Ο θρύλος τη θέλει να είναι η γάτα – σύντροφος των μοναχών Kittah στην Burma και εκλεκτή της θεάς Tsun Kyan-Kse. Θα ταξιδέψει στη Γαλλία και θα αναγνωριστεί στο ευρωπαϊκό έδαφος.
Η ιερή γάτα Βιρμανίας έχει την ευγένεια, την ηρεμία και τη διακριτικότητα ενός μοναχού, αλλά και την «ενδυματολογική» φινέτσα μιας Γαλλίδας, καθώς ξεχωρίζει για τη χρυσαφένια γούνα της και τα άσπρα «γάντια» που κοσμούν τα πατουσάκια της.
«H ιερή γάτα Βιρμανίας λέγεται, ως πιθανή εκδοχή, ότι εμφανίστηκε, για πρώτη φορά στην Burma και θεωρούνταν ιερή, καθώς συντρόφευε τους μοναχούς Kittah.
Υπάρχει ένας μύθος σχετικά με το πώς απέκτησαν τα χαρακτηριστικά σημάδια που έχουν σήμερα. Ποιος είναι αυτός;
Στις πλαγιές του όρους Lugh υπήρχε ένας ναός, στον οποίο ζούσε ο μοναχός Lama Kittah Mun-Ha, και λέγεται ότι ο Θεός Song Hio «έπλεξε» το χρυσαφένιο του μούσι.
Ο μοναχός δεν σταμάτησε, ούτε για μια στιγμή, σε όλη του τη ζωή να προσεύχεται και να λατρεύει τη θεά Tsun Kyan-Kse με τα ζαφειρένια μάτια, που φρόντιζε την ανάληψη των ψυχών και επέτρεπε στους μοναχούς Kittah να μετενσαρκωθούν, για μία φορά, στο σώμα ενός αγαπημένου ιερού ζώου, και να ζήσουν μαζί του.
Δίπλα του «διαλογιζόταν» ο Sinh, ο αγαπημένος του σύντροφος: μια ολόλευκη γάτα, της οποίας τα μάτια ήταν χρυσαφένια από την αντανάκλαση του χρυσού σώματος της θεάς με τα παραδεισένια μάτια. Τα αυτιά, η μύτη, η ουρά και οι άκρες των ποδιών του Sinh ήταν σκούρα σαν το χώμα. Σημάδι έλλειψης αγνότητας, οποιουδήποτε αγγίζει τη γη.
Ένα βράδυ, ληστές εισέβαλαν στο ναό και τραυμάτισαν θανάσιμα τον μοναχό Mun-Ha. Τη στιγμή που η ψυχή του άφηνε το σώμα του, ο Sinh ακούμπησε τις πατούσες του στο σώμα του αφέντη του και κοίταξε τη θεά. Τότε, έγινε ένα θαύμα. Η λευκή γούνα του Sinh πήρε μια χρυσαφένια λάμψη, αντικατοπτρίζοντας το χρυσό άγαλμα της θεάς, και τα μάτια του απέκτησαν το ζαφειρένιο χρώμα των δικών της.
Το πρόσωπο, τα αυτιά και τα πόδια του παρέμειναν στο χρώμα του χώματος, όμως οι τέσσερις πατούσες του, οι οποίες άγγιζαν τα λευκά μαλλιά του γερασμένου μοναχού, έγιναν κατάλευκες: σημάδι της αγνότητας.
Έκθαμβοι παρατηρούσαν οι υπόλοιποι μοναχοί αυτή τη μεταμόρφωση και άντλησαν κουράγιο για να πολεμήσουν και να απωθήσουν τους ληστές.
Επτά μέρες αργότερα, ο Sinh πέθανε, μεταφέροντας τη ψυχή του Mun-Ha στον παράδεισο. Κι όταν μια εβδομάδα αργότερα όλοι οι ιερείς μαζεύτηκαν μπροστά από το άγαλμα της θεάς για να αποφασίσουν ποιος θα τον διαδεχθεί, οι γάτες του ναού συγκεντρώθηκαν γύρω τους.
Όλες ήταν «ντυμένες» με το χρυσαφένιο τους τρίχωμα και τα λευκά τους «γάντια», ενώ τα μάτια τους είχαν αλλάξει χρώμα, από κίτρινο σε βαθύ γαλάζιο. Παρατάχθηκαν κυκλικά γύρω από τον πιο νεαρό Kittah, κι έτσι αποφασίστηκε ότι τον είχε επιλέξει η θεά.
Ο μύθος λέει ότι κάθε ιερή γάτα Βιρμανίας μεταφέρει τη ψυχή ενός μοναχού στο τελευταίο της ταξίδι, στον Παράδεισο.
Η σύγχρονη ιστορία των γατών αυτών καλύπτεται από το ίδιο πέπλο μυστηρίου με αυτό της δημιουργία τους.
Όπως κι αν πιστεύετε πως ήρθαν στη ζωή αυτές οι υπέροχες γάτες, η πιο αποδεκτή ιστορία είναι ότι ένα ζευγάρι ιερών γατών Βιρμανίας στάλθηκε στη Γαλλία.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού η αρσενική, ο Madalpour, πέθανε. Αλλά, η θηλυκή, Sita, που ήταν έγκυος, κατάφερε να επιβιώσει και γέννησε τα γατάκια της στη Γαλλία. Ένα από αυτά, η μικρή Poupee, διασταυρώθηκε με μια γάτα άλλης φυλής, πιθανότατα Σιάμ, ώστε να μην εκλείψει η φυλή.
Γνωρίζουμε, όμως, με σιγουριά ότι οι ιερές γάτες Βιρμανίας αναγνωρίστηκαν επίσημα στη Γαλλία, ως ξεχωριστή φυλή, το 1925. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο απέμεινε μόνο ένα ζευγάρι εκτροφής, οπότε οι διασταυρώσεις με άλλες φυλές ήταν αναπόφευκτες, έτσι ώστε να διασωθεί η φυλή.
Ορισμένες από αυτές τις διασταυρώσεις ήταν με γάτες Σιάμ και Περσικές. Αφού κατέκτησαν την Ευρώπη, ταξίδεψαν στην Αγγλία και αναγνωρίστηκαν επίσημα το 1966. Έναν χρόνο αργότερα, το 1967, αναγνωρίστηκαν και από τον CFA στην Αμερική.
