίσιμες συμπεριφορές. Οι ουραγκοτάγκοι, όμως, είναι ένα μοναχικό είδος και οι μητέρες γεννούν συνήθως ένα μόνο μικρό, το οποίο μεγαλώνουν μόνες τους για έξι έως επτά χρόνια. Τα μικρά κοινωνικοποιούνται όταν τους δοθεί η ευκαιρία, αλλά το πόσο συχνά συμβαίνει αυτό και με ποιον τρόπο παραμένει ελάχιστα κατανοητό.
Τι αποκαλύπτουν για εμάς οι απρόσμενες ζωές των μοναχικών ζώων
«Νομίζω ότι η παραδοχή θα ήταν πως οι ουραγκοτάγκοι χρειάζονται λιγότερο παιχνίδι επειδή είναι λιγότερο κοινωνικοί από τους άλλους μεγάλους πιθήκους, αλλά οι αρσενικοί ουραγκοτάγκοι πρέπει να παλεύουν, άρα πρέπει να εξασκούνται κάπου», λέει η Ζαριν Μασάντα από το Tufts University στη Μασαχουσέτη.
Για να το διερευνήσουν, ο Odd Jacobson από το Max Planck Institute of Animal Behavior στο Konstanz της Γερμανίας και οι συνεργάτες του εξέτασαν δεδομένα 15 ετών από 31 ζεύγη μητέρας-μικρού άγριων ουραγκοτάγκων Βόρνεο (Pongo pygmaeus wurmbii). Τα δεδομένα καλύπτουν περίπου 30.000 ώρες παρατηρήσεων, που δείχνουν πού βρίσκονταν τα ζώα, με ποιον ήταν και τι έκαναν.
Η ομάδα διαπίστωσε ότι οι μητέρες με μικρά παρόμοιας ηλικίας περνούσαν δυσανάλογα πολύ χρόνο μαζί στην ίδια περιοχή. Τα μικρά συνήθως έπαιζαν σε αυτές τις περιπτώσεις και το παιχνίδι ήταν πιο πιθανό όταν οι μητέρες ήταν στενά συγγενικές.
Ειδήσεις για τον πλανήτη μας, κάθε μήνα, απευθείας στο inbox σας.
Η απόσταση που διένυαν οι πίθηκοι αυξανόταν τις ημέρες πριν και μετά το «ραντεβού για παιχνίδι», καθώς οι μητέρες κατευθύνονταν προς την περιοχή της γειτόνισσας και στη συνέχεια επέστρεφαν.
«Η μελέτη μας παρέχει ισχυρές ενδείξεις ότι οι άγριες μητέρες ουραγκοτάγκων Βόρνεο προσαρμόζουν τη χωρική τους συμπεριφορά, ώστε να αυξήσουν την πρόσβαση των μικρών τους στο κοινωνικό παιχνίδι», γράφουν ο Jacobson και οι συνεργάτες του, οι οποίοι δεν απάντησαν στο αίτημα του New Scientist για σχόλιο.
Είναι πιθανό τα νεαρά ζώα να παίζουν απλώς εκεί όπου συγκεντρώνονται ουραγκοτάγκοι κοντά σε άφθονη τροφή, όπως έχει παρατηρηθεί σε αρκουδάκια καφέ αρκούδας όταν οι μητέρες τους συγκεντρώνονται σε ένα ποτάμι γεμάτο σολομούς. Όμως οι συναντήσεις συνέβαιναν ανεξάρτητα από το πόσο φρούτο υπήρχε στην περιοχή και οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι μεγαλύτερες μετακινήσεις σήμαιναν λιγότερο χρόνο για τροφή. Αυτό τους οδήγησε στο συμπέρασμα ότι οι συναντήσεις αυτές είναι προγραμματισμένες, με κόστος για την αναζήτηση τροφής από τις μητέρες, και όχι ένα τυχαίο επακόλουθο της σίτισης.
«Είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιορίσεις την πρόθεση με δεδομένα συμπεριφοράς όπως αυτά», λέει η Μασάντα, όμως προσθέτει ότι «είναι πιθανό να υπάρχει κάτι διαφορετικό στον τρόπο με τον οποίο οι μητέρες παίζουν με τα μωρά τους και το πώς παίζουν οι συνομήλικοι, και να κάνουν μια επιλογή ώστε τα μικρά τους να κοινωνικοποιηθούν με άλλα μικρά».
Τι μπορεί να μας διδάξει η εξαιρετική ιατρική γνώση των άγριων ζώων
Ο Adriano Lameira από το University of Warwick στο Ηνωμένο Βασίλειο λέει ότι τα ευρήματα συμβαδίζουν με όσα γνωρίζουμε για τη μεγάλη επένδυση που κάνουν οι ουραγκοτάγκοι στην ανατροφή των απογόνων τους και για τις γνωστικές τους ικανότητες.
Δεν πιστεύει, όμως, ότι οι μητέρες ουραγκοτάγκων τηλεφωνούν εκ των προτέρων για να κανονίσουν ραντεβού για παιχνίδι. Οι αρσενικοί ουραγκοτάγκοι χρησιμοποιούν μακρινές κραυγές για να επικοινωνούν την κατεύθυνση της μετακίνησής τους μία μέρα νωρίτερα, λέει, όμως δεν θεωρείται ότι τα θηλυκά χρησιμοποιούν τέτοιες κλήσεις για κοινωνικό συντονισμό από απόσταση.
Κατά τη γνώμη του, οι συναντήσεις εξηγούνται από όσα μπορούν να ακούσουν και να δουν οι ουραγκοτάγκοι από τα δέντρα, από τη γνώση τους για την περιοχή —όπως ποια δέντρα έχουν καρπούς ή πού υπάρχουν μεγάλες λιάνες για να σκαρφαλώνουν τα μικρά— και από την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται τι θα έκαναν οι άλλοι.
«Μια μητέρα πιθανότατα μπορεί να εκτιμήσει, με βάση την τελευταία τοποθεσία της άλλης μητέρας και τη συνηθισμένη περιοχή δράσης της, ποιους πόρους θα αναζητεί και πού είναι πιο πιθανό να βρίσκεται», λέει ο Lameira.
bioRxiv DOI: 10.64898/2026.06.20.733430
