Επιστήμονες εντόπισαν νέο Ιουρασικό καλαμαροειδές από τα πιο «παχουλά» που ξέρουμε

Παλαιοντολόγοι ταυτοποίησαν ένα εντελώς νέο Ιουρασικό καλαμαροειδές από δύο απολιθώματα που βρέθηκαν στον βυθό μιας αρχαίας εσωτερικής θάλασσας στο Γουαϊόμινγκ. Οι επιστήμονες λένε ότι πρόκειται για ένα από τα πιο «παχουλά» γνωστά είδη της προϊστορικής του ομάδας.

Το είδος ονομάστηκε Wyoteuthis linsterorum, προς τιμήν του έμπειρου συλλέκτη απολιθωμάτων Cliff Linster, ο οποίος εντόπισε το ένα από τα απολιθώματα, αλλά πέθανε νωρίτερα φέτος. Μέχρι στιγμής, είναι το μοναδικό γνωστό είδος Wyoteuthis.

Το είδος παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο επιστημονικό περιοδικό Papers in Palaeontology.

Η Wyoteuthis ανήκει σε μια εξαφανισμένη ομάδα κεφαλόποδων, τα belemnites, που άνθισαν κατά τη διάρκεια της Ιουρασικής περιόδου. Στους σημερινούς συγγενείς τους περιλαμβάνονται τα χταπόδια και τα καλαμάρια.

Όπως τα σύγχρονα καλαμάρια, τα belemnites είχαν 10 προεκτάσεις, αλλά διέθεταν και έναν κωνικό εσωτερικό σκελετό. Ένα μέρος του σκελετού ήταν από αραγωνίτη, όπως συμβαίνει και στα ζωντανά κεφαλόποδα.

Το άλλο μέρος της εσωτερικής δομής ενός belemnite, γνωστό ως guard ή rostrum, αποτελείται από ασβεστίτη. Αυτές οι ασβεστιτικές δομές βρίσκονται διάσπαρτες στον σχηματισμό Sundance και σε άλλα απολιθωματικά κοιτάσματα σε όλο τον κόσμο, δείχνοντας ότι τα belemnites ήταν κάποτε άφθονα στις Ιουρασικές θάλασσες. Τα απολιθώματα της Wyoteuthis χρονολογούνται περίπου 160 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Η Wyoteuthis όμως δεν μοιάζει με κανένα άλλο belemnite που έχουν δει οι ειδικοί, με rostrum τόσο ογκώδες ώστε οι ίδιοι το περιγράφουν ως «ένα από τα πιο παχουλά γνωστά είδη στην παλαιοντολογική ιστορία της ομάδας».

Ο παλαιοντολόγος του Γουαϊόμινγκ Bill Wahl, που αναζητά απολιθώματα στην πολιτεία για μεγάλο μέρος της καριέρας του, λέει ότι το είδος «ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα».

Τα περισσότερα απολιθώματα belemnite που έχουν βρεθεί στο Γουαϊόμινγκ —και είναι πάρα πολλά— έχουν μήκος περίπου 500–100 mm (2–4 ίντσες) και πλάτος 10–20 mm.

«Με διάμετρο που φτάνει περίπου τα 60 mm στο πρόσθιο άκρο, αυτά τα rostra είναι τα πιο παχιά που έχουν καταγραφεί μέχρι στιγμής για belemnites», γράφει ο ειδικός στα belemnites Alexey Ippolitov και οι συνεργάτες του.

Τα δείγματα είναι κάπως σπασμένα, όμως με βάση ό,τι έχει απομείνει οι ερευνητές εκτιμούν ότι το rostrum της Wyoteuthis είχε μήκος περίπου 160–175 mm.

«Με άλλα λόγια, η Wyoteuthis ήταν ένα “παχουλό”, αλλά σχετικά κοντό καλαμάρι», γράφει η ομάδα.

Οι υπάρχουσες μέθοδοι για τον υπολογισμό του συνολικού μήκους ενός belemnite, μαζί με τα χέρια του, δείχνουν ότι η Wyoteuthis είχε μήκος περίπου 55–60 cm (22–24 ίντσες), από την άκρη του μανδύα της έως το τέλος των χεριών της.

Οι ερευνητές προσθέτουν, ωστόσο, ότι «το μέγεθος του rostrum δεν υποδηλώνει αυτόματα μεγάλο μέγεθος ζώου και υψηλή θέση στην τροφική πυραμίδα».

Πιστεύουν ότι η σπανιότητά του μπορεί να οφείλεται σε στενή οικολογική εξειδίκευση: ίσως ήταν επιλεκτικό ως προς το θήραμά του ή ως προς το είδος του οικοτόπου όπου ζούσε.

«Η Wyoteuthis linsterorum είναι ένα χοντρό και παράξενο belemnite, που εμφανίζεται μόνο σπάνια στο Redwater Shale Member του Sundance Formation», σημειώνουν.

Ανήκε στην οικογένεια Megateuthididae, στην οποία περιλαμβάνεται η Megateuthis, το μεγαλύτερο γνωστό belemnite, μια ομάδα που ευνοήθηκε ιδιαίτερα μετά το γεγονός εξαφάνισης Toarcian, όταν οι ωκεανοί έχασαν τεράστιες ποσότητες οξυγόνου.

Οι οργανισμοί που αντέχουν καλύτερα στις αλλαγές μπορούν να ευδοκιμούν υπό τέτοιες συνθήκες, και τα κεφαλόποδα είναι ιδιαίτερα γνωστά για αυτήν την ικανότητα.

Αργότερα, όμως, στη Μέση Ιουρασική περίοδο, οι περισσότερες γενεαλογικές γραμμές των megateuthidid εξαφανίστηκαν, καθώς επικράτησαν άλλα belemnites.

Οι ερευνητές λένε ότι η Wyoteuthis είναι πιθανότατα «ένας καλοθρεμμένος επιζών μιας γενεαλογικής γραμμής που χάθηκε αλλιώς στα βάθη του γεωλογικού χρόνου».

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Papers in Palaeontology.