Η αποστολή Artemis 2, που εκτοξεύεται την 1η Απριλίου, είναι κατά βάση δοκιμαστική πτήση — αλλά οι τέσσερις αστροναύτες θα κάνουν και πραγματική επιστήμη. Από παρατηρήσεις της Σελήνης με γυμνό μάτι μέχρι βιοϊατρικά πειράματα, η NASA αξιοποιεί κάθε διαθέσιμη στιγμή της σχεδόν δεκαήμερης αποστολής.
Για πρώτη φορά από τον Δεκέμβριο του 1972, όταν το Apollo 17 έφερε πίσω τους τελευταίους ανθρώπους που πάτησαν στη Σελήνη, τέσσερις αστροναύτες θα ταξιδέψουν πέρα από την τροχιά της Γης. Η αποστολή Artemis 2 είναι πρωτίστως ένα τεστ — για τον πύραυλο Space Launch System, για το διαστημόπλοιο Orion, για τα συστήματα και την απόδοσή τους σε πραγματικές συνθήκες. Όμως η NASA αποφάσισε να μην αφήσει αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη.
Περίπου πέντε μέρες μετά την εκτόξευση, το Orion θα περάσει σε απόσταση μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων από τη σεληνιακή επιφάνεια, ακολουθώντας μια τροχιά ελεύθερης επιστροφής. Εκεί, οι αστροναύτες θα παρατηρήσουν τη Σελήνη με γυμνό μάτι και φορητές κάμερες, θα καταγράψουν λεκτικά ό,τι βλέπουν και θα κρατούν σημειώσεις σε tablets. Δεν πρόκειται για τυπική διαδικασία — οι επιστήμονες της NASA θεωρούν αυτές τις ανθρώπινες παρατηρήσεις πραγματικά επιστημονικά δεδομένα.
«Οι άνθρωποι είναι ο πιο εξελιγμένος ανιχνευτής που υπάρχει», εξήγησε η Kelsey Young, επιστημονική υπεύθυνη της αποστολής. Οι εικόνες που θα τραβήξουν οι αστροναύτες δεν θα ξεπερνούν σε ανάλυση αυτές του Lunar Reconnaissance Orbiter — από εκείνη την απόσταση, η Σελήνη θα φαίνεται σαν μπάλα μπάσκετ σε απλωμένο χέρι. Αλλά θα προσφέρουν κάτι που κανένα διαστημόπλοιο δεν μπορεί: τη δυνατότητα να αντιληφθεί κανείς ολόκληρο τον σεληνιακό δίσκο με μια ματιά, συμπεριλαμβανομένων περιοχών της αθέατης πλευράς που ποτέ δεν έχει δει ανθρώπινο μάτι από κοντά.
Ο Victor Glover, πιλότος της αποστολής, ανέφερε χαρακτηριστικά την εμπειρία του Jack Schmitt, του γεωλόγου που περπάτησε στη Σελήνη με το Apollo 17: μέσα σε απόσταση περίπου 5.000 χιλιομέτρων, ο Schmitt μπόρεσε να διακρίνει ίχνη χρώματος στο κατά τα άλλα γκρίζο τοπίο — αντανακλάσεις από συγκεκριμένα ορυκτά. «Αυτό είναι κάτι που ανυπομονώ να δω», είπε ο Glover.
Η επιστήμη δεν σταματά στη Σελήνη. Η αποστολή περιλαμβάνει και βιοϊατρικά πειράματα, με πιο εντυπωσιακό το AVATAR — «όργανα σε τσιπ» που θα μελετήσουν τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας και της έλλειψης βαρύτητας χρησιμοποιώντας δείγματα μυελού των οστών από τους ίδιους τους αστροναύτες. Παράλληλα, θα φορούν συσκευές παρακολούθησης κινήσεων και ύπνου, ενώ η γερμανική διαστημική υπηρεσία DLR παρέχει ανιχνευτές ακτινοβολίας — ίδιους με αυτούς που πέταξαν στο Artemis 1. Για πρώτη φορά στην ιστορία της NASA, η επιστήμη θα έχει εκπρόσωπο μέσα στο κέντρο ελέγχου της αποστολής.
Το Artemis 2 δεν είναι η αποστολή που θα αλλάξει τα πάντα — αυτό θα έρθει αργότερα, όταν αστροναύτες ξαναπατήσουν στη σεληνιακή επιφάνεια. Είναι όμως η γέφυρα: η στιγμή που η ανθρωπότητα ξαναμαθαίνει πώς να ταξιδεύει μακριά από τη Γη, και η επιστήμη μαθαίνει πώς να ταξιδεύει μαζί της.
