Κρίστα Πάικ: «Μπήκα προετοιμασμένη να πεθάνω» – Ο πόνος μετά την αποτυχημένη εκτέλεση στο Τενεσί

Έναν μήνα μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της, η Κρίστα Πάικ περιγράφει συνεχή σωματικό και ψυχικό πόνο, δηλώνοντας ότι δεν υπάρχει στιγμή χωρίς πόνο, όπως αναφέρει το iefimerida.gr. Η 50χρονη λέει ότι πονά το σώμα της, τα χέρια και ο λαιμός της, ενώ εξακολουθεί να δυσκολεύεται να μιλήσει.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι δικηγόροι της, η Πάικ αναφέρει: «Πριν από ένα μήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου, μπήκα στον θάλαμο εκτελέσεων της ανδρικής φυλακής Ρίβερμπεντ, προετοιμασμένη να πεθάνω. Είχα συμφιλιωθεί με την ιδέα». Και συνεχίζει: «Μερικές ημέρες αργότερα, ξύπνησα μόνη σε ένα νοσοκομείο, μπερδεμένη και πονώντας. Από εκείνη τη νύχτα, δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή που να μην αισθάνομαι πόνο. Πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα χέρια μου, οι παλάμες μου, ο λαιμός μου. Εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό και στην ψυχή μου».

Η Πάικ, καταδικασμένη για φόνο και εδώ και τρεις δεκαετίες στην πτέρυγα των μελλοθανάτων, επρόκειτο να είναι η πρώτη γυναίκα που θα εκτελούνταν στο Τενεσί εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια, στις 30 Σεπτεμβρίου. Αντί γι’ αυτό, έγινε η πρώτη κρατούμενη στην ιστορία που επέζησε αφού της χορηγήθηκαν δύο θανατηφόρες ενέσεις.

Σύμφωνα με τη νομική της ομάδα, τα χέρια της πρήστηκαν και γέμισαν μώλωπες κατά την προσπάθεια τοποθέτησης ενδοφλέβιων γραμμών για τη χορήγηση δύο δόσεων πεντοβαρβιτάλης. Ιατρικοί ειδικοί εκτιμούν ότι οι τραυματισμοί προήλθαν είτε από λανθασμένη εισαγωγή βελόνας είτε από διαρροή της χημικής ουσίας στους ιστούς.

Πριν χάσει τις αισθήσεις της, σύμφωνα με τους συνηγόρους της, παραπονέθηκε για αφόρητο πόνο, λέγοντας ότι ένιωθε το χέρι της να «καίγεται» και να είναι έτοιμο να εκραγεί.

Δέκα ημέρες μετά την αποτυχημένη απόπειρα εκτέλεσης, έλαβε εξιτήριο από το νοσοκομείο και επέστρεψε στη φυλακή της στο Νάσβιλ. «Αναρρώνω και γνωρίζω ότι γίνομαι πιο δυνατή», σημειώνει. «Όμως, το να επουλώνονται οι πληγές δεν σημαίνει ότι είμαι καλά».

Η ίδια περιγράφει ότι είχε προετοιμαστεί ψυχολογικά για τον θάνατο και είχε αποχαιρετήσει τα αγαπημένα της πρόσωπα. Στον θάλαμο εκτελέσεων είπε στους μάρτυρες ότι τους αποχαιρετούσε με «καλοσύνη», αναφερόμενη σε βουδιστική προσευχή που της είχε υποδείξει ο πνευματικός της σύμβουλος.

«Δεν είχα σκεφτεί καθόλου τη ζωή μετά από εκείνη τη νύχτα», προσθέτει, «και νιώθω βαθιά πληγωμένη από την ανικανότητα που έφερε τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή την τρομερή κατάσταση».

Πηγή: iefimerida.gr.