Tακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα «Ιστορία της Φιλοσοφίας» εξελέγη σήμερα ο καθηγητής Αλέξανδρος Νεχαμάς, με 23 ψήφους έναντι 16.
Ο Αλέξανδρος Νεχαμάς γεννήθηκε το 1946 στην Αθήνα. Προχώρησε σε φιλοσοφικές σπουδές στις ΗΠΑ. Το 1971 αναγορεύθηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Princeton με τη διατριβή «Κατηγόρηση και η Θεωρία των Ειδών («ιδεών») στον Φαίδωνα» (Predication and the Theory of Forms in the Phaedo), με επιβλέποντα καθηγητή τον κορυφαίο πλατωνιστή (και σωκρατιστή) Γρηγόριο Βλαστό.
Το ίδιο έτος έγινε, σε ηλικία 25 ετών, Associate Professor στο Πανεπιστήμιο του Pittsburgh και το 1981 τακτικός καθηγητής της Φιλοσοφίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Το 1990 επέστρεψε ως τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Princeton, όπου συνέχισε την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία.
Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις. Είναι επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1993), του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2011) και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (2011). Το 2000 βραβεύθηκε για διακεκριμένα επιτεύγματα στον τομέα των ελληνικών σπουδών από την Ακαδημία Αθηνών. Είναι μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (1994).
Κατά τα έτη 2003-2004 διετέλεσε Πρόεδρος της «Αμερικανικής Φιλοσοφικής Ένωσης». Το αισθητικού περιεχομένου βιβλίο του “Only a promise of happiness: The Place of Beauty in a World of Art” επελέγη από την Ένωση Αμερικανών Εκδοτών ως το καλύτερο φιλοσοφικό βιβλίο της χρονιάς για το έτος 2008.
Όπως σημειώνεται στο σκεπτικό της Ακαδημίας Αθηνών, «τα φιλοσοφικά βιβλία του κυρίου Νεχαμά έτυχαν ιδιαίτερα ευνοϊκής υποδοχής. Έτσι, το υπό τον τίτλο Nietzsche: Live as Literature (Harvard University Press, 1985) μεταφράστηκε σε 10 ξένες γλώσσες, περιλαμβανομένης της κινεζικής και κορεατικής. Σύμφωνα με τον καθηγητή στο Cambridge Michael Tanner, το έργο αυτό του κ. Νεχαμά “είναι το καλύτερο και σημαντικότερο βιβλίο για τον Nίτσε στην αγγλική γλώσσα”.
Ανάλογη υπήρξε και η υποδοχή του βιβλίου “The Art of Living: Socratic Reflections from Plato to Foucault” (1998). Θέμα του είναι ο ιδιόρρυθμος τρόπος με τον οποίο ο Πλάτων παρουσιάζει και προβάλλει τον Σωκράτη και η επ’ αυτού αντίδραση τριών άλλων φιλοσόφων, οι οποίοι ασχολήθηκαν σοβαρά με το ζήτημα: o Montaigne, o Nietzsche και ο Foucault.
